Rebecca Wierks

Rebecca Wierks

Ik ben Rebecca. Samen met Niels maakte ik in 2014 een onvergetelijke reis naar Nigeria om onze dochter Evi (5) op te halen. Inmiddels kijken wij reikhalzend uit naar een tweede kindje. Ons tweede kindje zal uit de Filipijnen komen.

Pannenkoeken

‘Mama, mag ik met echte bloem pannenkoeken bakken in mijn keukentje?’

Het is vrijdag, verwendag. Op vrijdag blijft ze lekker thuis van school. Op vrijdag houden we pyjamadag. Ze staat voor haar speelgoed keukentje.

Ok, een schoon huis heeft bij mij geen prioriteit, maar bloem in haar keukentje, met al het speelgoed en knuffels er om heen?

‘Nou, dat lijkt me in jouw keukentje geen goed idee, maar zou je het leuk vinden om zelf echt pannenkoeken te bakken?’

Stralende oogjes en nog ietwat ongeloof, mocht ze nu echt zelf haar pannenkoeken bakken?

En ja hoor, ze gaat aan de slag, met hier en daar een coachende tip van mij, maar ze doet het zelf! Het beslag inclusief nog wat klontjes staat klaar. Ze schept beslag in de pan en ik zeg: ‘Wauw sta je nu gewoon zelf je pannenkoeken te bakken? Ik ben echt heel erg trots op je!’

Evi kijkt me aan en zegt: ‘ik ben ook trots op mezelf’.

Ik slik. Ons meisje, dat in zoveel situaties stress ervaart, dat zich zo snel afgewezen voelt, die geen fouten durft te maken. Daar staat ze, zelfverzekerd trots te zijn.

Om 11:00 uur in de ochtend geniet ze van haar drie pannenkoeken. En ik? Ik geniet van haar.

Reacties (2)

  1. Avatar Kim (collega blogger) schreef:

    Een moment om te koesteren, mooi!

  2. Avatar Ida schreef:

    Je blog doet me denken aan een moment bij ons, gisteren…
    We waren voor een controle onderweg naar het ziekenhuis en hoorden reclame over pannenkoeken op de radio. Zoonlief, 11, zegt ineens: “ja, daar heb ik zin in vanavond”!
    Hij houdt erg van koken, wil graag kok worden, dus mocht hij voor ons alle 4 de pannenkoeken bakken!
    Gelukkig durft hij hulp te vragen, dat was alleen maar nodig toen de eerste, zoals meestal, niet helemaal zo mooi lukte. Toen de spekpannenkoeken gemaakt konden worden mocht ik erbij staan en aanwijzingen geven.
    De keuken zag er naderhand uit alsof er een bom was ontploft, maar de trots op zijn gezicht bij elk compliment over de lekkere maaltijd sprak boekdelen en maakte zoveel goed! Net als jouw dochter ervaart hij veel stress, is hij vaak boos (de enige emotie die hij kent) en voelt hij zich het minst belangrijk. Hij zit vanwege zijn gedrag op het SO, is zich heel bewust van zijn ‘aandachtspuntjes’, maar is in de basis zó lief, zorgzaam en behulpzaam….. Je gunt je kind zoveel geluk na de ongelukkige start die ze meemaakten. Heel vaak is het leven lastig voor ze, maar dit zijn echt momenten om te koesteren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *