Jouke Boerma

Jouke Boerma

Jouke heeft geblogd van juli 2015 t/m maart 2018. Ik ben Jouke en samen met Arjan help ik Tijmen (13 jaar), Siem (11 jaar) en Qiujun (8 jaar) met groter groeien. Op dit moment wachten wij op toestemming uit China om Chunlian te mogen adopteren. Chunlian is 5 jaar en komt uit hetzelfde weeshuis als Qiujun.

Is het een jongen of een meisje?

Om maar even verder te gaan in de trend die Hilde met haar blog inzette, een andere vraag die vaak gesteld wordt als je vertelt dat je een voorstel hebt gekregen voor een kindje is: “is het een jongen of een meisje?” En dat is nu juist dé vraag bij onze kinderen en de reden van afstand door hun biologische ouders: is het een jongen of een meisje?

Een beetje afhankelijk van de persoon zeg ik wel eens “dat weten we nog niet”. En met dat zinnetje loods ik hen vaak een nieuwe wereld in, een wereld waarin er ook mensen zijn die geboren worden met een geslachtsvariatie. In China heet een geslachtsvariatie nog (pseudo)hermafroditisme, de dokters noemen het een DSD (Disorder of Sexual Development, door insiders is Disorder gewijzigd in Difference) en de mensen die een geslachtsvariatie hebben, noemen het vaak interseks.

In het vervolg van het gesprek denken veel mensen te weten wat interseks is en komen ze met een voorbeeld van iemand die transgender is. Maar transgender is echt iets anders dan interseks, hoewel veel zaken waar je als transgender tegen aan loopt vergelijkbaar zijn. Als je interseksueel bent, is er een fysieke reden dat je met onduidelijke geslachtskenmerken geboren wordt. Geslachtskenmerken die nog niet altijd zichtbaar zijn, soms kom je er pas achter in de puberteit.

Doordat wij kinderen hebben met nu al zichtbare onduidelijke geslachtskenmerken ga je als gezinslid natuurlijk ook nadenken over wat iemand een man of een vrouw maakt. En waarom het zo belangrijk lijkt te zijn om een man of een vrouw te zijn, één van die twee en niet iets anders. Want dat wordt voortdurend gevraagd, een keuze tussen man of vrouw en niets daar tussen in. Als je een museumkaart wilt bestellen, een zorgverzekering af wilt sluiten, een bibliotheekkaart aanvraagt. Inmiddels hebben we ontdekt dat we geen formulieren op internet moeten invullen als we iets voor onze jongste aanvragen maar de klantenservice moeten mailen. Meestal kunnen zij wel om het systeem van man of vrouw heen.

Wat wij de afgelopen jaren hebben geleerd van mensen met een geslachtsvariatie, is dat zij de enigen zijn die weten wie ze zijn, een man, een vrouw of iets er tussenin. En totdat onze kinderen zelf weten hoe zij willen leven, maken wij een tijdelijke keuze die het best lijkt te passen bij de persoon die ze op dit moment zijn. Of die de buitenwereld in ze ziet?

Het is eigenlijk heel interessant om te merken hoe graag mensen, ook met de kennis die ik hen heb aangereikt, onze kinderen indelen in een van de hokjes. “Hij gedraagt zich toch wel echt als een jongetje hoor.” “Ik zie een jongen.” Ik probeer het wel eens uit en zeg dan, “hij speelt ook graag met barbies hoor”, of “hij is heel zorgzaam”. Maar een jongen mag met barbies spelen en wat is nou fijner dan een zorgzame man, dat zegt dus helemaal niets. Uit ervaringen van andere ouders weet ik dat als we de haren van onze jongste laten groeien en we doen hem een jurkje aan, hij zo door kan gaan voor een stoer meisje in een jurkje. Nou word ik er van verdacht na drie jongens ook wel eens een dochter te willen, maar wat mensen vergeten is dat Chunlian gewoon Chunlian blijft. En Qiujun blijft Qiujun. Dus mij maakt het daadwerkelijk niets uit.

Hoe luchtig wij er ook over doen, die geslachtsvariatie, voor hen wordt het later best wel eens lastig. Daar zijn we ons goed van bewust. We vinden het fijn dat ze dan bij ons zijn, zodat wij hen kunnen ondersteunen. Gelukkig is er inmiddels een grote internationale (online) gemeenschap van volwassenen met een geslachtsvariatie en ouders van kinderen met een geslachtsvariatie.

In deze gemeenschap wordt het informed consent steeds meer een gemeengoed. Waar een aantal Nederlandse urologen nog graag van onze kinderen “gewoon een jongetje maken die samen met zijn vriendjes kan plassen in de vijver”, wordt het toch steeds duidelijker dat operaties eigenlijk alleen zouden mogen plaatsvinden als de betreffende persoon dit zelf wil en de gevolgen van een operatie goed kan overzien. Niet alles is onomkeerbaar namelijk.

Op dit moment is onze jongste net drie maanden in Nederland. Hij begint een beetje Nederlands te praten en elke dag is een grote ontdekkingstocht door het leven. Van een eerste Sinterklaas naar de kerstmarkt met bewegende kerstmannen en levende geitjes, miniatuurdorpjes met skiliften die lijken op de gondelliften waarmee we de muur op gingen (“papa, mama, Tijmen, Siem, Qiujun en Chunlian” wordt dan meteen door hem benoemd) en waar de bejaarden met rollators, aangevoerd met grote bussen de boventoon voerden.

Zijn eerste ( zesde) verjaardag in Nederland, een klein moedig kind zo ver van het begin van zijn leven vandaan, zo heldhaftig zijn nieuwe leven omarmend. En wij denken dan ook aan al die mensen in China, niet alleen zijn biologische ouders maar ook alle mensen die voor hem zorgden in zijn jaren daar, die hem nu zo moeten missen. Ik snap nog steeds niet hoe je dat kunt, dit kind moeten missen en dat alleen omdat je niet wist of hij een jongen of een meisje was. Hij zit onder mijn huid en ik kan mij een leven zonder hem ,of is het nou haar, niet meer voorstellen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *