Stéphanie

Even voorstellen…Ik ben Stéphanie en samen met mijn man zijn wij de trotse ouders van onze Filipijnse zoon. Wij zitten midden in een tweede adoptieprocedure en zijn in blijde afwachting van een broertje of zusje uit de Filipijnen. Al schrijvend geef ik je een kijkje in ons prachtige gezin, lees en geniet!

Leuk, op vakantie!?

Al ruim vier weken prijkt er een stickerkalender op onze keukenkast. Elke dag wordt er een sticker geplakt op deze kalender, zodat mijn zoon precies weet hoe lang het nog duurt tot zijn verjaardag, de verjaardag van papa en wanneer we op vakantie gaan. Vandaag is het dan eindelijk zo ver, de laatste sticker is geplakt en we gaan op vakantie!

De checklist in mijn hoofd is door mijn man verplaatst naar een to-do-list op onze telefoons, gouden tip trouwens, en in gedachten ga ik alles nog een keer na. Deze dingen moeten mee: het nachtlampje, het slaapwekkertje, zijn knuffels en zijn favoriete speelgoed. Zo veel en zo weinig mogelijk spullen die onderdeel zijn van zijn vaste dagelijkse routine nemen we mee. Ik hoop dat deze dingen rust en vertrouwen geven in een hele nieuwe leefomgeving, ook al is dat maar voor een weekje.

Mijn zoon wil helpen met inpakken, met alles eigenlijk, en hij stuitert door de kamer. Letterlijk, hij rent rondjes om de tafel en staat in de woonkamer te springen. Pff, ik merk dat ik geïrriteerd begin te raken van het springen en rennen door de kamer en sta op het punt er over uit te vallen tegen hem. “Mama ik vind het zo spannend allemaal!”, klinkt het dan ineens. Mijn irritatie verdwijnt en ik begrijp ineens waar zijn fysieke onrust vandaan komt. De spanning voor het onbekende, de onzekerheid van de gebeurtenissen van de komende week, komt er fysiek uit. Wat ben ik trots op hem! Hij benoemt wat hij voelt en probeert de emotionele spanning kwijt te raken met fysieke inspanning: springen en rennen. De coaching van het noemen en benoemen werpt echt zijn vruchten af!

Samen gaan we op de bank zitten en hij vertelt me wat zo spannend is. Hij weet niet hoe het huis eruit ziet waar we naar toe gaan, hoe het bed eruit ziet waar hij in gaat slapen en wat we allemaal gaan doen de komende week. De vaste routine is weg en de spanning voor het onbekende heeft de overhand gekregen. Ik roep papa er ook bij en met z’n drieën nemen we de tijd om het onbekende iets minder onbekend te maken. We bekijken de foto’s van het huisje waar we naar toe gaan en opperen een paar dingen die we misschien kunnen gaan doen in de vakantie. We zetten niet te veel activiteiten vast, maar vooruit, we bespreken al wel wat we morgen gaan doen.

Ik vind het heerlijk om in de vakantie gewoon per dag te bekijken wat we gaan doen en wanneer we dat willen doen. Even geen weekplanner waar alle activiteiten overzichtelijk en geordend ons in de vaste routine houden. De vrijheid die mij dat geeft is daarentegen de grootste beperking voor mijn zoon. Routine en voorspelbaarheid voelt veilig en vertrouwd. Impulsiviteit en onvoorspelbaarheid voelt spannend en beangstigend.

Met z’n drieën gaan we daar deze vakantie een gulden middenweg in ontdekken. Het is tijd om te vertrekken, op weg naar het spannende avontuur dat ‘op vakantie gaan’ heet.