Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Ouderschap, een metafoor

Zo’n zeven jaar geleden waren we nog aan het dromen over ons aanstaande ouderschap. We hadden wel een beeld in ons hoofd, een soort voorstelling van hoe we zouden zijn als ouders. We zagen ons trots lopen achter de buggy. En we speelden gezellig met onze kleine. En voerden haar eten. En lekker knuffelen. Zo’n idyllisch plaatje van 2 ouders en hun kindje, die je wel eens ziet voorbij komen in reclame campagnes. Allemaal happy de peppie.
Maar natuurlijk wisten we wel dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn zou zijn. Er kon zoveel gebeuren, er kon zoveel mis gaan. En uitdagingen en vervelende dingen horen er gewoon bij. We waren op de hoogte van de theorie, laten we maar zeggen.

Dapper en hoopvol stapten we het grote avontuur tegemoet. Daar gingen we!

En al meteen in China, met onze kleine net bij ons, proefden we al direct de verschillende smaken van het ouderschap. Tussen intens geluk en verdriet. Van onzekerheid tot vreugde. En alles daartussen. De allereerste lach van onze kleine meid zal ons altijd bij blijven. Maar ook dat moment waarop ze bijvoorbeeld haar zin niet kreeg en zich boos achterover op de grond gooide, bij het Zomerpaleis in Beijing. Tot vermaak van de lokale bevolking. We wisten van niks en namen alles zoals het kwam. Maar hoe zou ik ons ouderschap nu op dit moment kunnen uitleggen, aan onszelf, onze zeven jaar jongere versie? Welke beschrijving dekt nu de lading, zoals we nu het ouderschap beleven?

Dan trek ik toch maar een cliché uit de kast. De prachtige metafoor van ‘de achtbaan.’ Want hoe afgezaagd het ook is, het is erg toepasselijk.

Het zijn twee achtbanen, aangezien we ook twee kinderen hebben. En allebei de achtbanen, daar hebben we ook echt ingezeten, fysiek. En de verhalen zijn echte gebeurtenissen, maar tegelijkertijd drukken ze precies uit hoe we er in staan.

Laten we in de eerste achtbaan stappen, gaan jullie mee?

In een kinderachtbaan, die van de Julianatoren. Waar je gezellig in zit, om je heen kan kijken en rustig omhoog getakeld wordt. En eenmaal boven, wanneer je over dat dode punt komt met je fleurige wagentje, wordt het toch even spannend. En duik je opeens snel naar beneden! Even schrikken, maar al snel merk je dat het allemaal wel meevalt. En terwijl je heen en weer wordt geslingerd, kan je toch genieten van de rit. Lekker snel door de bochten, echt eng wordt het nooit, alleen een klein beetje spannend. En dan vooral spannender voor de kinderen, dan voor ons!
En wanneer je denkt dat de rit voorbij is, besluit de operator dat je ineens een extra rondje cadeau krijgt. En word je onverwacht nog een keer mild door elkaar geschud. Om tenslotte met een goed gemoed uit te stappen, en ach, je zou best nog wel eens zo’n ritje willen maken, leuk!

En dan hebben we nog een achtbaan, durven jullie daar ook in?

We zijn in de Efteling, Joris en de Draak. Voor de allereerste keer, voor zowel mijzelf als voor mijn dochter. Eerst een tijdje gezellig in de rij, kletsen, rondkijken. Af en toe horen en zien we de karretjes boven onze hoofden voorbij denderen en dan stelde ik haar gerust. Ik was er voor haar, vertelde dat het veilig was. Maar allebei voelden we wel de onderhuidse spanning. Eenmaal in het karretje hield ik haar stevig vast, dat wilde ze graag. En terwijl het zacht begon te regen, werden we helemaal omhoog getakeld, naar de top, tot ver boven de bomen. Dan heb je even dat moment van stilte, het geratel stopt, de karretjes glijden door en dan….stort je de diepte in. Met een rotgang!
Geschokt door de snelheid en kracht, werd het twee minuten puur overleven! Vastgeklampt aan de beugels. Totaal gespannen, met de regen plenzend in ons gezicht. Omhoog, omlaag, links, rechts. We schokten alle kanten op. Wat een snelheid! Verschrikkelijk! Mijn ogen flitsen opzij naar mijn meisje, maar ik zag niet goed wat ze er van vond. Ik probeer contact te zoeken, maar daar komt alweer de volgende bocht en ik hou me weer krampachtig vast. En mijn gedachten roepen ‘Geen tijd! Vasthouden!’ En terwijl mijn lichaam los komt van de zitting door de G-krachten, probeer ik ondertussen weer te kijken. Volgens mij lacht ze! Of is het angst?
En dan is het voorbij en schieten de karretjes vol in de remmen. We staan stil, rust. Maar we zijn nog niet bij het eindpunt, we staan nog buiten de overkapping, de karretjes rijden zo door. We kijken elkaar aan, en ik zie een mengeling van spanning en opluchting in haar ogen. ‘Ik vond het leuk!!’ riep ze. En ik vond het ook geweldig. Maar tegelijk was ik ook bang; ‘Dus ik moet nog vaker met haar hierin?! Nee!’
Op dat moment kregen we een gigantische stortbui op ons hoofd en werden we langzaam doorweekt door de harde regen. Het wagentje bleef stug buiten staan, maar uiteindelijk reden we door, tot ieders opluchting. Kletsnat, maar vol adrenaline en plezier stapten we uit. Het was verschrikkelijk, maar dit gaan we toch zeker nog een keer doen!

Soms zitten we in de ene achtbaan, soms in de andere. Af en toe wisselen we ook van achtbaan. En heeft de oudste het rustige ritje. Of zitten we met het hele gezin in die hele heftige.

Dus ja, het is een cliché, maar toch, zoals de tegeltjeswijsheid het zegt: Het leven is een achtbaan. Het gaat op en neer. Aan jou de keuze om te schreeuwen of om er van te genieten.

In ons geval, is er geen -of-, we doen het allebei tegelijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *