Jouke Boerma

Jouke Boerma

Jouke heeft geblogd van juli 2015 t/m maart 2018. Ik ben Jouke en samen met Arjan help ik Tijmen (13 jaar), Siem (11 jaar) en Qiujun (8 jaar) met groter groeien. Op dit moment wachten wij op toestemming uit China om Chunlian te mogen adopteren. Chunlian is 5 jaar en komt uit hetzelfde weeshuis als Qiujun.

Mandarijneendje

Na een ochtend vruchteloze pogingen te hebben gedaan om een blog te schrijven met als titel ‘wereldburgers’ besloot ik de honden te gaan uitlaten. In de vijver bij het losloopgebied zwom het mandarijneendje samen met de wilde eenden parmantig rondjes. Dit eendje zwemt hier al jaren met de andere eenden mee, waarschijnlijk ooit ontsnapt uit de kinderboerderij. Hij kwaakt niet maar piept. De andere eenden lijken zijn aanwezigheid volkomen normaal te vinden. En als wandelaar is het altijd leuk om dit prachtig gekleurde eendje te zien tussen de andere mooie eenden. De woerden met de groenblauwe koppen, de vrouwtjes met hun intens bruine schutkleur. Het mandarijneendje verrijkt zijn omgeving en is er onderdeel van.

Jaren geleden werd ik geboren in Maleisië. Bijna vier jaar leefde ik daar een heerlijk tropenleven. Toen we terug naar Nederland gingen was mijn zusje net geadopteerd uit Thailand. In Nederland moest ik heel veel kleren aan, was ik veel binnen en waren er voor mij vrij onbekende familieleden, groot en met bleke gezichten, die mij met veel liefde begroetten. Maar ik vond ze wel een beetje eng.

Weg was de zon, de warmte, de geuren van de tropen, de namiddagen dat de warmte afneemt en we op onze sandaaltjes met onze vader een wandelingetje maakten, naar de kampong achter ons huis of op de Chinese begraafplaats vlakbij. Daar zeiden we altijd een mevrouw dag die in een graf lag met zwarte kleine glimmende steentjes erop. Die steentjes lieten los en legden wij dan weer terug. In de kampong werden we in onze wangen geknepen en kregen we soms een papaya mee. Ik miste hier in Nederland de tropische stortbuien die je de aarde doen ruiken. En in Nederland konden we niet meer in ons blootje in de regen en de plassen dansen.

Hoewel de overgang moeilijk was, hoort het bij mijn leven. Het heeft mij gevormd als wereldburger met een Nederlands paspoort. Dat laatste is een redelijk riante positie, dat realiseer ik me terdege. Maar voor landgrenzen heb ik nooit zoveel gevoel gehad. Op de ene plek voel ik me meer thuis dan op de andere maar de wereld is mijn basis. Natuurlijk werd ik als kind al met de neus op de feiten van de verschillen gedrukt. Eigenlijk begreep ik er diep in mijn hart niets van hoor, dat andere kinderen mijn zusje pinda noemden of dat het Indiase meisje in mijn klas gepest werd omdat ze anders rook en dan nog wel een zo bekende lucht voor mij om zich heen had. Terwijl mijn zusje haar schouders ophaalde, wond ik me er vreselijk over op.

Vanuit het gevoel een wereldburger te zijn, was de stap naar buitenlandse adoptie niet zo heel groot. Alle kinderen, waar ook geboren, hebben het recht op een mooie manier groot te groeien. Dat heeft voor mij niets te maken met waar je wieg staat, welke kleur je huid heeft of welke vorm je ogen hebben. En als een kind nou geboren wordt op een plek op aarde waar ze op dat moment niet in al hun pracht kunnen opgroeien, dan is het fijn dat er ergens op aarde een gezin is waar ze wel  thuis zijn, met liefde omringd worden en ten volste geaccepteerd worden in al hun doen en laten.

In ons gezin groeien vier kinderen op. De oudste, met blauwe ogen en blonde haren die enigszins kroezen. Een autonoom opgroeiend wezen die het nooit geaccepteerd heeft als een kind behandeld te worden. Die via het internet contact heeft met mensen over de hele wereld met dezelfde belangstelling als hij. Dan Siem, met lange blonde ontembare haren en grote groene ogen. Een echte warrior die altijd bezig is met boogschieten en paardrijden. Qiujun met amandelogen en lang donkerbruin haar dat hij in een lage staart draagt, als hij het elastiekje niet vergeten is. Die altijd dingen van papier vouwt, kubussen probeert te bedwingen, met het grootste gemak over hoge omheiningen springt, skate, badmintont, naar de circusschool gaat, paardrijdt en voltigeert en in Hongarije ook best een paar pijlen vanaf een paardenrug wil schieten. En dan nog Chunlian met donkere ogen, zwart zegt hij zelf, donkerbruin zeggen wij. Met redelijk lang haar dat niet in een staartje mag maar hij de hele dag naar achteren moet doen. Die overal als de kippen bij is, altijd ergens mee bezig, sneller dan de wind. Die sinds kort op zwemles de sterren van de hemel zwemt, al durft te galopperen op ‘zijn’ paard maar niet mee wil doen met voltigeren want ‘ik zit al op zwemles’.

Het mandarijneendje deed me realiseren dat sommige dingen gewoon zo zijn. Soms staat onze wieg ergens anders dan waar we opgroeien, soms zien we er een beetje anders uit dan de andere mensen met wie we samenleven, soms moeten we heel grote overgangen maken in onze jonge levens. Ervaringen die we voor altijd met ons meenemen, die onderdeel worden van wie we zijn. Dit vergt invoelingsvermogen van onze omgeving om ons hierin goed te begeleiden. Sommige pijnen dragen we voor altijd met ons mee. Hopelijk lukt het om al onze ervaringen om te zetten in begrip en liefde, voor onszelf en anderen op deze wereld. Uiteindelijk zijn we allemaal mandarijneendjes op deze wereld die we mogen verrijken met onze eigenheid.

 

 

 

Reacties (1)

  1. Zo trots op Siem met z’n lange ontembare wapperende haren helemaal los galopperend op die prachtige ontembare wezens met hun lange wapperende manen……samenvloeiend tot één geheel ! Wat een prachtige eenheid met jezelf en met elk ander wezen weet jij tot stand te brengen !
    Quijun die mijn hart al meteen veroverd had met zijn wijsheid en hart vol Universele Liefde!
    En dan Chunlian met zijn eeuwige vrolijkheid en lach maakt een ieder de gelukkigste mens op aarde !
    Wat een genot was het voor Speedy en mij om jullie een tijd lang te mogen begeleiden op jullie pad ! Neem deze prachtige kwaliteiten mee op je eigen reis van het leven jongens ! Waar deze je ook naartoe mag voeren !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *