Rebecca Wierks

Rebecca Wierks

Ik ben Rebecca. Samen met Niels maakten wij in 2014 een onvergetelijke reis naar Nigeria om onze dochter Evi (5) op te halen. Inmiddels is Jurre in februari geboren en heeft zo ons gezin uitgebreid.

Op de bank

We zitten met z’n vieren op de bank. We blazen blauwe ballonnen op, zo groot mogelijk en laten ze vervolgens los. Het is lachen, gieren en brullen hoe de ballonnen gekke capriolen uithalen en vervolgens ergens in de woonkamer tot rust komen. Op de ballonnen staat ‘it’s a boy’. Ons vierde gezinslid, Jurre, is in ons leven gekomen en ligt tegen mij aan te slapen. Hij krijgt niet veel mee van de hilariteit. Zo krijgt hij ook niet veel mee van alle geluk, alle tranen en alle boze buien van de afgelopen twee weken. En we kunnen hem wel de oorzaak noemen van de aardverschuiving in ons gezin.

‘Hallo mooi mannetje, wat zie je er toch lief uit’ Ik klets tijdens het luier verschonen tegen ons pasgeboren kindje. Evi vangt mijn woorden op en stampt boos de kamer uit. Vol met tranen gilt ze dat we niet in de buurt moeten komen. Als ze wat gekalmeerd is, benoemen we haar gevoel: ‘Je bent bang dat mama jou niet meer lief vindt’. We benadrukken hoe gek we op haar zijn. We zingen het liedje dat we alleen voor haar zingen. Ze stopt haar duim in haar mond en lacht wanneer ze hoort dat ik, zoals altijd, het liedje fout zing.

Evi is heel boos. De aanleiding is klein, maar het is duidelijk de druppel. Ze loopt over van emoties. Ik geef haar alle papieren tasjes waar kraamcadeautjes in hebben gezeten en stimuleer haar de tasjes in zoveel mogelijk stukjes te maken. Bij het laatste tasje worden de snippers kleiner en zijn de schouders ontspannen.

Ze vraagt ons regelmatig: Wie vind je liever, ik of Jurre? Wie vind je mooier? Wie vind je grappiger? Ik vertel dat ik een enorme bofkont ben omdat ik de twee liefste en mooiste kindjes van de wereld heb. Ik vertel haar dat ik haar grappiger vind, Jurre maakt nog niet zoveel grapjes. ‘Ja hoor, zegt Evi: hij poept en huilt in de nacht, dat zijn zijn grapjes’.

Tijdens de nacht momenten wordt Evi wakker. Dat was te verwachten. Vooraf hadden we dit al besproken en omdat het vakantie is laten we dit voor nu gebeuren. Ze geniet van met elkaar op bed zitten en helpen. Tot het moment dat iedereen weer moet gaan slapen. De strijd om haar weer in bed te krijgen wordt gedurende de week steeds groter, ons lontje steeds korter. Tijd om ons beleid aan te passen. We kiezen voor 1 op 1 zorg. Evi komt in de nacht niet meer bij haar broertje kijken en Niels blijft bij haar om veiligheid te bieden. Het werkt.

Als Jurre huilt, rent Evi de kamer uit. Ons gevoelige meisje heeft altijd moeite met verdriet van andere kindjes. Ze wil dit graag goed maken en voelt zich machteloos als dit niet lukt. De dag erna zet ze haar koptelefoon op en in de dagen die volgen, kan ze het steeds beter zien als onze taak. Zoals we vooraf al heel vaak gezegd hebben: ‘Jij mag voor de baby zorgen, wij moeten voor de baby zorgen.’

En nu is haar broertje twee weken in haar leven. En zijn we trots. Ondanks de momenten dat we alle vier tegelijk in tranen waren hebben we het geflikt. De eerste dagen zitten erop. We blazen de ballonnen nog een keer op. Evi blaast het hardst en haar ballon komt het verst. We zitten met z’n vieren op de bank.