Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Onder de tafel

Het was een lange schooldag, dat wil zeggen: een ochtend én een middag. En zo’n lange schooldag mag dan voorbij vliegen, er zitten veel uren in waarin ontzettend veel gebeurt. In de kleine klas (nee mama, een grote klas maar met weinig kinderen) van onze oudste zoon moet er op zo’n lange dag veel gebeuren. Het lukte volgens juf best goed, die lange dag. Alles ging goed: met spelling naar een andere klas met een andere juf, het spelen bij nog wat andere juffen, het wel of geen filmpje kiezen en meekijken, het eten, het rusten met de kleuterjuffen en de kleuters en de kinderen uit groep drie en vier, het werken op de computer, het werken in een schriftje, het vrij buiten spelen, het spelen in de kleuterklas. Alles ging goed. Hij moest soms afgeremd, wat bijgestuurd of meegetrokken worden, maar het ging goed. Aan het eind van de middag kwam alleen nog de meester die drama-spelletjes doet. En daar ging het fout. Hij kroop onder zijn tafel en kwam er niet meer onder uit. Ook niet toen de juf wat meer nadruk legde op haar verzoek om tevoorschijn te komen. Ook niet toen de juf ging aftellen om hem er alsnog onder vandaan te krijgen, 3…2….1… En daarna waren zoon en juf niet tevreden. Zoon ging kinderlijk doen. Hij is natuurlijk ook wel kind, maar… Dus juf gaf zoon een timer mee en zoon moest op de gang zitten met een timer. Want hij was nog zo gewaarschuwd. Het hielp en zoon ging na de bel rustig met moeder mee.

Het was een lange schooldag, een ochtend én een middag. En zo’n schooldag mag dan voorbij vliegen, er zitten veel uren in waarin ontzettend veel gebeurt…     Ik moest op de gang mama, dat was niet fijn. Ik was naar spelling geweest in die klas met de grote kinderen en dat ging goed, ik was trots. En het rusten, dat ging zelfs ook goed: ik kreeg een sticker mama. En aan het eind van de middag dacht ik dat we al naar huis mochten, maar meester kwam nog. Ik vind het heel leuk als meester komt, maar mijn hoofd was al vol. Ik kon niet meer luisteren naar de juf. Ik wilde niet, maar het moest. Toen ging ik onder mijn tafel zitten, maar dat mocht niet van de juf. Mijn hoofd was vol mama, er zaten ijskristallen in en ijspegels en ijskanonnen die gingen schieten. Alles ging heen en weer in mijn hoofd mama en het maakte heel veel herrie. De juf ging tellen, maar ik luisterde nog steeds niet. Toen moest ik naar de gang mama, met de timer.

Ik zou hier willen uitleggen hoe het werkt, bij mijn zoon en zoveel andere kinderen, vooral veel kinderen met zo’n ingewikkeld verleden dat het de hersens een beetje kapot maakt. Ik ben bang dat ik met die uitleg ver over het aantal woorden van een blog ga en dan schiet ik mijn doel voorbij. De lastige kinderen, de kinderen die ‘klieren’, de kinderen die stil en teruggetrokken zijn: ze hebben alleen maar nodig om gehoord en gezien te worden. Ze zijn de baby of de peuter die een rustige omgeving nodig heeft, met regelmaat en eten en een knuffel en een zachte stem die als het druk is, rustig zegt dat het goedkomt. Onder de tafel zit geen kind dat onder het gezag probeert weg te duiken, onder de tafel zit een kind verscholen tegen een wereld die luider, groter en drukker is dan hij aankan. En als we dat zien, dan komt het goed.

Reacties (1)

  1. Avatar Nannie schreef:

    Wat een mooi blogje. .
    Echt sneu dat je zoon streng werd toegesproken op iets wat eigenlijk een overload was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *