Avatar

Karen Visser

Moeder van drie: zoon Casper '02 (thuis geboren), dochter Ying Xin ('04, Wenzhou/Zhejiang, China, special need) en zoon Hong Jie ('06, Hangzhou/Zhejiang, China, special need). Karen heeft geblogd van juli 2015 tot december 2016.

Over privacy: de lessen van de adoptiewereld

Adoptieouders komen, meestal althans, op enig moment van hun procedure in contact met andere adoptieouders. Sowieso bij de VIA: daar tref je je eerste gelijkgestemden. Denk je dan, misschien.

20160201 Karen - PrivacyWant daar blijkt al dat er grote verschillen zijn tussen hoe mensen dingen beleven en insteken. Waar wij de VIA ingingen met ‘China, Wereldkinderen, special needs, liefst tot 24 maanden’ op ons lijstje, zaten er in onze groep ook mensen met een volstrekt blanco plaatje. Zelfs tot aan ‘We willen zeker weten of adoptie iets voor ons is’.

Prima natuurlijk! Beter halverwege er achterkomen dat dit niets voor jullie is, dan pas ná adoptie. Maar voor mij was het de eerste confrontatie met het grote verschil in tempo en uitgangspositie. En in achtergrond; wij waren de enigen met een biologisch eigen kind. Dat was geen enkel probleem, maar ik ben later genoeg mensen tegengekomen die vielen in de groep ‘Ga jij even lekker zelf kinderen krijgen in plaats van hier een veelgevraagde plek bezet te houden van mensen zonder alternatief!’.

Hoe kom je meningen tegen?

Nou, in de 21e eeuw gebeurt dat vooral online. De schattingen lopen uiteen, maar mijn verwachting is dat anno 2016 toch wel de meerderheid van de adoptieouders online zoekt naar ervaringen, tips, advies en contact. Waarbij in overgrote meerderheid de vrouw van een stel degene is die het initiatief neemt. Maar dat terzijde.

Tot enkele jaren geleden waren Yahoo-groepen hiervoor de aangewezen plek. Die waren er in allerlei genres: voor adoptie uit China, voor adoptie van kinderen met een special need, voor kinderen uit een bepaald tehuis… Na jaren trouw bezoek en deelname schroefde ik mijn betrokkenheid terug tot alleen de tehuisgroepen van mijn kinderen, plus nog een enkele groep over zoeken naar geboorteouders. In die fase waren wij aanbeland, en ik kon me steeds minder goed verplaatsen in mensen die vragen stelden als ‘wat betekent de afkorting DNC die ik onderaan ieders handtekening zie?’. Al heb ik dergelijke vragen jaren mede beantwoord, daar niet van.

Inmiddels hebben Facebookgroepen de functie van veel Yahoo groepen overgenomen. Met veel succes; op Facebook zijn vergelijkbare online gemeenschappen ontstaan en groeien ze nog steeds.

Het internet bleek een schat aan informatie te bieden. Maar overal waar mensen samen komen en praten over soms intens persoonlijke meningen en ervaringen, ontstaan zo nu en dan strubbelingen.
Die strubbelingen variëren in intensiteit en impact maar hebben wel allemaal iets gemeen: iedereen maakt andere keuzes. In hoeverre je openstaat voor andermans keuzes en die probeert te begrijpen, maakt hoe je reageert. Binnen de adoptiewereld is er een aantal controversiële onderwerpen te noemen, waarvan disruptie (het afbreken van de adoptie nadat er al een ontmoeting is geweest en een vorm van juridische relatie is ontstaan) en online privacy twee hele grote zijn.

De online privacy is een complexe, omdat je eigen privacy bijna niet los te zien is van die van het kind. Wat je schrijft over jezelf in relatie tot adoptie, laat ook iets zien over je kind. Daarbij verschillen mensen in veel opzichten: hun mediawijsheid, hun vertrouwen in anderen en hun vermogen om bepaalde consequenties te overzien, om maar een aantal te noemen. Wat ik daarin kies, hoeft niet de keuze van een ander te zijn. En dat kan net zo goed niet dezelfde keuze zijn als je kind later zelf zou maken.

12 jaar online adoptieouder zijn heeft me bevestigd in drie gezonde uitgangspunten:

 1. Er is niemand zoals jijzelf

Logisch, toch? Ja zeker. En toch zou je bijna vergeten dat je enige gemeenschappelijke kenmerk met karrevrachten andere mensen is dat je een kind hebt geadopteerd. Oké: een kind uit China. Of met dezelfde special need, of uit hetzelfde tehuis. Maar voor de rest word je bij elkaar gebracht als op een georganiseerde vakantiereis: allerlei types mensen, karakters, ideeën, opvattingen, morele normen… En dingen die voor jou zelf vanzelfsprekend zijn, zijn dat niet voor anderen.

Die verschillen komen soms pijnlijk naar boven, tijdens het uitwisselen van ervaringen of het beantwoorden van iemands vraag. Wat de een een legitieme zorg vindt, is voor de ander overdreven gezeur. Wat de een beschouwt als goede opvoeding is voor de ander een onbegrijpelijke keuze.

Waarbij mensen soms voor het gemak vergeten dat het leren van ervaringen niet kan gebeuren, zonder dat iemand die ervaringen deelt. Waar niets wordt gebracht, is niets te halen

 2. Online contact is nooit hetzelfde als offline contact

Nog een open deur, misschien? Toch zou je het bijna vergeten. Omdat je in veel gevallen mensen nooit in het echte leven ontmoet, en communicatie verwarrend kan zijn als er geen oogcontact is. Emoticons kun je inzetten om tekst te verluchtigen, maar ook om tekst lekker sarcastisch aan te zetten.

Ik heb op Facebook een groot aantal vrienden die ik niet ‘ken’. Met sommigen heb ik weinig contact, met anderen heb ik de persoonlijkste gesprekken en heb ik dingen uitgewisseld die ik voorheen alleen met goede vrienden zou delen. Soms komt het samen: deze maand ontmoette ik voor het eerst iemand die, ten tijde van onze eerste procedure, nog tijdens het wachten op afreizen foto’s maakte van onze dochter. Ze was er toevallig eerder dan wij om haar eigen kind op te halen en stuurde me de foto’s. Ik kan me nog het kippenvel herinneren van de mail met als onderwerp ‘I met your daughter today’. Ruim tien jaar later ontmoetten we elkaar voor het eerst in het echt, na regelmatig contact op social media. Heel bijzonder!

Maar online contact kan ook helemaal mis lopen. Omdat meningen, die meestal ontstaan vanuit een complexe achtergrond, niet met alle lagen (kunnen) worden gepresenteerd. Gewoon omdat er geen beginnen aan is, of omdat de ene adoptieouder scherper van de tongriem is gesneden dan de ander.

Manlief heeft zich in de loop der jaren regelmatig verbaasd hoeveel stoom er uit mijn oren kon komen middenin een online discussie. ‘Je ként die mensen niet eens!’

Eh, nee, niet in de klassieke zin. Maar dat doet niets af aan je betrokkenheid.

 3. Je moet je eigen koers varen in het leven

Ik heb veel meningen en visies voorbij zien komen in de loop der jaren. Genuanceerde, primaire of ronduit botte – ze vormen je bijna allemaal. Door sommige ben ik anders gaan denken over aspecten rondom adoptie en heb ik mijn mening bijgesteld.

Sommige mensen en meningen hebben me niet inhoudelijk gevormd, maar wel veel geleerd over menselijke relaties. Hoe iets dat jij volstrekt oprecht goed bedoelt, bij iemand helemaal verkeerd kan vallen, bijvoorbeeld.

Van te voren nadenken over wat je online deelt over je kind is belangrijk, maar het kan altijd voorkomen dat je achteraf denkt: jakkes, dat had ik anders moeten doen.

Onvergeeflijk? Meestal niet. Menselijk? Ja zeker…

Mijn eindconclusie?

Al kun je nu misschien nog niet met dat kind overleggen om die keuzes te maken – omdat het te jong is – dan nog kun je zelf formuleren waarom je keuzes maakt. En dat opschrijven voor jezelf én voor je kind.

Als je zelf het gevoel hebt dat je zonder schaamte in de spiegel kunt kijken én je kind recht kunt aankijken, zit het goed, is mijn conclusie lang geleden al geworden. Hoezeer anderen ook kunnen gruwen van jouw keuzes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *