Jouke Boerma

Jouke Boerma

Jouke heeft geblogd van juli 2015 t/m maart 2018. Ik ben Jouke en samen met Arjan help ik Tijmen (13 jaar), Siem (11 jaar) en Qiujun (8 jaar) met groter groeien. Op dit moment wachten wij op toestemming uit China om Chunlian te mogen adopteren. Chunlian is 5 jaar en komt uit hetzelfde weeshuis als Qiujun.

Over leven

Op sommige dagen valt het rauwe bestaan dat onze kinderen in het weeshuis hadden over me heen. We weten dat ze liefdevol verzorgd zijn en toch zien we met grote regelmaat bij Chunlian overlevingsmechanismen aan het werk.

15 11 11 Jouke - foto 3 Nws

Dan zien we niet echt Chunlian zoals wij hem kennen van andere momenten. Een temperamentvol kind die de wereld met volle kracht onderzoekt en precies weet wat hij wil en niet wil. Dat kind zet hij met enige regelmaat overboord om een voorbeeldig jongetje te spelen met een mooi zoet glimlachje. Hij weet natuurlijk niet dat ik hou van eigenzinnige jongetjes die de boel vies maken, die weten wat ze willen en af en toe hun zin proberen door te drijven of ondeugende dingen doen. Hij weet ook nog niet dat ik onvoorwaardelijk van hem hou. Dat vertrouwen in mijn onvoorwaardelijke liefde zal moeten gaan groeien en dat heeft tijd nodig. Dat snap ik.

Eigenlijk is het een soort U-bocht in zijn ontwikkeling die hij moet gaan maken. Zijn hele systeem staat ingesteld op overleven in een weeshuis en dat moet nu omgebogen worden naar een redelijk comfortabel en veilig leven in een gezin waar de andere gezinsleden er onvoorwaardelijk voor je zijn. Echt waar.

Om die U-bocht te maken, probeer ik Chunlian zoveel mogelijk te volgen. Ik maak in mijn hoofd voortdurend bewuste keuzes om hem niet teveel bij te sturen. Soms is dat wel eens lastig omdat ik weet dat je schoenen met zand beter buiten om kunt keren. Maar als ik hem tijdens de omkering van de schoen binnen zou corrigeren, schrikt hij omdat hij iets verkeerds zou hebben gedaan. Terwijl hij om te overleven juist het voorbeeldige kind wil zijn. Dus vegen we het zand later op, ook een waardevolle ervaring trouwens. Aan de andere kant is het ook weer waardevol als hij merkt dat hij wel eens iets doet wat ik niet leuk vind (die schoen binnen omkeren) en toch nog van hem blijf houden. Maar zo ver zijn we nog niet in de bocht. Er zijn ook wel momenten dat ik wèl bijstuur, want soms vervalt hij in heel vluchtig gedrag, iedere dertig seconden wijzigt hij zijn activiteit en dan lukt het mij niet meer hem te volgen! Hij laat dan ook het contact los. Op zo’n moment grijp ik wel in.

15 11 11 Jouke - foto vierkant blog

Dit proces is leerzaam voor mij als moeder omdat ik zo ook mijn motieven om hem bij te sturen onder de loep moet houden. Een soort mindgame om mijn eigen hersens voer te geven. Is een beetje zand op de grond zo erg? Of is het toch wel handig dat ze leren hun schoenen buiten leeg te keren? Aha, nu snap ik waarom mijn oudste zoon van 13 zijn schoenen ook altijd binnen leeg kiepert voordat hij ze aan trekt, ik ben te volgend geweest! Of noem ik het nu volgend omdat het goed klinkt maar ben ik eigenlijk gewoon heel slordig?

Ook ben ik waakzaam op het “been there, done that” stukje. Met inmiddels vier kinderen hebben we heel wat groter groei ervaring maar daar zit ook een risico in. Want Chunlian is nummer vier die het leuk vindt om de kraan in de keuken uit de houder te trekken en het water in de rondte te laten sproeien. Een heel waardevolle sensorische ervaring maar ik heb die ervaring nu al meerdere keren opgedaan en ben er wel klaar mee. Over dat gevoel stap ik dus heen (en soms ook stiekem niet, dan ben ik even een slechte moeder) en samen dweilen wij de vloer weer aan. Is dat ook weer eens gebeurd.

Chunlian vindt meetlinten super interessant. En daarin is hij ook nummer vier. En ik weet dat die dingen heel hard inrollen en de randen scherp zijn. Maar eigenlijk heeft nog geen kind van mij zich aan die randen gesneden, best gek eigenlijk. Dus ook Chunlian meet weer van alles op, houdt zijn vingertje bij de einduitslag op het meetlint en dan lees ik het getal voor wat daar staat. Dat getal zegt hem verder niet zoveel maar interessant is het wel. Dan is “been there, done that” wel weer handig want inmiddels weet ik dat het toch wel ergens toe zal dienen als alle vier de kinderen dit hebben gedaan.

Op sommige momenten trilt Chunlians wereld op zijn grondvesten en moet ik mijn best doen om niet mee te gaan trillen. Dan richt ik mij op het vertrouwen dat het met Chunlian wel goed gaat komen. Trillen betekent immers dat er beweging in zit en ik heb er al het vertrouwen in dat die beweging de goede kant op gaat. Neemt niet weg dat het besef van het rauwe bestaan van een kind, mijn kind, in een weeshuis soms even over me heen valt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *