Rebecca Wierks

Rebecca Wierks

Ik ben Rebecca. Samen met Niels maakten wij in 2014 een onvergetelijke reis naar Nigeria om onze dochter Evi (5) op te halen. Inmiddels zijn wij volledig verrast door een wondertje wat in mijn buik groeit en die wij in februari hopen te ontmoeten.

Jij bent goed zoals je bent

Ons huis staat in een multiculturele wijk. Een wijk met veel bewoners die ooit heel ergens anders geboren zijn. Een wijk waar voor iedere nationaliteit een eigen supermarkt is. Een wijk waar ik eenvoudig aan Evi’s haarverzorgings spullen kan komen. Zelfs de Nederlandse winkelketens verkopen in deze wijk speciale spullen voor de verzorging van haar mooie kroeshaar. Als ik met Evi naar school fiets komen we een heleboel kindjes tegen met verschillende huidskleuren.

De wijk aan de overkant van de doorgaande weg lijkt een heel andere wereld. In deze wijk wonen amper kinderen met een andere huidskleur. We spelen graag in deze wijk, omdat het een prikkelarme wijk is. Toch merk ik dat Evi in deze wijk moeilijker aansluiting vindt om te spelen. Kinderen kijken haar wat vreemd aan of ze moet eerst vragen beantwoorden. Waarom is jouw mama wit en jij bruin? Is ze jouw stiefmama? Evi weet niet wat een stiefmama is, Evi wil alleen maar samen schommelen.

Je voelt het inmiddels haarfijn aan als ouder, wanneer het om huidskleur gaat. Evi liep eens trots met een nieuwe tandpasta door de winkel. Een meneer zei tegen haar ‘je moet hem nog wel betalen hè?’ Het koste Niels alle inspanning om deze meneer in één stuk de winkel weer doen te verlaten.

Voor ons is het om het even. Evi zelf is met regelmaat bezig met haar huidskleur. Voor ons was ze vanaf het begin gewoon een prachtige meid, maar Evi zou graag onze huidskleur willen hebben. ‘Waarom hebben jullie een huidskleur en ik niet?’ Ik kijk haar even vreemd aan, maar na een tijdje begrijp ik het. Een kleurtje uit de kleurdoos heet ‘huidskleur’ en dat kleurtje is niet ‘bruin’. Als Evi zichzelf tekent heeft ze steil lang haar en een wit gezichtje. Evi reageerde dolblij toen ze hoorde dat er een baby aankwam. Maar één van haar eerste opmerkingen was ‘ik wil wel een bruine baby’.

Tijdens de gesprekken met de Raad van Kinderbescherming komt omgaan met discriminatie aan bod. Je kan als ouders een duidelijk beeld hebben hoe je hiermee om wilt gaan. Maar dan.

Je kunt je niet voorbereiden op de pijn die je voelt als je kind zich zelfs in het gezin anders voelt.

Je kunt je niet voorbereiden op de pijn die je voelt als je merkt dat jouw kind buitengesloten wordt, enkel vanwege haar bruine huid.

We kunnen dit niet wegnemen. Het is haar worsteling met zichzelf. Het is onze gekke maatschappij met al zijn vooroordelen.

Maar we kunnen wel zingen en dansen. En dat doen we dan maar.

Jij bent goed zoals je bent,
Goed zoals je bent.
Jij bent goed zoals je bent,
Zo goed het kan niet beter