Jouke Boerma

Jouke Boerma

Jouke heeft geblogd van juli 2015 t/m maart 2018. Ik ben Jouke en samen met Arjan help ik Tijmen (13 jaar), Siem (11 jaar) en Qiujun (8 jaar) met groter groeien. Op dit moment wachten wij op toestemming uit China om Chunlian te mogen adopteren. Chunlian is 5 jaar en komt uit hetzelfde weeshuis als Qiujun.

Kaisi *)

Onze jongste leefde vijf jaar in een weeshuis. Ik probeer me wel eens voor te stellen hoe het is om als vijfjarig kind in een gezin terecht te komen. En ik kan me er niets bij voorstellen. Ook niet bij hoe het is om in een weeshuis te leven trouwens, hoewel ik vier jaar lang werkte met achtergelaten kinderen in een instelling, tijdens mijn werk in Sucre, Bolivia.

Na vijf jaar vol inzet te hebben overleefd, kwam hij in een gezin met drie grote broers, een paar honden en een papa en mama. Een gezin dat al draaide zonder zijn aanwezigheid, vol ongeschreven afspraken en ideeën over hoe het leven geleefd wordt.

Ritme vind ik een mooi woord voor “hoe het leven geleefd wordt” binnen een gezin. Chunlian heeft de laatste paar maanden voor wij hem ophaalden in het gezin van een van de verzorgsters mee geleefd en daar genoten van het gezinsleven. Maar het ritme van ons gezin was hem natuurlijk volledig onbekend. En nu was Chunlian ook niet van plan zich zonder slag of stoot over te geven aan een nieuw ritme. Hij weet namelijk echt heel goed zelf wat hij wil. Een sterk bepalend karakter stond ooit in het psychologische verslag over onze oudste, vier jaar oud toen hij onderzocht werd. Sterk bepalend karakter gaat ook op voor de jongste in ons gezin.

Op zich is het best handig om de taal van het gezin te leren waar je in leeft omdat taal het makkelijk maakt het ritme van het gezin uit te leggen. Chunlian heeft heel lang gedacht dat wij zijn taal wel zouden leren. Inmiddels zijn onze talen naar elkaar toe gegroeid en leerden wij ook op andere manieren naar hem te luisteren dan alleen naar zijn verbale uitingen. We weten dat zijn bevel om zijn billen af te komen vegen op de meest onmogelijke momenten, niet alleen maar een bevel is maar ook een botsing tussen twee talen. En door dit bevel geeft hij mij wel de kans na te denken en te voelen waarom ik het zo vervelend vind om rond gecommandeerd te worden, waarom mij dat zo raakt.

Het mooie van het samengaan van twee ritmes is dat je je heel bewust kan worden, als je daar voor open staat, van al je eigen onbenoemde vastgeroeste ideeën over hoe het leven geleefd wordt. En dat het je de mogelijkheid geeft hier kritisch naar te kijken en ook zelf te groeien, als mens. Ook de andere kinderen in het gezin groeien door het samenvloeien van ritmes, het zich bewust worden van hoe het leven geleefd wordt in ons gezin en hoe dit ook anders kan.

In ons gezin zie je dit samenvloeien van ritmes (en de bijbehorende botsingen) heel sterk in het gebruik van taal. De oudste twee kinderen zijn verbaal sterk. Bij hen kregen wij na hun IQ testen (die op 145+ uitkwamen) het advies om met hen te praten als brugmannen, om hen de wereld uit te leggen. Dat deden we eigenlijk al. Maar uiteindelijk is onze grootste gift aan hen twee, zij die zo anders functioneren dan de meesten van hun leeftijdsgenootjes, om hen te laten voelen dat zij goed zijn zoals zij zijn. Dat ook zij een plekje op aarde hebben, ondanks dat het schoolsysteem hen anders heeft doen geloven.

Qiujun leerde ons dat woorden niet alles zijn. Hij is onze stille kracht en dat wat hij zegt komt over het algemeen vanuit de diepte. Hij maakt ons er meer bewust van dat het ritme van ons leven ook zit in de energie die we met ons mee dragen en die we uitstralen. Dat woorden ook loos kunnen zijn als het gevoel erbij heel anders is en extra verwarring kunnen scheppen.

Chunlian, die doet zijn eigen ding. Die stelt vragen maar luistert niet naar antwoorden, die hoort ons praten en begint midden door een gesprek zijn eigen gesprek. Vaak heeft dit wel enig verband met dat wat er gezegd werd maar soms ook helemaal niet. Hij vindt het heel erg moeilijk dat hij even moet wachten als ik net naar een van zijn broers aan het luisteren ben. De woorden stomen dan vaak zijn oren uit. Wij weten heel goed waar dit vandaan komt. Hoewel hij goed en liefdevol verzorgd is, is hij niet gewend om echt met iemand ergens over te praten. Natuurlijk zeggen wij hem met regelmaat dat het fijn is als hij ook naar anderen luistert maar diep in ons hart weten we best wel dat hij het vooral moet gaan voelen. Gaan voelen dat er onvoorwaardelijk naar hem geluisterd wordt, waardoor hij ook open kan gaan staan voor het luisteren naar anderen.

Al met al is het samenvloeien van onze ritmes, waar natuurlijk nog veel meer over te schrijven valt, een enorme verrijking voor alle gezinsleden. Niet altijd makkelijk maar wel een verrijking van ons leven. Ik ben al mijn kinderen daar zeer dankbaar voor.

Kaisi.

*) Kaisi is het woord dat Chunlian vaak gebruikt aan het eind van een zin, als een soort conclusie. Inmiddels wordt het door ons ook wel gebruikt. Kaisi.

Reacties (1)

  1. Avatar KikiN schreef:

    Dag Jouke,

    Mooi en herkenbaar.

    Groetjes, Kiki

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *