Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

‘Kinderen zijn de toekomst’

Die uitdrukking zie ik regelmatig voorbij komen. En ja, dat zijn ze inderdaad. En hopelijk kunnen wij als ouders genoeg bagage meegeven, zodat ze met die toekomst om kunnen gaan. Het vooruitzicht is toch al pittig, gezien de toestand van onze planeet op dit moment. Wie weet wat voor wereld ze straks overerven, laten we hopen dat de boel niet al te veel vervuild en kapot zal zijn.

Daarom was ik extra blij en heel trots toen ze spontaan het idee kregen om zwerfafval op te gaan ruimen in onze buurt! Kijk, dat geeft hoop voor de toekomst! Twee kinderen, vol plannen om de wereld een stukje schoner te maken, helemaal vanuit zichzelf. En ze trokken er op uit, met dikke tuinhandschoenen aan en een grote vuilniszak.

We wonen vlakbij een voetbalveldje, waar veel zwerfafval ligt. Dus wat dat betreft hebben ze genoeg troep om op te rapen. Vooral drinkflesjes en chipszakken komen we regelmatig tegen. Neergegooid door de wat oudere jeugd. Dat geeft dan weer een wat minder positieve lading aan de uitdrukking.

Voortvarend gingen ze aan de slag. Een mooi gezicht. Een zeldzaam gezicht ook, want dat zie je niet vaak. En omdat het zo ongewoon was, trok het al snel de aandacht van de voetballende jeugd op het plein.

‘Hé, wat doen jullie daar?’
Ze hadden al snel door dat onze kinderen *hun* troep aan het opruimen waren.
‘Hier heb je nog wat rotzooi!’
En voor hun neus gooiden ze nog meer troep op de grond, stampten het kapot, gepaard met de opmerking:

‘Ruim dat ook maar op, stelletje k*t-Chinezen.’

Tja. Kinderen zijn de toekomst. Maar door dit soort gedrag zie ik de toekomst weer een stuk somberder in. Expres rotzooi maken is al erg. Maar om twee jonge kinderen van 6 en 9 ook nog eens te beledigen over hun afkomst en uiterlijk, dat kan er bij mij niet in!

Wat is dat toch? Waarom moet het altijd over hun uiterlijk gaan? Beseffen ze eigenlijk wel wat ze zeggen? Wat ze er mee aanrichten? En het beangstigt me, dat het kinderen van een jaar of 11 tot 14 betreft. Met wat voor ideeën groeien ze op, waar komt dit vandaan?

Je kan wel raden dat het opruimen snel was afgelopen. En twee verdrietige en verontwaardigde kinderen terug in huis. En ze denken vanaf nu wel twee keer na, voordat ze daar weer iets gaan opruimen. En bedankt.

Het blijft terugkomen. Op de een of andere manier vinden mensen het nodig om steeds te beginnen over poepchinezen, tjing tjang tjong en sambal bij. Ik kan er niet bij. Kinderen zijn de toekomst, maar is dit hun toekomst? Om steeds maar weer voor Chinees te worden uitgemaakt, als scheldwoord?

En dan hoop ik dat het bij een incident blijft, maar dat was ijdele hoop helaas. Want een tijdje later was het weer raak.

Deze keer speelt onze oudste met een vriendje in een speeltuintje, vlakbij. Al snel hadden ze contact met een groepje kinderen van dezelfde leeftijd. Rond 9 en 10 jaar oud. En al snel werd het duidelijk dat ze niet zo aardig waren. Nadat ze hun bal hadden afgepakt en in een boom hadden geschoten, volgden al snel weer de bekende woorden.

“Chineesje! Chineesje! K*t-Chinees! K****r-Chinees.

Ik zit dit hoofdschuddend te schrijven. Ik word er verdrietig van. Zulke taal, van leeftijdgenootjes notabene. Zulke woorden verzinnen ze niet zelf, die leren ze van hun omgeving, dat kan niet anders. Dit komt ergens vandaan, een onderliggend sentiment in de maatschappij. Noem het xenofobie, noem het racisme, of misschien gaat het er om, dat onze kinderen buiten de ‘norm’ vallen, en dat ze gepakt worden op dat wat eruit springt in ogen van anderen.

In een blanke maatschappij, vallen ze op, qua uiterlijk. In een onverschillige maatschappij, vallen ze op door hun opruimactie. De uitzondering bevestigt de regel. En die regels die dan bevestigd worden, daar word ik niet vrolijk van.

Kinderen zijn de toekomst.

Is dit de toekomst dan van onze kinderen? Wat voor een vooruitzicht is dat? Het belooft niet veel goeds, eerlijk gezegd.

Maar laat ik niet te somber worden. Wat ik heb beschreven, is wel de werkelijkheid voor onze kids, maar tegelijk ook een uitzondering. Want gelukkig zie ik ook genoeg kinderen waar het wel fijn bij gaat. Op school bijvoorbeeld, waar dit eigenlijk amper een rol speelt. Waar kinderen zich socialer opstellen, zich sterk maken voor elkaar en anderen. Laten we hopen dat dit uiteindelijk de ‘norm’ gaat worden.

En binnenkort komt er een speciaal moment!

Dan komen ze op een plek, waar ze in ieder geval niet opvallen door hun uiterlijk. Waar geen scheve ogen worden getrokken of wordt ge-tjing tjang tjongd. Waar ze enigszins binnen de norm vallen. Zullen ze het merken? Dat het ineens anders is? Even de taalbarrière buiten beschouwing gelaten. Zullen ze het voelen? Dat ze ineens geen uitzondering zijn qua uiterlijk? Zullen ze beseffen dat ze in een land rondlopen, waar hun roots ligt?

Zullen ze zich een beetje ‘thuis’ voelen misschien?

We zullen het zien. Ik hoop dat er een mooie ervaring in zit, die ze dan weer met zich mee kunnen nemen. Mee de toekomst in.

Reacties (7)

  1. Avatar Debby schreef:

    Oh zo herkenbaar dit….onze zoon van bijna 9 werd nog niet zo lang geleden ook door leeftijdsgenootjes op een negatieve manier op zijn afkomst gewezen. Daar trapten ze hem echt mee op zijn ziel; hij is er zo trots op om chinees te zijn. Hij was erg verdrietig en snapte totaal niet waarom die jongens zo vervelend tegen hem deden. Het was dan ook de eerste en hopelijk de laatste keer dat hij zo iets mee maakt.
    Helaas waren de ‘daders’ binnen no-time verdwenen anders hadden we nog een stevig gesprek met ze gevoerd. Erg jammer dat er toch nog steeds kinderen zijn die, in onze ogen, op dit gebied te weinig van huis uit mee krijgen.

  2. Avatar Hester schreef:

    Triest zeg.
    Ja, mijn Haitiaanse dochter maakt inderdaad soms hetzelfde mee. Zelfs volwassen (dronken) mensen die roepen: Rot op naar je eigen land. 8 jaar oud en al moeten uitleggen dat sommige mensen haar niet als gelijke zullen zien en dat ze dat helaas altijd wel zal tegenkomen.
    En dan wonen we in een grote stad vol met alle kleuren die er maar zijn.
    Daarom ben ik ook 2 jaar geleden naar Ghana op vakantie geweest, zodat ze een keer bij de meerderheid hoorde en niet opviel, een keer een ander belevenis.
    Bespreken en weerbaar maken is het enige wat je kan doen

  3. Avatar Froukje schreef:

    Ja, zo herkenbaar. Onze oudste Haitiaanse zoon ( 16 ) die in de rij bij de kassa staat , een oudere man die voor hem staat draait zich om en zegt: zo….jij bent wel heel zwart. Te triest voor woorden! En zo nog vele voorbeelden. Jongeren, maar dus ook gewoon volwassen mensen.
    Het gevoel van altijd met 1-0 achter te staan, eerst moeten ‘bewijzen’ dat hij toch echt een leuke en sociale jongen is!

  4. Avatar Nannie schreef:

    Echt erg hoor dit. Heel a-sociaal.

    Bij onze kinderen zie je niet dat ze uit een ander land komen – dus ik weet niet of het racistische (want dat is het) hier op het platteland ook in die mate speelt.

    Zoon krijgt wel altijd commentaar op zijn meidige speelgoed en wat jongere gedrag (hij is 8 en speelt graag met barbies). En dus ook niet alleen van kinderen, maar ook van volwassenen. Ik vind het heel raar dat mensen anderen niet in hun waarde laten in hoe ze zijn. Het zou zelf niet in mijn hoofd opkomen om commentaar te geven op iets wat is en wat anderen niets aandoet (huidskleur, beperking, gedrag, kleding of whatever).

    Ik heb met hem geoefend wat hij dan kan zeggen – maar lastig blijft het. Hoewel de geoefende weerbaarheid wel iets helpt.

  5. Avatar Meta schreef:

    Wij wonen op het platteland. Onze kinderen (inmiddels 15 en 16) zaten op een heel kleine lagere school van ca. 25 kinderen. Het enige wat er ooit gezegd is is: dat zijn jouw echte ouders niet. Dat kon ik ombuigen naar: X heeft zelfs twee paar echte ouders, haar ouders in en wij. Toen ze jong waren heb ik nooit gezien of meegemaakt dat ze uitgescholden werden.
    Nu op de middelbare school (nog steeds klein, ca. 375 ll) ben ik er niet meer bij. Ik heb het weleens gevraagd, of ze commentaar op hun uiterlijk/afkomst kregen. Ja, heel soms. Niet uitschelden maar wel opmerkingen. Het lijkt erop dat ze het van zich af laten glijden. Het zegt meer over de zender dan over de ontvanger zullen we maar zeggen.

  6. Patrick Patrick schreef:

    Dank voor jullie reacties. Aan 1 kant is het goed om te weten dat het herkenbaar is, maar tegelijkertijd is het ook weer triest.
    Hopelijk kunnen we onze kids weerbaar maken en kunnen ze hun ervaringen ombuigen naar iets positiefs, waar anderen weer van kunnen leren!

  7. Avatar Emma schreef:

    Het is waar, helemaal waar. Dit is officieel Eem website voor ‘adoptie ouders’ ik weet het, maar ik ben een adoptie kind 😉 geadopteerd uit China. Ik ben nu 15 jaar en fiets elke dag zo’n 9 km naar school toe. Elke week is het raak! Ik word uitgescholden voor de meest aparte ziektes en meest gekke dieren. Buiten het uitschelden zitten mensen vaak lang naar je te staren. Ik voel me Nederlands en heb normaalniet echt door dat ik een Chinees uiterlijk heb. Tot ik er wéér op word gewezen. Het went ook niet, nooit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *