Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Recht op onderwijs

Waarschijnlijk was onze jongste zoon een jaar toen er mensen hard begonnen te werken aan zijn toekomst: overleven, een medische behandeling, kans op een gezin, school en meer door (internationale) adoptie.

15 11 05 Hilde - liggend

Ruim twee jaar was hij, toen de procedure zo ver was dat wij naar hem toe mochten: in een kindertehuis werd hij op de schoot van zijn nieuwe Mummy geplant. Een breed glimlachende grote broer bood herkenbaarheid: onze jongste kreeg naast twee grote Oyibo’s (hij die zonder huid is = witte mensen) ook een grote stoere Nigeriaanse broer.

Na meer dan vier maanden verlieten we Nigeria en begonnen we aan het volgende deel van ons leven als gezin van vier: verder met wennen en hechten in Nederland. Op het gebied van peuterspeelzaal, KDV en school hielden we het eerst nog rustig. Toen duidelijk was dat onze man op termijn best wel naar een peuterspeelzaal kon, hebben we hem geprobeerd aan te melden bij verschillende peuterspeelzalen, liefst een speelzaal met plaatsen voor VVE (Vroeg Voorschoolse Educatie). Maar helaas, de peuterspeelzalen waren vol. Gewoon vol. Voor een plekje hadden we hem al aan moeten melden toen hij, ehm, nog in Nigeria in een kindertehuis woonde.

Onze man had best zin in iets school-achtigs, dat merkten we als hij meeging bij het halen en brengen van zijn broer. Kinderdagverblijven zitten veelal niet vol en dus meldden wij hem aan bij de peutergroep van een montessori-basisschool, voor 2 dagdelen. Het was duidelijk dat hij iets meer stimulans nodig had om tot ontwikkeling te komen, maar qua KDV was dit het beste wat we konden bieden, de rest kwam thuis wel: veel knuffelen, voorlezen en het ritme van alledag. Onze jongste groeide verder in ons gezin.

We merkten dat onze jongste behoorlijk lekker in zijn vel zat en vrij stabiel was. Maar, met name zijn taalontwikkeling ging heel erg traag. Zo traag, dat we voor de zekerheid iemand mee wilden laten kijken. Een gehooronderzoek was waarschijnlijk nog nooit gedaan, dus we kwamen terecht bij Auris. Na driekwart jaar wachttijd kreeg onze jongste de gewenste onderzoeken. Ook een algemeen ontwikkelingsonderzoek, uitgevoerd door een onderzoekster die rekening hield met zijn achtergrond. We houden er niet zo van om onze jongens te vatten in cijfertjes, maar we weten inmiddels dat dat soms wel nodig is om ze de support te kunnen geven die ze nodig hebben. Zo werkt het met (passend) onderwijs. En daar zaten we dan: een allerliefste (echt waar) peuter, samengevat in een paar cijfers die hem daarmee perspectief moeten geven op een passend plekje op school als hij vier is.

Maar wat bleek: de cijfers maakten dat de reguliere basisschool om de hoek vooral de beperkingen zag, zij schoven hem ongezien min of meer weg (tenzij de directie wat anders vond dan de intern begeleider van de kleuters). Het advies van Auris was prima en herkenbaar, maar het bijbehorende plekje in het onderwijs leek niet meer te bestaan: in onze gemeente is er geen SBO voor kleuters en medisch kleuterdagverblijven zijn hier voor kinderen met ernstige gedragsproblematiek.

15 11 05 Hilde - staandWe hebben zelf de regie maar genomen en onze zoon geloodst naar de school waar zijn broer met een iets zwaarwegender medisch dossier het sinds dit schooljaar best goed doet.

Afgelopen maandag werd onze jongste man vier. Hij zou het prima doen op een peuterspeelzaal, maar hij gaat waarschijnlijk naar de school voor langdurig zieke kinderen (LZK). Het is de enige school in de buurt waar hij tussen de middag lekker kan slapen, zijn onverstaanbaarheid geen probleem is, net als zijn wisselende energievoorraad. En het is de school waar zijn behoefte aan soms peuter-, soms kleuteronderwijs in een kleine, veilige groep geboden kan worden. Maar voorlopig moet hij nog voor een onbekende periode thuis wachten op het papierwerk. Ondertussen vullen we zijn gegevens in voor school. Nationaliteit: Nigeriaanse. Want ook de Nederlandse adoptieprocedure gaat via molens die traag malen. Over een tijdje heeft hij het vast allemaal: een plekje op school, een stel officieel erkende ouders en een tweede nationaliteit. Het recht op onderwijs en het recht op een identiteit vereisen ook in Nederland veel geduld en vastberadenheid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *