Avatar

Karen Visser

Moeder van drie: zoon Casper '02 (thuis geboren), dochter Ying Xin ('04, Wenzhou/Zhejiang, China, special need) en zoon Hong Jie ('06, Hangzhou/Zhejiang, China, special need). Karen heeft geblogd van juli 2015 tot december 2016.

Sambal bij: humor en lange tenen

Hebben adoptieouders nou zulke lange tenen? Of zijn grapjes die verwijzen naar iemands afkomst gewoon niet – meer – salonfähig en houdt een weldenkend mens zich daar verre van? De waarheid ligt vermoedelijk ergens in het midden.

Iedereen kent de grapjes wel over ‘sambal bij?’. Als je (nog) geen Chinees kind hebt vind je dat misschien best grappig. Je staat er nooit zo bij stil in elk geval, dat zoiets kwetsend of stigmatiserend kan zijn. Gek genoeg wordt het veel sneller als discriminatie gelabeld wanneer je grappen maakt over iemand van Afrikaanse komaf; dan hoeft je écht geen grappen te maken over bananen of oerwoudgeluiden te produceren. Zelfs voetbalsupporters komen daar niet meer mee weg.

20160509 Karen_takeawayEen jaar of twee geleden merkte Gordon als jurylid van een talentenshow op niet mis te verstane wijze dat ook Aziatische Nederlanders er klaar mee zijn, met die stigmatisering. Van zijn opmerkingen aan het adres van een Aziatische deelnemer werden op social media en in geschreven pers schande gesproken. Op Facebook kwam een community, Nummer 39 met Rijst, die het onderwerp aan de orde stelde.

Voor adoptieouders is het ook een onderwerp, zij het dat gezinnen het verschillend benaderen. Ik kan me niet voorstellen dat er een adoptieouder met Chinees kind heeft zitten schateren om Gordon, maar er zijn daarentegen best verschillen te merken in de houding ten opzichte van het liedje ‘Hanky Panky Shanghai’.

Ik gruw ervan: een liedje op de melodie van Happy Birthday, in een soort nep-Chinees, waarbij het dan ook nog de bedoeling is dat kinderen hun ogen tot spleetjes trekken. Persoonlijk zie ik de humor er niet van in en ik snap prima dat er ouders zijn die dit echt kwetsend vinden en bij de juf langsgaan. Zo ver zou ik persoonlijk niet gaan, al zou ik het wel aankaarten als ik er toevallig bij zou zijn. Ik heb verder mijn kinderen uitgelegd dat ze zelf in het Mandarijn Happy Birthday kunnen zingen en dat kunnen aanbieden als alternatief, én ook uitgelegd waaróm ik het een flauw liedje vind.

Net als het woord ‘poepchinees’. Toch écht een scheldwoord uit de jaren ’50, waarbij het woord ‘poep’ er bij kwam uit de associatie tussen ‘je ogen tot spleetjes knijpen’ met de inspanning om op het toilet iets te produceren dat moeite kost. Bezopen natuurlijk, maar het is er nu eenmaal. Sommige ouders vinden het een koosnaam, of bijna een soort geuzennaam. Iedereen mag zijn kind zelf noemen wat hij of zij wil, maar als mijn kinderen loempia of poepchinees zouden worden genoemd door een klasgenoot, trek ik net zo hard aan de bel als een Antilliaanse ouder zou doen wiens kind als ‘roetmop’ wordt betiteld.

En algemenere grapjes in mijn omgeving? Tsja, ‘sambal bij, dlie bliel’, die zal ik zelf nooit maken. Als iemand uit mijn eigen vriendenkring hem maakt, zal ik wel even de moeite nemen om uit te leggen waarom ik er niet om kan lachen. Humor is heel persoonlijk, satire al helemaal – dat zien we aan de zaak Erdogan in Duitsland, die momenteel alle aandacht trekt. Wat is grappig, wat is over de grens? Die afweging moet iedereen zelf maken.

Reacties (1)

  1. Avatar Marleen schreef:

    Mooi geschreven! Je hebt me wel van iets bewust gemaakt. Mijn dochter komt uit Afrika en op beledigende/’grappige’ maar in mijn ogen discriminerende opmerkingen betreffende haar huidskleur ben ik veel meer gebrand dan op opmerkingen over andere huidskleuren/afkomsten. Ik ga er dankzij jou in ieder geval meer op letten, dankjewel! Ik wil mijn dochter graag meegeven dat discrimineren op geen enkele grond gerechtvaardigd is of zelfs als normaal of grappig gezien moet worden!

    Groetjes Marleen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *