Stéphanie

Stéphanie

Even voorstellen…Ik ben Stéphanie en samen met mijn man zijn wij de trotse ouders van onze Filipijnse zoon. Wij zitten midden in een tweede adoptieprocedure en zijn in blijde afwachting van een broertje of zusje uit de Filipijnen. Al schrijvend geef ik je een kijkje in ons prachtige gezin, lees en geniet!

Ons huisdier Sam

Sinds een maand of drie hebben wij een huisdier, hij heet Sam. Sam is een schaapje. Hij slaapt bij onze zoon op het nachtkastje. Elke avond gaat Sam exact op hetzelfde tijdstip slapen en hij wordt ’s morgens weer stipt op tijd wakker. Ik ben héél blij met Sam!

Als je mensen in categorieën wilt verdelen wat betreft slaap, heb je er grofweg twee. Je hebt veel slaap nodig of je kunt functioneren met weinig slaap. Ik ben iemand van de eerste categorie. Ik heb echt minimaal acht uur slaap per nacht nodig om overdag voldoende energie te hebben. Oké, een nachtje van zeven uur kan ik sporadisch ook wel hebben.
Als (aanstaande) adoptieouder weet je dat nachten van zeven à acht uur niet altijd haalbaar zijn en mentaal bereid je je dan ook voor op gebroken nachten. Ik zag hier trouwens best wel tegenop!
Uit ervaring weet ik nu dat nachten met zeven uur slaap echt een cadeautje zijn, want onze zoon bleek veel moeite te hebben met slapen.

De eerste maanden toen hij net bij ons was ging het slapen heel goed. Ik was op elk scenario voorbereid en dacht is dit alles? Ongeveer drie maanden na zijn aankomst sloeg dat helemaal om. Om hem rustig te laten inslapen moest één van ons bij hem in bed liggen. Hij kroop helemaal tegen ons aan en klampte ons vast om in slaap te kunnen vallen. ’s Nachts werd hij heel angstig wakker en één van ons kroop terug bij hem in bed om hem gerust te stellen en te kalmeren. Het duurde ongeveer twee tot drie uur voordat hij rustig genoeg was om weer verder te kunnen slapen. Zijn angst om alleen gelaten te worden kwam er ten volle uit. Hem kalmeren en geruststellen was zo intensief dat we besloten hem ’s nachts bij ons in bed te leggen wanneer hij angstig wakker werd. Dit was een hele goede zet, we sliepen allemaal veel sneller weer in. Tot op dat moment hadden we geluisterd naar de goed bedoelde raad van andere (niet adoptie) ouders. “Neem je kind niet in jullie bed hoor, daar kom je nooit meer vanaf!”, klonk het advies. Dat bleek dus het slechtste advies ooit voor ons! Onze zoon had onze aanwezigheid letterlijk nodig om rustig te kunnen slapen. Gedurende de nacht voelde ik af en toe zijn handje, hij controleerde of ik echt nog wel naast hem lag in bed. Ik heb geleerd om echt op mijn intuïtie af te gaan en mee te gaan in de behoefte van onze zoon. Ik heb ook overal verteld dat hem bij ons in bed nemen het beste idee ooit was!

Na ongeveer anderhalf jaar konden we onze aanwezigheid bij het inslapen afbouwen. Ik zat naast hem op een stoel, in plaats van dat ik bij hem in bed lag. De gebroken nachten gingen nog onverstoord verder. Langzaam veranderde ik van een ‘lange slaper’ naar iemand die best kon functioneren op vijf of zes uurtjes nachtrust.
Na verloop van tijd bleek onze zoon het wel gezellig te vinden dat ik naast hem zat ’s avonds. Hij begon lekker te kletsen in plaats van te slapen en soms zat ik anderhalf tot twee uur naast zijn bed voordat hij sliep. Anderhalf uur in het donker op een harde stoel en alle webshops gehad, stelde mijn geduld te zeer op de proef.
Twee en een half jaar na de aankomst van onze zoon besloten we (met advies en plan van aanpak van een professional) dat het tijd was dat onze zoon alleen in slaap moest vallen. Hij was eraan toe om ook fysiek afscheid van ons te nemen bij het naar bed gaan en slapen. Het plan van aanpak werkte goed en al heel snel sliep onze zoon alleen in. Hij heeft het vertrouwen gekregen dat mijn fysieke afwezigheid niet betekent dat ik hem in de steek laat. ’s Nachts angstig wakker worden is nu ook verleden tijd. Wat een enorme stappen heeft hij in de afgelopen jaren gemaakt! Ikzelf heb ook veel geleerd. Ik heb geleerd onze zoon te volgen in wat hij echt nodig heeft, maar dat wel binnen mijn fysieke en emotionele grenzen!

Nu denk je vast, wat heeft Sam met dit hele verhaal te maken? Sam is een slaaptrainer. Wanneer hij op de ingestelde tijd gaat slapen, gaan zijn oogjes dicht en gaat er een rood lampje branden. Als het tijd is om op te staan, gaan de oogjes van Sam open en wordt het lampje groen. We hebben de afspraak gemaakt dat zolang Sam slaapt, onze zoon in zijn eigen bed blijft liggen. Als hij ’s nachts wakker wordt gaat hij terug naar zijn eigen bed, want Sam slaapt ook nog. Sinds we Sam hebben, slapen we elke nacht door. Toeval? Misschien, ik denk dat het meer duidelijkheid en structuur geeft. Het voelt niet meer als een afwijzing voor hem als hij ’s nachts niet in ons bed mag kruipen. Sam slaapt nog, dus wij slapen ook, allemaal in ons eigen bed. Dat besef en die duidelijkheid heeft hij nodig, niet alleen met slapen maar met nog zoveel andere dingen.

Mijn verhaal is veel langer geworden dan de bedoeling was. Maar als ik terug lees, dan kan ik de afgelopen drie jaar niet met minder woorden omschrijven. Het is voor ons gezin een enorm proces geweest om te komen waar we nu zijn. Onderweg ben ik echt wel meer dan eens de moed verloren, hondsmoe op m’n werk verschenen en heb mijn slaapgebrek afgereageerd op een onschuldige passant.
Ik voel mee met alle ouders die nog midden in dit proces zitten. Kop op, doorbijten en doorzetten, het komt echt goed! Aspirant ouders laat je niet ontmoedigen, jullie kunnen dit, ook als je net zo’n slaapkop bent als ik.

Aan de nachten doorslapen wen je trouwens wel heel erg snel. Ik ben al langzaam weer terug aan het veranderen in de persoon die toch echt wel acht uur slaap per nacht nodig heeft..