Avatar

Sabine van Staden

Leer mij mijn kind kennen

Toen wij onze oudste kregen, was al snel duidelijk wat voor vlees we in de kuip hadden: lief, grappig, zeer sociaal, dol op spelletjes en boekjes, op tijd haar rust nodig en als ze boos was ging ze huilen of gingen haar ogen vlammen en kregen we een preek. Er werd niet gelogen – nog steeds eigenlijk niet – en als ze aangaf dat ze ziek was, dan was ze ook echt ziek. Een duidelijk kind, congruent – een moeilijk woord voor eenduidig, overeenstemmend – in binnen- en buitenkant. Als ze zich terugtrekt, dan is er iets. Als ze zingt onder de douche is alles goed. Ook nu de puberteit zich aandient en het grenzen uitproberen (weer) begint blijft haar basispersoonlijkheid duidelijk zichtbaar. Ze kan nog steeds blijven hangen in een negatieve stemming. Je kan haar daar nog steeds uithalen door onverwacht in de lach te schieten. Ze wil nog steeds graag begrepen en gehoord worden maar vindt het nog steeds moeilijk om daar aandacht voor te vragen. Ik mag – nog wel – nog steeds haar de woorden geven die ze zoekt om te verwoorden waar ze mee worstelt. Het is mooi om haar te zien opgroeien en haar de diverse kanten van haar eigen persoonlijkheid te zien onderzoeken. Ik twijfel eigenlijk nooit aan mijn eigen inschatting bij haar. Ik heb mijn kind leren kennen en ik kan daar op vertrouwen. En zolang ik open sta voor haar groei en haar ontwikkeling – en daar tijdig in mee ga, wat per definitie volgens mij onmogelijk is – kunnen wij beiden daar van profiteren.

Hoe anders is dat met onze jongste. Het kind dat boos kijkt als hij verdrietig is, dat gaat lachen als hij schrikt. Dat roept ‘doet geen pijn’ als hij zich bezeert temidden van een groep mensen, zodat er maar niet teveel mensen zich met hem gaan bemoeien. Die zich ‘ziek’ voelt als zijn hoofdje te vol zit, die nooit moe wil zijn en altijd maar door wil gaan. Die enorm aanwezig is, maar tegelijkertijd heel verlegen. Heel nieuwsgierig naar nieuwe dingen, maar alles graag bij het oude houdt. Heel veel kan, maar geen zelfvertrouwen heeft. Dát kind leren kennen is een heel ander verhaal.

Ik begon met een soort ‘vertaalboek’: als hij dit doet, dan.. Maar dat had hij door. En toen veranderde hij het een en ander. Mama mocht eens weten wat er aan de hand was. Ik probeerde het door direct te vragen. Maar om te kunnen vertellen wat je nodig hebt, of waar je last van hebt, of wat je leuk vindt heb je woorden nodig. En om die woorden te kunnen gebruiken moet je zélf weten wat je voelt. En no way dat mama het voor je mag verwoorden! Verwarring alom. Ik bleef hem observeren – ‘kijk niet zo naar me, mama!’ – en zag patronen. Patronen werden al snel een samenhangend weefsel dat zo nu en dan verstoord werd door het een of ander. Maar de reactie op die verstoringen bleek ook in een patroon te passen. We deden het ‘kikkerspel’ – een spel met de verschillende basisemoties (bang, blij, boos, verdrietig en ‘weet niet’) waarbij je vragen voorgelegd krijgt en je op de emotie die het bij je oproept moet gaan staan. ‘als ik niet mee mag spelen, dan voel ik me…’ Hij ging staan op het rondje ‘blij’. En ik onderdrukte mijn neiging om meteen te reageren. Bij het spel hoort namelijk ook dat je uitlegt waarom je staat waar je staat – waarom je op die manier reageert.

‘Ja,’ legde hij uit, ‘ik ben blij dat ik niet mee mag spelen, want dan kan ik doen waar ik zelf zin in heb.’

Ik stond op ‘verdrietig’. Hij hoorde mijn toelichting aan en haalde zijn schouders op. Zijn manier om ‘dat is dan je eigen schuld, moet je er maar wat aan doen’ te zeggen.

Ga jij je kind dan maar eens vertellen dat hij helemaal niet blij is, maar zich alleen voelt en misschien zelfs verdrietig is.. En heel fijn: de wijze waarop dit ging, het patroon dat zichtbaar werd, verbaasde mij niet meer.

Ik wist allang al dat we er nog niet zijn, dat hij niet congruent is. Leer mij mijn kind kennen.

Reacties (2)

  1. Avatar Patrick schreef:

    Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar dat kikkerspel, heb je daar meer informatie over?

  2. Avatar Sabine schreef:

    Ik zal de titel even voor je opzoeken, Patrick!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *