Avatar

Karen Visser

Moeder van drie: zoon Casper '02 (thuis geboren), dochter Ying Xin ('04, Wenzhou/Zhejiang, China, special need) en zoon Hong Jie ('06, Hangzhou/Zhejiang, China, special need)

Is ‘special need adoptie’ een pleonasme?

Voor wie hem niet meer scherp heeft: een pleonasme is een overbodige toevoeging aan iets waarvan je al weet welke eigenschappen het heeft. Nat water. Koude sneeuw. (Zwarte Piet is dat – wat mij betreft – gelukkig niet meer, een pleonasme, maar dat is een andere discussie).

Is de term special needs adoptiekind ook een pleonasme? Onlangs las ik een vinnige reactie over mijn profiel hier op adoptieoudersonline.nl, waar staat dat mijn kinderen ‘special need’ zijn. Overbodig, vond deze mevrouw: ALLE adoptiekinderen zijn special need. En waarom zet ik het er eigenlijk bij? Tsja, even nadenken.

Onder adoptieouders is het gewoonte om jezelf een plekje te geven in een zee van mensen, als je onderling contact hebt. Puur om aan te geven ‘bij wie je hoort’. Ben je een gemengd gezin (met biologisch eigen kind of kinderen)? In welk stadium van de procedure ben je? Voor China gaf je dat aan met een trits afkortingen die vertelde wanneer je bij de Raad voor de Kinderbescherming was geweest, of je beginseltoestemming binnen was, wanneer je documenten naar China gingen, of je al een voorstel had…

En na al die tijd denk je er eigenlijk niet meer over na, dat je je kinderen zo’n ‘label’ geeft. Zijn ze niet meer dan dat? Ja, zeker wel. Ik zet er niet bij welk kind muzikaal is. Welk kind zulke scherpe humor heeft, of welk kind zo goed met allerlei types mensen om kan gaan. Kinderen zijn inderdaad niet in één omschrijving te vatten – dat geldt voor alle mensen. Toch vind ik het hier wel een functie hebben, dus laat het zo.

Maar is het een pleonasme? Zijn alle adoptiekinderen special needskinderen? In zeker opzicht wel degelijk, denk ik. Ze hebben een achtergrond die complexer is dan kinderen die altijd bij hun biologische ouders hebben kunnen blijven. En dat geeft een laagje erbij; dat in sommige gevallen extreem veel van je kan vergen als ouder. Waarom dan kiezen voor special needs (op de manier zoals vergunninghouders die term gebruiken), als je tóch al een rugzakje issues cadeau krijgt bij je adoptiekind?

Voor ons was het een bewuste overweging om dat pad te kiezen. En nee, niet om te kunnen zeggen ‘oh wat zijn wij geweldig’. Maar vooral omdat kinderen met special needs minder makkelijk ouders vinden en wij het niet goed vonden voelen om te kiezen voor een kind dat ‘niets’ heeft. We hadden bij onze eerste adoptie al een biologisch eigen kind en wisten dat elke ouder een gezond kind wenst tijdens een zwangerschap. Ook de ouders van onze twee jongste kinderen wilden dat ongetwijfeld.

Ik blijf het een surrealistisch proces vinden; het aanvinken (en afvinken) wat je denkt wel en niet aan te kunnen. Mensen die ons moedig noemen, om special needs adoptie te kiezen, vinden bijna nooit een zwangerschap moedig. Terwijl dat de ultieme black box is: je weet nooit wat daar uit komt, op extreme gevallen die op een echo zichtbaar zijn na. En dan nog: wij konden ‘rolstoelgebonden’ op ons lijstje van ‘nee dank u’ zetten. Een bizarre luxe die geen zwangere heeft, tenzij je doelt op de griezelige term ‘natuurlijke selectie’.

20161121-karen-rolstoelToevallig zijn we daar nu een half jaar toch mee geconfronteerd, met dat rolstoelgebonden, omdat onze jongste aan zijn been is geopereerd. Hij is wel eens vertwijfeld: waarom heb ik dit lijf? Waarom ben ik niet gewoon zoals iedereen? Dat vraagt geduld, empathie en ook eerlijkheid – want ja, het is ook gewoon klote als je niet altijd kunt doen wat je vriendjes als vanzelfsprekend aannemen. In deze revalidatieperiode speelt dat nog eens extra.

Gaat het van een leien dakje, de fysieke en sociale kant van hun handicaps? Nee, niet altijd. Bij vlagen denken wij ook ‘wat zou het super zijn als…’, terwijl je weet dat het niet kan.

Waar ik wel in bepaalde opzichten blij om ben, is dat mijn kinderen hier opgroeien en niet in hun geboorteland. Al was het vele malen beter geweest als ze bij hun eigen familie had kunnen blijven; een bestaan hier is te verkiezen boven dat in China, als je puur kijkt naar de mogelijkheden om hun fysieke gezondheid te verbeteren én naar de maatschappelijke acceptatie.

Ze zijn geen tweederangsburgers hier; kunnen naar school – met wat hulp af en toe – en ze zijn in hun klassen altijd geaccepteerd. De enige wens die ik heb als ouder van een special needs kind, is dat het goed met ze gaat. In dat opzicht is special needs ouder zijn niet anders dan welke ouder ook.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *