Avatar

Karen Visser

Moeder van drie: zoon Casper '02 (thuis geboren), dochter Ying Xin ('04, Wenzhou/Zhejiang, China, special need) en zoon Hong Jie ('06, Hangzhou/Zhejiang, China, special need). Karen heeft geblogd van juli 2015 tot december 2016.

Nooit helemaal thuis

De vakantie komt er weer bijna aan! Bijna vier weken naar China – meer een reis dan een vakantie, eigenlijk. Voor de jongste twee altijd een hele andere belevenis dan voor de oudste én zelfs anders dan voor ons.

Voor alle drie betekent het ‘apies kijken’. De oudste valt op door blauwe ogen en lichter haar, de jongste twee door hun zichtbare handicap. Alle drie zijn ze dat snel zat, maar waar willekeurige Chinezen met de oudste graag op de foto gaan, gebeurt dat nooit bij de jongste twee. Die worden regelmatig afkeurend of vol ongeloof bekeken: dat je dat laat zién, zo’n korte arm of kort been! Stop het toch weg!

Met uitzondering van mijn oudste kijken we allemaal uit naar de Chinese keuken. Hij is geen fan van Chinees en zal ongetwijfeld gaan onderhandelen over de frequentie van bezoeken aan Pizza Hut of KFC. De jongste twee verheugen zich nu al op drie keer per dag warm eten; iets wat ze altijd het liefste doen, ook in Nederland.

Om je heen kijken is voor alle drie mijn kinderen ook een andere ervaring. Waar de oudste alleen maar de verschillen ziet, zijn de jongste twee met beide bezig: de verschillen en de overeenkomsten. Wat dragen Chinese tienermeisjes? Welke kapsels zijn er allemaal? Zoveel Chinezen zien ze hier in Nederland niet, waardoor ze zich spiegelen aan Westerse rolmodellen.

Ik vind het wel opvallend dat mijn dochter van 12 vooral blonde en blauwogige jongens leuk vindt; Chinese jongens trekken haar totaal niet. Verder maakt ze zich ook wel eens druk over dat ze kleiner is dan haar klasgenoten, waarbij ik uitleg dat ze zich niet moet spiegelen aan hen, maar aan andere Chinese meisjes – en daarbij vergeleken is ze heel gemiddeld van lengte.

20160630 Karen - BeijingChina is inmiddels een vertrouwd land voor ons. We zijn er al een aantal keer geweest en ik merk steeds meer dat ik bij aankomst me een beetje ‘thuis voel’. Je bent vertrouwd met de taal (horen dan, niet spreken of begrijpen), met de omgeving, de mensen, met hoe anderen op je reageren… Het is bekend en daardoor wordt het vertrouwd.

Voor de jongste twee is dat tot op zekere hoogte ook zo. We bezoeken dit keer weer hun eigen steden en kindertehuizen, wat voor hen herkenning oplevert – hier kom ik vandaan, dit is mijn achtergrond. Voor de jongste ook zijn pleegoma, wat hem weer bevestigt: er werd van mij gehouden, ik had hier een fijne plek.

Toch voelen ze zich nooit helemáál thuis: er zijn ook verschillen tussen hen en hun Chinese leeftijdsgenoten. ‘Laagjes cultuur’ die zijn ontstaan door hun tijd hier in Nederland, waar je je niet zo bewust van bent, maar die pas opvallen als ze daar zijn. Hoe assertief ze zijn, bijvoorbeeld. De vrijheid die ze kennen: hun mond valt open als ze horen hoeveel tijd de dochter van onze Chinese vriendin en gids Xixi besteedt aan haar schoolwerk. Wat?? Is dat hier normaal?

Ik heb het gevoel dat elk bezoek aan China er een nieuw laagje omheen vormt. Nieuwe inzichten, ervaringen, ideeën… Het verrijkt ze op een manier die niet te vergelijken is met andere contacten die we in Nederland hebben met de Chinese cultuur. Het bevestigt ze in sommige opzichten in hun manier van denken, maar laat ze ook andere kanten op denken. Hoe de maatschappij hier is ingericht en hoe die in China is ingericht, wat zijn daarin de verschillen?

Voor ons een extra motivatie om elke paar jaar terug te gaan met hen, om die ervaringen op te kunnen doen. Want als je die achtergrond niet opzoekt, blijft het een theoretisch idee, waar ze niet zoveel meer kunnen. Terwijl het wel om hun identiteit gaat.

Reacties (2)

  1. Avatar josien35 schreef:

    Heel herkenbaar, wat je beschrijft is ook voor ons de reden om volgend jaar weer op reis te gaan naar de steden waar onze kinderen vandaan komen.

  2. Avatar KikiN schreef:

    Mooi blog. Ik wens jullie veel plezier. Groetjes Kiki

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *