Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Oude herinneringen met een nieuwe blik

Ik kijk naar de beelden van onze reis naar China. Ik weet het, het is al bijna 9 jaar geleden dat we naar China zijn gegaan om onze oudste in de armen te nemen, en nu begin ik pas aan de adoptiefilm! Maar, beter laat dan nooit! En hopelijk maak ik het nu wel af, want dit is niet de eerste poging. Steeds haalde het dagelijkse leven me in, zoveel andere dingen die moesten gebeuren. Voeg er een flinke dosis perfectionisme aan toe, heel veel uitstelgedrag, dat verdraaide Netflix, en we zijn zo een hele tijd verder. Maar het komt goed hoor. Hoop ik.

Ik bekijk de beelden van de overdracht, natuurlijk. Dat is het belangrijkste moment van de hele film. Zo speciaal om te zien, nog steeds.

Ik moet toegeven dat het een hele tijd geleden is, dat ik de beelden heb gezien. En juist daardoor valt me iets op. Ik kijk er heel anders naar, vanuit een heel ander perspectief. Met andere ogen, vergeleken met toen. Logisch ook, we zijn ouder geworden, we hebben meer ervaring, we zijn iets wijzer. Althans, een heel klein beetje dan.

En we kennen onze meid natuurlijk een stuk beter. Toen in China, waren we volslagen onbekenden voor elkaar. We moesten elkaar nog ontdekken, alles was nieuw.

Het bleef gissen hoe zij zich voelde, of wat ze dacht. Want ja, we hadden geen ervaring met kinderen. Laat staan in deze situatie! Waarbij je zomaar plompverloren een kind in je armen krijgt! Dat is nogal wat, en vooral voor haar! Voor ons een groots avontuur, waar we jaren naar toe hebben geleefd. Voor haar, een schokkende en onbegrijpelijke ervaring, zomaar uit het niets. Twee totaal verschillende werelden, die samenkomen in een wervelwind van emoties.

Toen, die dag, herkenden we haar van de foto, die we al een tijdje in ons bezit hadden. Maar nu herken ik haar, zoals ik haar heb leren kennen, de afgelopen jaren. Ik zie haar, zoals we haar elke dag beleven. En dat is best een aparte ervaring.

Alles valt op zijn plek. De blik in haar ogen, bepaalde gezichtsuitdrukkingen. Haar bewegingen. Dat fronsje op haar gezicht, dat heeft ze nu nog steeds! Het is zo herkenbaar, op alle fronten!

Had ik toen maar de kennis van nu!

Wat zou dat fijn zijn geweest! Op al die moeilijke momenten. Of wanneer we juist erg onzeker waren. Dat we in een oogopslag haar gemoedstoestand konden inschatten. Dat ik vanuit het heden een telefoonlijntje heb naar 2010. Even wat bemoedigende woorden spreken of wat tips sturen. Het zou ons erg hebben geholpen, en haar ook.

‘Ja, hallo, ontvang je mij? Even opletten! Ik zie dat ze langzaam gefrustreerd raakt met dat stapelbeker spelletje. Je ziet haar wel lachen, maar je moet niet denken dat ze er plezier in heeft. Je kan beter nu gaan stoppen en haar wat rust gunnen! Anders gaat ze huilen en … ah … ok.. te laat!’

‘Ja, ben ik te verstaan? Vraag even een nieuw kinderbedje. Deze is te laag! Ze gaat zo flink huilen en in haar woede kan ze zich over de rand gooien en op haar hoofd terech … eh… auw! Ai, te laat.’

‘Nee, ze kijkt niet raar hier. Dat is haar poepgezicht! Pak snel een luier!’

‘Opgepast! Patrick, ik weet dat je vaak automatisch aan dingen ruikt, maar laat die eerste poepluier maar ff ligg .. oh … te laat! Nou, hou het binnen! Niet overgeven! Jaaa… goed zo.’

‘Oke, ze huilt nu al een half uur, maar hou nog even vol. Laat haar wat met rust, niet te veel erbovenop zitten. Het komt goed. Dit gaat voorbij, rustig maar.’

‘Zie je haar lachen en gek doen? Ze heeft echt lol, ga lekker los en geniet ervan. Voel je niet onzeker hier, dit is echt. Neem dit moment.’

‘Ja, ze is zo slap als een lappenpop. Dat is de stress reactie van de overdracht. Vechten, vluchten of bevriezen, de drie opties van het reptielenbrein. Niet leuk om te zien nee. Het doet me zelfs nu nog zeer om te zien, vanuit 2019. Maar bedenk … al binnen 3 dagen heb je een totaal andere meid, echt. Het is zo wonderlijk hoe flexibel de geest van een kind kan zijn. Hoe ze verandert van een lappenpopje naar een vrolijk kind. Zo wonderlijk en flexibel, zo buigzaam. Als bamboe in een storm. Maar die flexibiliteit heeft wel een prijs, want soms moest ze zo ver buigen, dat er barstjes zijn ontstaan. Ik wil het je wel vertellen maar …’

Maar, tja. Ik kan de woorden wel zeggen, maar ze gaan niet naar het verleden. Wat gebeurd is, is gebeurd. Misschien maar goed ook. Met al die kennis vooraf, hoe zou het leven dan nu zijn? Geen garantie dat het beter zou worden.

Nee, ik kijk naar het scherm en geniet van de beelden. En ik zie mijn kleine meid, en maak eigenlijk opnieuw kennis met haar. Door de ogen van nu.

En daar staat ze dan, recht voor ons. Voor het eerst zien we elkaar.
Hoi meis. Kom maar hier, ik hou van je.