Jouke Boerma

Jouke Boerma

Jouke heeft geblogd van juli 2015 t/m maart 2018. Ik ben Jouke en samen met Arjan help ik Tijmen (13 jaar), Siem (11 jaar) en Qiujun (8 jaar) met groter groeien. Op dit moment wachten wij op toestemming uit China om Chunlian te mogen adopteren. Chunlian is 5 jaar en komt uit hetzelfde weeshuis als Qiujun.

Onwerkelijk

Op dit moment wachten wij op toestemming uit China om ons jongste kind te mogen adopteren. Na een stressvolle tijd met onderzoeken van de Raad en het verzamelen van alle benodigde papieren, is het nu uit onze handen.

Over de gesprekken met de Raad heb ik me van te voren enorm opgewonden. Ik vond het een inbreuk op mijzelf om me voor de Raad bloot te moeten geven, hoewel ik er alle begrip voor heb dat zo’n onderzoek gedaan wordt. En omdat ik nou eenmaal kampt met een overcapaciteit aan hersencellen die ook nog gericht zijn op mensen en hun ontwikkeling, was ik bang dat ik veel te bijdehand zou overkomen. Gelukkig wisten psycholoog en onderzoeker ons naar waarde te schatten en slaagden we met vlag en wimpel.

Het volgende om me over op te winden was de medische keuring want stel je toch voor dat in die fase van het proces in eens zou blijken dat we zwaar ongezond zijn? Je kan het nooit weten toch? Ook voor die test slaagden wij.

En nu komt de zwaarste test, het wachten op. Tijdens dat wachten kun je je van alles in je hoofd halen, ook zonder overcapaciteit. Mijn grootste punt van zorg is het lange haar van mijn kinderen, het zijn namelijk jongens. En een jongen in China met lang haar is nou niet echt heel erg geaccepteerd, drie jongens vast ook niet. Ik heb de kinderen nog voorgesteld hun haren in te korten, maar ik vond dat zelf eigenlijk ook wat te ver gaan. Dus stuurden we foto’s op van jongetjes met lang haar in de hoop dat de combinatie met de special need, een interseks aandoening, dat lange haar acceptabel zou maken voor de Chinese autoriteiten. De tijd zal het ons leren. Niet alle honden gingen op de foto en de chaos in huis werd enigszins beteugeld of gewoon buiten de foto gehouden.

Het wachten is soms moeilijk en op andere momenten gaat de tijd gewoon voorbij. Op moeilijke momenten kijk ik ieder moment op de computer of er al nieuws is en zoek ik naar fragmenten van zijn bestaan op websites die ik niet kan vinden omdat ik de juiste Chinese zoektermen niet ken. Ik wens mezelf een enorme talenknobbel zodat het Chinees geen enkel geheim meer voor me heeft. Op andere momenten gaan de dagen voorbij alsof er niets aan de hand is, alsof ons niet iets heel groots te wachten staat. Want groots en onwerkelijk is het, dat weet ik nog van toen we Qiujun kregen, het zo maar toevertrouwd krijgen van een mensenkind van vlees en bloed die bij ons mag gaan horen  voor altijd. We wachten af.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *