Rebecca Wierks

Rebecca Wierks

Ik ben Rebecca. Samen met Niels maakten wij in 2014 een onvergetelijke reis naar Nigeria om onze dochter Evi (5) op te halen. Inmiddels is Jurre in februari geboren en heeft zo ons gezin uitgebreid.

Laatste waarschuwing

Ik haal Evi op uit school en vertel haar dat haar tante bij ons thuis is. Dat is een fijne manier om de weg naar huis soepel te laten lopen. Want haar tante houdt van gek doen, stoeien en spelletjes. Dus we zijn zo thuis.

Een uurtje later vertrekt haar tante en merk ik aan haar dat haar stress toeneemt. Tijdens het eten en erna neemt haar bozigheid toe, haar lontje wordt korter en ze schreeuwt. Ze roept steeds naar ons: “laatste waarschuwing, anders….”
“Laatste waarschuwing, anders stop ik jullie in de gevangenis”.

“Is dat iets wat de juf heeft gezegd vandaag?”

“KAPPEN!”

Ok, dat is duidelijk. Ja, dus. Maar dit is niet het moment om door te vragen, zo hoog in haar stress. Door één van haar momenteel favoriete spelletjes te spelen neemt de rust weer even toe. We spelen The Voice Kids na, waar wij als ouders de jury zijn. Het lijkt dat iedere keer als wij draaien met onze stoel er een geruststelling is. “Papa en mama kiezen nog steeds voor mij”. Iets te lang wachten met draaien, levert direct commentaar op:”je moet wel draaien!”.

Aan dit spel komt een van te voren bepaald eind. Ze probeert het nog:”nog 1 keer?”. Als we ‘nee’ zeggen gebeurt wat we al verwachten, de boosheid laait weer op.

Terwijl ik met ons kleine mannetje aan de slag ga, komt Evi bij ons op bed zitten. Ik probeer nog een keer het gesprek aan te gaan. En dan komt het verhaal. Samen met twee vriendinnetjes was ze een spelletje aan het doen wat gepaard ging met het nodige gegil. Nu heb je gillen en gillen, maar ons meisje kennende kwam er een fors en hoog geluid uit. De juf heeft hen een waarschuwing gegeven: “laatste waarschuwing”, maar het lukte hen niet om te stoppen. Met als conclusie dat ze uit elkaar waren gehaald en iets anders moesten gaan doen. Als je boos wordt op Evi, krijg je direct te maken met angst en paniek voor afwijzing. Dat maakt het soms flink balanceren.

Ik geef haar vier knuffels. En zeg dat deze twee de vriendinnetjes zijn, zij is een andere knuffel en weer een andere is de juf. Ze speelt het na en wordt even flink boos op de juf. Mooi om te zien, hoe goed ze dingen altijd kan naspelen. Daarna gaat het bedritueel prima.

De volgende ochtend is het nog even spannend. Halverwege ons fietstochtje naar school stopt ze.

“Ik ben eigenlijk ziek, ik wil niet naar school”.
“Je voelt je gespannen, omdat je bang bent dat de juf nog boos op je is”.
Ze knikt.

Ik vraag haar of ze aan de juf zou kunnen aangeven dat ze bang is dat ze nog boos is. Dat durft ze wel.

Bij het hek vraagt ze nog een keer: “wat moest ik nu zeggen?”
En daar gaat ze, dapper stapt ze de school in.
Ik krijg het niet mee, maar wat ben ik trots op onze bikkel.