Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Op de gang

Een tijdje terug speelde onze jongste in de kleuterklas. En voor de eerste keer zat hij daar alleen, terwijl mama buiten op de gang stond. En er klonk geen gehuil, er was geen paniek. Een mijlpaal voor ons allemaal!

20161229-patrick-op-de-gangBijna een jaar geleden konden we hem absoluut niet alleen laten, van huilen tot blinde paniek toe. En kijk nu eens!

Een andere kleuterjuf zag mijn vrouw op de gang staan en spreekt haar aan. ‘Wat goed van je, dat je het eindelijk aandurft.’

Ja, eindelijk. Wat fijn om te horen. Of wacht eens, wat zegt ze nu eigenlijk?

Het lijkt een compliment. Maar het is erg lastig om deze opmerking goed te kunnen uitleggen. Want in deze tekst merk je niets van de achterliggende gedachten en eerdere ervaringen.

Ja, het is goed dat we een stap hebben genomen om ons mannetje alleen in de klas te laten. Het was er tijd voor en het ging goed. Wij durfden het aan, omdat we het gevoel hadden dat hij er klaar voor was. Hij zou het kunnen, zonder mama in de klas. Maar niet wij waren degene die de grote stap namen, dat was hij! Dat kleine, angstige kindje keek met kloppend hart toe, hoe de deur van de klas dicht ging, met mama aan de andere kant!

Als ik die eerdere opmerking heel kort door de bocht zou vertalen, werd het volgende gezegd:

‘Je had je kind veel eerder alleen moeten laten, dat huilen, daar komt hij wel overheen. Zoals alle andere kinderen. Het was jij, als moeder, die er juist moeite mee had om hem achter te laten. Voor jou was de stap groter dan voor hem. Het werd tijd dat je hem los liet. Heel goed van je, dat je dat eindelijk durfde.’

Een jaar lang hebben we moeten opboksen tegen dat beeld, continue uitleggen hoe het zit en de heersende gedachtegang proberen om te buigen.

De meeste kinderen huilen inderdaad wanneer ze achter worden gelaten in de klas. Ik heb het zelf gezien, toen ik in de klas zat en er werden nieuwe kindjes geïntroduceerd. Huilen, krijsen, stampvoeten. Snikkende moeders die snel weglopen. De juf die een kind in bedwang moet houden en 25 andere kindjes die beduusd toekijken. Maar uiteindelijk bedaart het weer en na een paar dagen speelt dat kindje vrolijk mee en is er niks meer aan de hand.

Maar wat nu, als het niet minder wordt? En een kind helemaal niet meer tot spelen toe komt, omdat het alleen ontroostbaar is? En op een gegeven moment ook buiten school niet meer alleen durft te zijn? En ’s nachts ook niet meer? En dat al een flinke tijd? En je ziet maar geen verbetering?

Wanneer we dan in gesprek gaan met de school, merken we dat het best lastig is om mensen er van te overtuigen dat dit met adoptie te maken kan hebben. Dat er extra aandacht nodig is om ervoor te zorgen dat het goed komt. Zonder die extra inzet, gaat het van kwaad tot erger.

Voordat we zover waren, dat we echt samen met de school en lerares het probleem konden aanpakken, moesten er eerst een paar muren worden doorbroken.

De ‘Die-Lastige-Ouders-muur’.

Want de school hoort natuurlijk heel vaak van ouders dat juist hun kind zo speciaal is en extra aandacht nodig heeft. Maar het is onmogelijk om alle kinderen in de klas honderd procent aandacht te geven met een enkele leerkracht. En zelf wilden we ook niet graag als Die Lastige Ouders worden gezien. Gelukkig was het gedrag van onze zoon wel duidelijk genoeg, dat er iets moest gebeuren en werd er naar ons geluisterd.

De ‘Zo-doen-wij-het-op-school-muur’.

De school heeft een eigen filosofie hoe ze kinderen begeleiden. De juf handelt vanuit haar opleiding en ervaring. De intern begeleidster heeft een eigen aanpak en werkt vaak binnen de visie van de school. Allemaal zijn het goede professionals en werken ze met liefde voor hun vak en voor de kinderen. En dan komen wij, simpele ouders, even vertellen hoe zij het moeten doen. We hadden het gevoel dat er mensen waren die vast bleven houden aan hun ideeën, maar gelukkig stonden de direct betrokken mensen open voor suggesties. Ook voor extern advies van buitenaf, door Adoptievoorzieningen.

De “Ieder-voor-zich-muur’.

Vaak heeft de school een informatieve rol richting de ouders. En momenten dat we echt over de kinderen praten, zijn beperkt, vooral tijdens 10 minuten gesprekken. Een echte samenwerking kan je het niet noemen Maar nu, met de hulp van Adoptievoorzieningen, werkten we ineens echt samen. Leerkrachten, begeleiders en ouders, op gelijk niveau in gesprek. In combinatie met schoolconsult, video-interactiebegeleiding, overleg en evaluatie, maakten we samen afspraken om ons mannetje te helpen. Eindelijk was er het gevoel dat we allemaal op dezelfde route zaten! Heel speciaal om mee te maken.

Door regelmatige terugkoppeling werd er veel bewuster met onze kleine omgegaan. Juist omdat er aandacht werd gegeven op de goede manier. En vanaf dat moment zagen we dan ook al snel vooruitgang!

En ineens stond mijn vrouw op de gang! En brachten we een tijd later ons kereltje gewoon weer naar school, gingen we weg en haalden hem weer op. En ook kon hij weer bij familie alleen gelaten worden, en zelfs afspreken met vriendjes en daar alleen spelen!

Wat voelt dat goed, om zoiets te bereiken, om hem goed in zijn vel te zien! Met dank aan de school, zijn juf, SAV, wij als ouders en vooral met dank aan hem!

Want hij zette de grootste stappen en was het dapperst van allemaal!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *