Jouke Boerma

Jouke Boerma

Jouke heeft geblogd van juli 2015 t/m maart 2018. Ik ben Jouke en samen met Arjan help ik Tijmen (13 jaar), Siem (11 jaar) en Qiujun (8 jaar) met groter groeien. Op dit moment wachten wij op toestemming uit China om Chunlian te mogen adopteren. Chunlian is 5 jaar en komt uit hetzelfde weeshuis als Qiujun.

Nachtegaaltje

Met de komst van onze jongste kregen wij een nachtegaaltje in ons gezin. Ongelofelijk wat een volume zijn een meter hoge, dertien kilo lichte, ieniemienie lijfje kan produceren.

Als ik hem hoor schreeuwen en me daarover verbaas, denk ik vaak aan de brulkikkers die ik op een nacht op Penang hoorde brullen na een heerlijke regenbui. Ik dacht dat er een groep brommers onder het hotelraam stond maar het waren de brulkikkers in een poel verderop langs de weg die zich zaten te vermaken. Dat idee zeg maar. We hebben zijn oren na laten kijken en zijn gehoor ook zelf getest maar daar ligt het niet aan. Hij kan gewoon hard schreeuwen. Het is wonderlijk dat hij niet permanent schor is, kennelijk heeft hij wel een goede stemtechniek. Zijn gezang is vaak ook hard en schel. Ik ben er nog niet van onder de indruk maar geniet ervan hem zo te horen.

Als ik hem weer eens hoor schreeuwen, probeer ik me wel voor te houden dat dit verheffen van de stem in China veel normaler is dan hier. Zijn geschreeuw is waarschijnlijk gewoon geanimeerd praten, zo zou je hem het voordeel van de twijfel kunnen geven. Het Nederlands leent zich hier iets lastiger voor dan het Chinees en we horen dan ook vaak zijn Chinees terug als hij geanimeerd praat.

20160216 Jouke - Nachtegaaltje 1Een andere Chinese gewoonte die hij heeft, is het goed kunnen rondsturen van mensen. Dat is ook wel iets dat hij een beetje in zich heeft, een groots leider die weet wat er moet gebeuren zeg maar. Maar in de cultuur die in zijn DNA zit en waarin hij bijna zes jaar is groot gegroeid, of letterlijk genomen klein is gebleven, is het ook veel normaler om elkaar rond te sturen, zonder dit vervelend te bedoelen. De meeste gidsen die adoptieouders in China begeleiden zijn zich ervan bewust dat de meeste Westerse mensen er niet zo van houden en zijn er voorzichtig mee. En op momenten dat ze het doen “jullie moeten nu daar gaan zitten voor een foto” of “geef nu dat cadeautje aan die mevrouw”, hoort het bij de procedure.

Maar eigenlijk is het in de rondte sturen van andere mensen heel normaal en dat kun je goed zien als je bij een Chinese familie op bezoek bent. Gezinsleden worden alle kanten opgestuurd om het de gasten zo goed mogelijk te maken en ook de gast wordt op vriendelijke maar voor ons soms wat dwingende wijze de goede kant op gestuurd. Ook met eten, geen vrije keuze maar er wordt van alles op je bord geladen. Zeer gastvrij maar soms wat overweldigend. Laat het over je heen komen en geniet ervan is dan ook een goed advies.

Nou, dat “laat het over je heen komen en geniet ervan” is ook iets wat onze jongste ons probeert te leren. Gewoon doen wat hij zegt en dan komt het allemaal goed. Ik zie hem zo zitten aan tafel, met een net gekregen cadeautje en vijf oudere kinderen om hem heen. Grootste broer, een schat van een jongen, krijgt het bevel een mes te pakken om de verpakking open te snijden en wel vlot graag. Op zo’n moment is het waardevol om je te bedenken dat het voor hem heel normaal is zijn zaakjes zo te regelen. Op het moment zelf ging ik de fout in door hem te vertellen dat hij zijn broer niet zo hoefde te commanderen. Hij snapte er niets van en mijn opmerking was in de loop van het verhaal ook geheel onproductief. Maar ja, ik ben ook maar een mens. Op andere momenten is hij ook weer degene die voor andere in de rondte rent. Als bezoek aankondigt weer naar huis te gaan, is hij er als de kippen bij om naar de gang te rennen, op een stoel te klimmen en hun jas van de kapstok te halen. Die komt hij dan brengen. Niet om dat bezoek zo snel mogelijk de deur uit te werken maar gewoon, lekker praktisch, je gaat weg dus je hebt je jas nodig.

20160216 Jouke - Nachtegaaltje 2Beetje bij beetje zal hij zich behalve de Nederlandse taal ook de Nederlandse gewoonten eigen maken en tot die tijd doen wij af en toe onze vingers in de onze oren (arme honden van ons, die kunnen dat niet) en doen we maar wat hij zegt, soms een beetje morrend opmerkend dat we het graag doen omdat hij het zo vriendelijk vraagt, ahum. Want hij heeft al zoveel te leren en te schakelen. En wij leren ook van hem, best handig om die jas aan te dragen als iemand weggaat toch? De honden hebben geen last van culturele sensitiviteit. Die luisteren gewoon niet naar dat kleine blaagje dat tegen hen schreeuwt. En hij kan ze wel heel lief aaien en knuffelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *