Rebecca Wierks

Rebecca Wierks

Ik ben Rebecca. Samen met Niels maakten wij in 2014 een onvergetelijke reis naar Nigeria om onze dochter (6) op te halen. Inmiddels is ons zoontje in februari 2020 geboren en heeft zo ons gezin uitgebreid.

Noodopvang

Het is bijna half drie op maandagmiddag en ik stap de deur uit. Ik loop de straat in en zie in veel huizen kinderen en ouders aan tafel zitten. Een beeld dat past bij deze tijd. Niet voor ons meisje. Zij mag namelijk gebruik maken van de noodopvang.

Toen de nieuwe lockdown zijn intrede deed kon ik alleen maar denken: “dit is het dan”. Na het krijgen van een broertje, lockdown, een lange vakantie, nog een korte vakantie, in quarantaine, zou ze nu wéér uit haar structuur worden gehaald. Waar ik eerder binnen een dag wel weer een dagprogramma had verzonnen, bleef het nu leeg in mijn hoofd.

Ik mailde school en vroeg of ze wellicht twee dagen in de week gebruik mocht maken van de noodopvang. De intern begeleider belde binnen een dag terug en gaf aan dat ze haar graag fulltime naar de noodopvang zouden laten gaan. Ik voelde me kilo’s lichter. Wat fijn voor ons meisje, wat fijn dat school zo goed het belang snapt, wat fijn dat ik er niet voor hoef te vechten.

Gedurende de dagen ging ik me wel schuldig voelen. Bij veel ouders is de rek er inmiddels wel uit. Kies ik niet voor de makkelijkste weg? Kan ik het echt niet meer aan? Ok, de IB-er ziet het wel, maar vindt de juf me geen aansteller? Natuurlijk irreële niet helpende gedachten, maar ja, helaas zijn die gedachten soms de baas.

Tot deze maandagmiddag worstelde ik dus met mezelf, met de noodopvang. Maar diezelfde middag werd voor iedereen wel duidelijk dat het meer dan terecht was. Nadat ze vroeg in de ochtend een voor haar pittig ziekenhuisbezoek had gehad, had ik al besloten dat er die middag geen vriendjes of vriendinnetjes mee mochten.

Midden op het schoolplein kwam er ineens heel veel uit, dikke tranen, enorme boosheid, duwen. Dat gebeurt zelden als we buiten zijn en dat zorgde voor de nodige aandacht.

Kennen jullie het boek ‘De taal van huilen’? Daarin staat beschreven dat als je merkt dat je kind bijna overloopt, dat het dan kan werken om een grens te stellen. Een keer nee zeggen, kan onwijs bijdragen aan het leeglopen van de emmer.

Nou dat was hier dus letterlijk aan de hand. Ik liet haar huilen en bood haar wat afstand. Tot ze zelf beetje voor beetje dichterbij kwam. De tranen waren nog niet opgedroogd, maar ik mocht een arm om haar heen slaan en samen liepen we naar huis.

De noodopvang is niet heilig. De leerkrachten switchen tussen online instructie en live lesgeven, waardoor het rommelig is op school. Er is het gemis van vriendjes en vriendinnetjes.

En toch: het biedt structuur, het geeft mij de mogelijkheid om steeds voldoende op te laden om dochterlief door deze ingewikkelde tijd heen te loodsen, het geeft zoonlief de tijd om rustig een dutje te doen.

Een uurtje later klimt ze op schoot: “mama, ik vind je lief”

Ze heeft zich kunnen ontladen, mama was er en nu kunnen we door. Dankzij de noodopvang.