Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Nog een keer

Bij de (adoptie)procedure voor onze oudste was het anders. Alles was nieuw voor ons en voor de mensen om ons heen. In elke fase van de procedure waren er vragen of werd er gezwegen. En toen we aan het wachten waren op ‘het’ telefoontje, namen we alle vragen voor lief: weet je al uit welk land het kind komt? Ja, er is niet zoiets als een wereldautoriteit op het gebied van adoptie, dus onze papieren liggen in een land te wachten tot ze een combinatie vormen met het dossier van een kind dat geen andere kans op een gezinsleven heeft. Nobel vonden mensen dat en moedig. Toen iedereen ons oudste kind kon bewonderen werd het langzamerhand normaal. Zo is het ook: de weg naar gezinsvorming is geen standaardroute geweest (voor wie wel) maar nu we bij elkaar zijn, is het normaal dat wij voor onze zoon zorgen en dat hij zijn papa en mama omarmt alsof zijn leven ervan afhangt.

Aangezien er tijdens een adoptieprocedure geen buik groeit, komen er bij een tweede keer, weer talloze momenten waarop we vertellen dat we in een tweede adoptieprocedure zitten. Fantastisch, nog nobeler en moediger. Je hebt al een kindje, dat wat extra zorgen verdient, waarna je nog een keer door de molen van Raad voor de Kinderbescherming en ‘dat verre land’ wilt? Maar, men vond het vaak toch heel begrijpelijk. En deze tweede keer zouden we vast wel voor een meisje kiezen, of misschien wel voor een ander land? Geduldig legden we uit dat we wel grenzen hebben, maar dat de keuze van geslacht daar niet bij zit. We willen bijvoorbeeld wel een leeftijdsverschil tussen onze oudste zoon en zijn zusje of broertje.

20160311 Hilde - Nog een keerDe reis naar onze tweede zoon was onverwachts lang, ruim vier maanden waren we in het geboorteland van onze zoons. Het was een bijzondere tijd die we niet hadden willen missen en die ons en ons gezin verder gevormd heeft. Maar andere mensen waren gericht op het einddoel: onze zoon naar huis brengen en daar verder leven. Uiteindelijk is dat ook wat er gebeurde: geen enorme grote veranderingen voor ons, wel voor onze zoon natuurlijk. Onze jongste zoon ging gewoon soepel mee in het ritme van het gezin. Tussen de grote of kleine zorgen die er zijn, genieten we alle vier dagelijks van de kans die we kregen om dit gezin te zijn. Onze jongens beginnen geworteld te raken, ontdekken wie ze zijn en ze genieten daar meestal van.

Er ontstaat om ons heen vaak wat verbazing, eventueel omslaand naar een neiging tot verbijstering als we wereldkundig maken dat we ons in een derde adoptieprocedure bevinden. Is het dan toch omdat je een meisje wilt? Je weet dat je niet de hele wereld kunt redden? Het gaat toch goed zoals het nu gaat?

En dan moet ik iets uitleggen, wat moeilijk uit te leggen is aan iemand die vooral gewend is aan het idee: eicel, zaadcel, conceptie, zwangerschap, geboorte, gezin. Als je niet aan een derde kind begint op de natuurlijke weg, is het niet zo dat er een kind extra in een kindertehuis zit. Als je adopteert, is dat, kort door de bocht, wel zo. In ons hart en in ons huis is plaats voor een derde kind en de twee broers zien het ook wel zitten, zijn zelfs dol op een beetje inschikken voor meer zielen en meer vreugd. Maar juist bij deze motivatie ‘we kunnen het, vinden het fijn en er is een kind dat wellicht nu al wacht op een gezin’ gaat het mis. We hebben twee grote broers en onszelf om rekening mee te houden. Waar zeggen we nu ‘ja’ of ‘nee’ tegen? En daarmee: tegen wie? De derde procedure is soms best een onverwachte eenzame worsteling. Wie begrijpt de gekozen en bedachte of gevoelde wensen en grenzen? Met het jaarlijks dalende aantal aanvragen voor beginseltoestemming (de toestemming om te kunnen adopteren) in gedachten, voelt het alsof we nog meer dan eerst ‘kiezen’ wie ons kind wordt. We kijken uit naar het moment waarop we ouders mogen worden van een derde kind en we kijken uit naar de reis naar het land waar we allen min of meer geworteld zijn geraakt. Maar het proces vooraf voelt naast dankbaar en blij ook alsof we ongevraagd mee mogen doen aan de nieuwste test van het VU: een genetische test nog voor je zwanger bent. Fijn dat het mogelijk is, maar het omgaan met de resultaten vraagt zorgvuldigheid, reflectie en dicht bij jezelf en elkaar blijven. En dan, kan er iets moois groeien, nog een keer.

Reacties (1)

  1. Avatar Marion schreef:

    Mooi!

    En heel veel success Hilde & de rest in de 3e procedure! ik hoop dat we je kunnen gaan volgen.

    Marion

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *