Kim Kugler

Kim Kugler

Ik ben Kim. Ik woon samen met Léon en wij zijn de ouders van de 5,5 jarige N. Zij komt uit Nigeria en is in 2013 door mij alleen geadopteerd. Elke dag met haar is de mooiste dag.

Nature en nurture

Ze wil jongensdingen voor haar verjaardag. Daaronder verstaat ze bestuurbare auto’s, dingen met dino’s en dat soort zaken. Schietdingen komen er niet in, dat weet ze. Ze zit op breakdance, als enige meisje tussen de jongens. Qua kleding zijn de stoere broeken en shorts veel populairder dan een jurk. Ze heeft vriendinnen en ook vrienden, op haar feestje is de verdeling ongeveer fifty fifty. Een vriendje wilde geen zusje, maar toen hij zich bedacht dat er ook stoere meisjes waren, dan was het wel prima. Het stoere meisje wat hij in gedachten had was N.

In Nigeria is dit al begonnen. Mijn kledingstijl voor haar was vooral niet zoetsappig en al helemaal niet roze. Een grijze legging met een strepenshirt werd meteen als boy-clothes afgedaan bij de Nigerianen. 1-0 achterstand voor deze mama. Gelukkig had ik er wel aan gedacht oorbellen mee te nemen voor het geval ze gaatjes in de oren had. Die had ze, dus een van de nannies deed de oorbellen snel en vakkundig in. Voor officiële gelegenheden in Nigeria duikelde ik een haarband op, gekregen van een vriendin, en sokjes met roezels. Ook gekregen, dat moge inmiddels duidelijk zijn.
Op basis van de oorbellen was altijd meteen duidelijk dat N echt een meisje was. Het dochtertje van vrienden, volledig in roze, met jurk, maar geen gaatjes in de oren, werd betiteld als jongen. We lachten er maar om samen. De oorbellen bleven erin totdat ik een sluitinkje tussen haar billen vond en het pinnetje in haar hand, klaar om op te worden gegeten. De officiële zaken waren gedaan, dus was de noodzaak er niet meer om ze in te laten.

Thuis gekomen speelde N met alle soorten speelgoed en droeg ze diverse soorten kleren. Ik moest meermaals tegen mensen zeggen dat het een meisje was, zeker toen ze nog kort haar had. De voorkeuren voor stoer speelgoed zijn er, maar een sessie met glitter make up gaat ze niet uit de weg. Ze wil nagellak op, maar knabbelt die een half uur later weer eraf. Ze kan uren spelen met haar lego trein, en ook vadertje en moedertje spelen met haar vriendinnen en vrienden doet ze graag. Ze knutselt en timmert samen met haar vader hele vogelhuizen.
Ik merk dat mensen haar in een hokje willen stoppen, labelen als stoer, jongensachtig. Is dat nodig? Wanneer ben je stoer? Ik vraag mijn beste vriend of het stoere er van nature inzit, of dat ze het in Nederland heeft opgepikt, of…. Het antwoord is verbazend, voor mij dan. “Jij bent óók stoer, zegt hij, misschien niet direct qua kleren, maar wel qua wie je bent. Jij gaat in je eentje voor je werk twee weken naar Nepal, je koos ervoor alleen te adopteren, je leidt je leven zonder de meningen van anderen centraal te zetten, en… je bent nog nooit in een nagelstudio geweest.”
Zit het er dan van nature in én wordt het bevestigd in onze opvoeding? Maak je eigen keuzes en loop je niet mee met de massa als je dat niet wilt? Ik denk dat nature en nurture hier een mooi pact hebben gesloten.
Ik hoop dat ons lieve meisje weg kan blijven uit de hokjes. Het hokje “gelukkig” mag wel, graag zelfs.

Intussen proberen wij dit dametje zo goed mogelijk te begeleiden op weg naar volwassenheid (en dat mag echt nog wel even duren). Voor mij geldt het motto: ´strong women: may we know them, may we raise them, may we be them’. We beginnen praktisch met wat klusjes in ons nieuwe huis annex bouwput. Er moet werk verzet worden en N helpt natuurlijk graag mee. De latex voor haar kamer staat klaar. Roze, voor drie van de vier muren. “En dan donkerblauw erbij en ook een beetje grijs” want dat bij elkaar is pas ècht cool.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *