Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Je grootste zorg

We gaan voor het eerst op vakantie. Althans, we gaan voor het eerst als gezin van vier op vakantie. Dat klinkt spannender dan het is, want reizen hebben we vaker met zijn viertjes gedaan: onze reis naar en met onze jongste zoon duurde ruim vier maanden, waarbij ons gezin geworteld is geraakt in Nigeria.

De vakantiereis ruim een jaar na Nigeria is vooral heerlijk relaxt: na 1,5 jaar gezin-van-vier zijn is wel duidelijk dat de nieuwe reisbewegingen onze twee jongens niet uit hun doen krijgen. Misschien komt dat omdat vakantie vooral leuk anders is. We zijn in het jaar na thuiskomst verhuisd, ik ben ziek geweest, onze oudste zoon is van school veranderd, hij is behoorlijk ziek geweest en onze jongste zoon is voorzichtig begonnen met een activiteit zonder papa, mama of broer: de peutergroep. Vakantie is ook wel een verandering, maar vooral fijn en met het hele gezin samen.

Ondertussen puzzelen we tijdens onze vakantie verder aan de toekomst van ons gezin. Als volwassenen hebben wij daarin een wat andere positie dan de kinderen: wij dromen, maar denken ook aan geld en werk, later, planningen. De jongens dromen, maar denken vooral in hier en nu. We genieten van de rit door een stad en er klinken oh’s en ah’s als we langs een gigantische kerk rijden waar we helaas op dat moment niet in kunnen.

Dan komen we tijdens onze rit langs een kleine stille kerk. Samen met onze jongens komen we wonderlijk wel tot rust door samen deze nieuwe stad te ontdekken en bijvoorbeeld de kleine kerk op een berg binnen te stappen, op zoek naar nog meer moois om samen te bekijken.

En dat doen we: we bekijken en genieten. Stiekem genieten we vooral ook van onze jongens die de wereld zo open tegemoet treden, die meedoen met heel zachtjes door de kerk lopen, helemaal rond tot dat nisje met het trapje. Bij het nisje hangt een bord: hier kun je een steen pakken, op een andere steen of in het water leggen en denken aan de grootste zorg die maar in het hoofd blijft zitten. Op deze manier kun je de grote zorg achter laten.

Ik schat onze jongens in: jawel, onze kleinste man loopt vast wel mee met onze grootste man. En onze grootste man kan ik misschien best uitleggen dat hij hier zijn grootste zorg kan noemen en achterlaten. Ik denk aan mijn eigen zorgen: het zijn relatieve luxeproblemen… Ik bedenk wat onze oudste voor zorg zou noemen. Zoveel grote veranderingen en gebeurtenissen hebben hem in de zes jaar van zijn leven al beïnvloed. Ik vraag: vertel maar je grootste zorg waar je nu aan denkt. Wat vind jij superlastig, vervelend of moeilijk? Onze grote, drukke zesjarige denkt heel rustig na en zegt dan: dat we vandaag niet in die hele grote kerk konden kijken, dat vond ik best wel jammer. Hij legt behoedzaam de steen neer, kijkt er samen met kleine broer aandachtig naar en vrolijk huppelen ze samen weer verder.

Misschien was een week vakantie daarom wel voldoende en voelde het als een maand weg: onze mannen leren ons voortdurend om met beide benen op de grond te blijven staan, zorgen niet te groot en te veel te maken, niet te ver terug en niet te ver vooruit te kijken. Meestal is vandaag, hier en nu al meer dan genoeg.

Reacties (1)

  1. Avatar Sabine van Staden schreef:

    Ja! Het klein houden, dat leer ik elke dag weer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *