Jouke Boerma

Jouke Boerma

Jouke heeft geblogd van juli 2015 t/m maart 2018. Ik ben Jouke en samen met Arjan help ik Tijmen (13 jaar), Siem (11 jaar) en Qiujun (8 jaar) met groter groeien. Op dit moment wachten wij op toestemming uit China om Chunlian te mogen adopteren. Chunlian is 5 jaar en komt uit hetzelfde weeshuis als Qiujun.

Lieve kleine opperbevelhebber

Onze kleine opperbevelhebber wilde heel graag een mama en een papa. Die kreeg hij in augustus. Hij had ons al op de foto’s gezien en uitvoerig bestudeerd en daar waren we eindelijk toen hij de auto uitstapte na een lange rit vanaf Xingye. Aan de hand van de verzorgster liep hij op mama af en voordat ik het wist, zat hij in mijn armen en zuchtte diep “mama”. Ook papa en de broers werden herkend van de foto’s en geknuffeld door dit kleine dappere kind.

In de praktijk is het soms helemaal nog zo makkelijk niet, een papa en mama hebben. Het is een soort van wereld van verschil met vroeger, toen je nog in het weeshuis woonde, meer dan vijf jaar lang. In het weeshuis kon je wisselen van verzorgster, als ze al niet zelf wisselden omdat hun dienst voorbij was. Als iemand dan onaardig tegen je was of je je zin niet gaf, schoof je door naar de volgende. Liefste glimlach van de wereld, je lacht je tandvlees bloot en het is weer een nieuwe ronde met nieuwe kansen. Als een opperbevelhebber wist je de mensen om je heen naar je hand te zetten, of misschien helemaal niet soms. Je probeerde het in ieder geval wel en gezien de sterkte waarmee je dit volhoudt in ons gezin, vermoeden we wel dat je af en toe succes hebt gehad als aanvoerder en enige bevelhebber van je eigen leven.

Dat alles werkt met een papa en mama van jezelf toch net iets minder goed, helaas en het is ook eigenlijk helemaal niet nodig. Je kunt wel een klacht indienen bij de een over de ander, een klacht die steevast begint met “koh taa laa ..” en dan de naam van de persoon in kwestie en zijn of haar daad die tegen jouw gericht was. Op deze wijze ingediende klachten gaan meestal over een van de broers overigens. Erg flauw dat mama nu ook bij papa klachten indient over jou die beginnen met “Arjan, koh taa laa, Chunlian….”. Gelukkig heb je veel gevoel voor humor en zie je er de grap ook wel weer van in.

Een van de grote problemen hier in dit gezin is dat je zo ontzettend vaak moet wachten. Terwijl wat jou betreft eigenlijk alles meteen nu geregeld moet worden zoals jij het wilt hebben, moet je ontzettend vaak even wachten. Dan is mama net even bezig een glas drinken in te schenken voor één van je broers en moet jij wachten tot je veters gestrikt worden van de schoen met veters die je aan wilt terwijl je ook een schoen met klittenband zelf aan zou kunnen trekken en je eigenlijk op dat moment helemaal geen schoenen aan hoeft te trekken. Het is namelijk voor jou ontzettend belangrijk om mama’s en papa’s aandacht te claimen voordat iemand anders, en onder iemand valt ook een hond, die kan claimen. Daar ben je de hele dag druk mee.

Soms plas je ‘s nachts nog wel in je broek, heel soms. Dat vind je ontzettend spannend en je probeert het meestal niet te laten merken ook al is je broek letterlijk zeiknat. Jammer dat mama een goede neus heeft en het ruikt. Of een van je broers heeft je door en gilt dan door het huis, “jouke, Chunlian heeft in zijn broek geplast”. Daar gaat je geheim. Raar wel dat ze het dan helemaal niet erg vindt, je soms even laat douchen en je droge kleren aantrekt en dan zonder boos te worden je bed verschoont. Heel apart.

Die kledingkast van je, dat is echt een walhalla. Vol met shirts en mooie sokken die je over je broek doet zodat ze goed zichtbaar zijn. In de gang ook nog allemaal schoenen waar je uit kunt kiezen. Mama zegt dat sandalen voor de zomer zijn maar dat vind je onzin, soms is dat gewoon de beste keuze ook al is het koud buiten. Eigenlijk vertrouw je het nog niet helemaal, dat al die kleren en schoenen echt van jou zijn en niemand anders ze aantrekt. Tot het tegendeel zich bewezen heeft.

Wat ook nieuw is, is dat je mag huilen. Je hebt je hele kleine leventje zo je best leren doen om niet te huilen en nu mag het ineens. Je broers doen het ook en kunnen het ontzettend goed. Jij nog helemaal niet, mama zegt dat je neus rood wordt van het inhouden van de tranen.

Boos worden kan je trouwens wel heel goed, dat dan weer wel. Flauw dat ze inmiddels ook wel vaak een beetje grinniken als je weer je spullen in de rondte gooit of je zelfs je knuffel aangeven zodat je die kunt weggooien. Om vervolgens die knuffel te gaan troosten in plaats van jou, die broers van je die eigenlijk in dienst van jou horen te staan. In je boze buien maakte je ook vaak je eigen speelgoed kapot. Want als je het zelf niet kapot maakt, pakt toch een ander kind het weer af of raakt het zo maar kwijt. Het is nog heel raar dat je nu laatjes hebt gekregen waar al jouw spulletjes in verzameld worden en zelfs een kamer met allemaal dingen die van jou zijn. Helemaal erop vertrouwen dat het echt van jou blijft doe je nog niet. Alles van waarde is weerloos zegt mama wel eens. Wat ze daar nou mee bedoelt?

Je bent ons zo dierbaar, klein dapper kind. Al huil je de hele dag, we houden je vast tot je tranen opgedroogd zijn. Jouw spulletjes zijn van jou en niemand pakt die af. Af en toe zit je Frozen maillot in de was maar na een dag ligt hij weer voor je klaar. Soms ben je wat van je speelgoed kwijt maar dan blijkt het altijd weer ergens te liggen. De belangrijkste dingen stop je bij mama in haar vest, zodat zij die goed voor je kan bewaren. Soms moet je even wachten voor mama of papa je kan helpen maar we horen je altijd wel. We zeggen dan “even wachten” en vergeten je heus echt niet. Ontspan en haal diep adem, laat je knuffelen zonder op je hoede te zijn, huil en lach zoals het jou uitkomt. Schreeuwen doe je al wel, terwijl dat vaak helemaal niet zo nodig is. Mooie woorden en we hopen van harte dat je dit op een dag ook echt zo gaat voelen. Langzaam sluipt het gezinsleven je lijf in tot je in iedere cel van je lichaam kunt voelen dat je een kind bent van een papa en mama, met drie grote broers die van je houden. Tot aan de maan en weer terug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *