Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Een kleurplaat over hoe het leven had kunnen zijn

Regelmatig maak ik op verzoek een kleurplaat voor de kinderen. Zij geven dan een opdracht, wat ik moet tekenen, en dan kleuren zij het netjes in. Zo heb ik al heel wat A4-tjes vol getekend. Met treinen, vliegtuigen, elfjes, kabouters, tovenaars, ridders en kastelen. Genoeg dieren om veel dierentuinen mee te vullen en ga zo maar door.

Af en toe vragen ze ook of ik iets uit China wil tekenen. Zo hebben ze de Chinese muur al verschillende keren ingekleurd of een mooie Chinese draak. Maar laatst kreeg ik toch een apart verzoek van oudste. Ik had de dag ervoor een tekening gemaakt van Mr. Bean voor onze jongste. En dan weet ik wat ik kan verwachten, zo gauw onze meid er lucht van krijgt.
– ‘Papa, jij moet ook een tekening voor mij maken! Anders is het niet eerlijk!’
– ‘Natuurlijk wil ik een tekening voor je maken. Zeg maar wat het moet zijn.’
– ‘Ja, ik wil dat je mijn China mama voor me tekent. Met mij erbij.’

Even was ik stil, want dat was onverwacht voor me.
– ‘Je China mama?’
– ‘Ja, samen met mij. En ook een panda erbij.’

Ik dacht even na. Gewoonlijk probeer ik het tekenen van mensen te ontwijken, want dat is niet mijn sterkste kant. Maar dit is natuurlijk wel heel speciaal. Haar China mama! Wel een teken dat ze er erg veel mee bezig is. En nu op deze manier, natuurlijk ga ik dat doen voor haar!
– ‘Dat is goed, maar dat doe ik dan vanavond, want hier wil ik mijn best voor doen.’

En zo zat ik dus aan tafel, laat in de avond, met een leeg vel voor me. En bedenk me hoe ik dit ga doen. Hoe teken ik een Chinese vrouw? En dan niet zomaar iemand, nee, haar biologische moeder!

Eerlijk gezegd, stond ik er niet zo vaak bij stil. Alleen op speciale momenten, zoals Moederdag, verjaardagen, feestdagen, de dag dat we bij elkaar zijn gekomen, dat zijn de momenten waarop mijn gedachten ook even naar China gaan. Maar nu, zomaar op een avond in het weekend, ben ik helemaal alleen. Aan de eettafel. Met haar. Wie ben jij? En hoe zie je er uit? Hoe oud ben je eigenlijk? En hoe ga ik je tekenen, samen met jouw, of toch ook mijn, of tja, met onze dochter? En hoe wil je op de tekening staan? Wat vind je hier eigenlijk van? Wil je wel samen op de tekening?

Zo dichtbij ineens.

Ik stel me voor hoe je voor me staat, te poseren, samen met onze meid. Alsof je op de foto gaat, dicht tegen elkaar. Je zakt wat door de knieën en slaat je arm om haar heen. Even naar elkaar kijken, wat gniffelen. Ik zie het zo voor me. En kijk nog eens goed. Lijken jullie eigenlijk op elkaar? Hoor je wel eens:  ‘Ze heeft jouw ogen.’ ‘Ze is net zo lenig.’  ‘Ah ja, dat deed je vroeger ook altijd zo.’ Vast wel, ja, jullie lijken op elkaar.

Ik begin met tekenen. En langzaam zie ik haar verschijnen op het papier. Ik weet niet hoe ze er in het echt uitziet, maar daar staat ze. Wat een mooi beeld. Maar ook confronterend. Het raakt me. Want weet je? Zo had het moeten zijn. Jullie bij elkaar. Liefdevol en samen. Maar wat is er gebeurd? En waarom? Dit beeld is mooi, maar het maakt ook pijnlijk duidelijk wat er niet is. Het geeft een kijkje in een leven, zoals het had kunnen zijn. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Even poseren, en daarna samen naar huis. Op tijd naar bed vanavond, want morgen is het weer school. Even knuffelen. Welterusten lieve schat. Lekker slapen. En dat gebeurt dan ook wel, maar hier, bij ons. Niet bij jou.

Waar ben je? En wat denk je? Denk je ooit aan haar? Soms? Of heel vaak? Of nooit? Ben je er eigenlijk wel? Ik hoop het. Je bent nu in ieder geval hier. Dichtbij, in gedachten. Ik heb je zoveel te vertellen, over hoe het met je dochter gaat. Hoe moeilijk ze het soms heeft. Maar ik heb je ook zoveel te vragen. Zo veel vragen. Ik heb jou getekend, maar kon ik ook maar de antwoorden tekenen op die vragen.

Hoe zal onze meid reageren, wanneer ze je ziet? Ze verwacht een kleurplaat, maar het is meer dan dat. Zo voelt het voor mij althans. Zal het confronterend voor haar zijn? Ik weet niet goed hoe haar reactie zal zijn. We zullen het zien.

De volgende dag vraagt ze al snel aan me, waar haar kleurplaat is. Ik laat hem zien en wacht af. Een beetje angstig, wachten op wat komen gaat. Ze kijkt me aan en ik zie een frons op haar gezicht. Ik hou mijn adem in.
-‘Waar is de panda?’

Eh, ach ja! De panda! Ze laat niet zo merken wat ze er van vindt, maar dat geeft niks, het komt vast nog wel. Ik was de panda niet vergeten, maar kon het niet op hetzelfde blad tekenen. Dat zou niet kloppen.
– ‘Hier is de panda lieverd. Ga maar kleuren. Ik hou van je schat.’

De jongste kijkt erg verontwaardigd.
– ‘Dat is niet eerlijk! Nu heeft zij er twee! Ik wil ook nog een tekening!’

En ik pak mijn potlood nog eens, een blaadje erbij. En ik ga er voor zitten, benieuwd wat er komen gaat.
– ‘Zeg maar wat het moet zijn….’

 

Reacties (3)

  1. Avatar Josien van Dorsselaer schreef:

    Prachtig!!

  2. Avatar Chris schreef:

    Eerst: slik….een traan, en dan: ontroering en een lach! Alweer een prachtig blog, Patrick!!!

  3. Avatar Chantalle schreef:

    Prachtig en zo herkenbaar. Tranen in mijn ogen. Ook ik denk vaak aan haar ouders in China. Ik heb beloofd om te blijven zoeken naar haar ouders. Verschillende kranten, internetpagina’s en een item van 10 minuten op een van de best bekeken zenders en programma van Jiangxi…. Maar niets gebonden. Ik vind het verschrikkelijk. Niet alleen omdat ik het onze dochter zo gun om haar biologische ouders te vinden maar ook omdat ik ze niet kan laten zien wat voor een geweldige meid ze is en ik mij gewoonweg niet voor kan stellen dat ze nooit aan haar zullen denken. Geen idee wat er gebeurt is en wat de reden is dat hun wegen zijn gescheiden…. jammer en zo verdrietig?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *