Jouke Boerma

Jouke Boerma

Jouke heeft geblogd van juli 2015 t/m maart 2018. Ik ben Jouke en samen met Arjan help ik Tijmen (13 jaar), Siem (11 jaar) en Qiujun (8 jaar) met groter groeien. Op dit moment wachten wij op toestemming uit China om Chunlian te mogen adopteren. Chunlian is 5 jaar en komt uit hetzelfde weeshuis als Qiujun.

Pleisternijd

Onze jongste heeft pleisternijd. Op de een of andere manier detecteert hij voortdurend kleine wondjes waar dan per direct een pleister op moet worden geplakt. Zodra die pleister geplakt is op de verwonding, is de pijn verdwenen.

20160801 Jouke - wondjeZijn broers zijn ook door deze fase gegaan en wij plakken pleisters zonder er teveel logisch bij na te denken, een paar per dag. Die haalt hij er ook met grote regelmaat weer af, met de mededeling dat er geen bloed meer is, dat er meestal ook nooit geweest is. Bij voorkeur in de auto. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat de vreselijke pijnen zijn terug gekeerd en een nieuwe pleister noodzakelijk is. Dat ik de auto dan niet per direct langs de weg stil zet om in de EHBO spullen naar een pleister te zoeken is redelijk onoverkomelijk maar tja, het leven gaat niet altijd over rozen.

Chunlian is inmiddels bijna een jaar bij ons. Alleen een eerste keer zomervakantie ontbrak nog in de kalender van zijn leven. Vorig jaar waren we ook op Texel in blijde maar ook ongeduldige verwachting van ons kind dat nog ver weg in China was. We wisten dat we hem vlak na onze vakantie mochten ophalen en hadden genoeg tijd om te denken over de toekomst met Chunlian. Hoe zou hij het vinden op het strand? Leuk of zou hij schrikken van de kou en de wind, het zand dat overal komt te zitten. Zou hij de zee in durven? Zou hij ook op de meest onmogelijke momenten moeten poepen, bij voorkeur als je net met alle spullen en strandtentjes geïnstalleerd bent op een wat verre plek op het strand en een duikje denkt te gaan maken in de zee? Zou hij het water en de kwallen die soms langskomen eng vinden? En de hele zomer de zee niet in durven of net als Siem al in wetsuit klaar staan terwijl wij de strandtent nog aan het opzetten zijn?

Terwijl wij de afgelopen twintig jaar onze vaste woonplaats wisselden van Bennekom naar Bolivia en daarna van Woerden naar ergens midden in het land, is Texel altijd onze vaste basis gebleven. De plek waar alles redelijk hetzelfde bleef, waar we steeds weer zien hoe iedereen gegroeid is. Waar we genieten van het buiten zijn, in de tuin, op het strand, in de duinen.

20160801 Jouke - pleisterNooit hadden we een jaar geleden durven dromen van een kind dat overal zonder angst op af stapt. Dat van alles geniet, in een koude mei zee zwemt, klappertandend maar consequent met zwembril op. Een kind dat rent en vliegt en blij is dat hij ook een strandschep krijgt om kastelen en grachten te bouwen. Dat ook ruzie maakt over de rechten op de slotgracht, wie op welke plek mag scheppen, het meeste recht heeft om een dijk door te breken of in het warmste poeltje mag zitten. Die in zijn wetsuit plast en vervolgens zegt dat dat wel lekker warm is. Die zeurt om een ijsje van de trekker die langs komt om vervolgens al dansend de helft van het ijsje in het zand te laten vallen. Met een pleister op zijn elleboog, zijn knie en eentje om zijn vinger.

Alle puzzelstukjes zijn op hun plek gevallen met de komst van onze jongste. Soms heb ik nog wel heimwee naar de spanning die aan onze Chinareis vooraf ging. Maar dat verlangen is gekoppeld aan de beelden die ik zo koester van onze werkelijke reis. Dat zijn niet de grootse momenten zoals de overdacht maar juiste de momenten dat we als nieuw gezin samen dingen deden die we graag doen. In het zwembad in het hotel in Nanning met uitzicht op de omliggende flats, met een kind dat nog nooit in een zwembad is geweest, zwembril op zijn neus, rond rennend met een zwemband om. Samen eten in het straatje achter het hotel, iedereen genietend van de mie en saté. ‘s Avonds aan de rivier waar mensen aan het zwemmen zijn met hun kinderen en honden. Op bezoek bij het pleeggezin waar Chunlian een half jaar woonde, die nu huppelend afscheid neemt van hen. Een kind dat niet durft te huilen en geen pijn heeft, nooit niet. Nu volgeplakt met pleisters op het Texelse strand.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *