Avatar

Sabine van Staden

Schoolperikelen, deel 1

Waarom staat er deel 1 boven deze blog? Omdat er ongetwijfeld nog véle zullen volgen.. Onze kinderen, mijn moppies, hebben een gebruiksaanwijzing. Dat hebben alle kinderen, maar bij die van ons luistert het nét wat nauwer. Raakt het nét wat vaker aan hun achtergrond. Heeft het nét wat meer impact als er op een sterk afwijkende manier met ze wordt omgegaan. Dat zal later, in het echte dagelijkse leven, nog vaak genoeg gebeuren maar nú moeten we de basis leggen voor hun vermogen om daar op een adequate en geaccepteerde manier op te reageren.

20161013 Sabine - schoolperikelen girlOudste kruipt namelijk in haar schulp. Die blokkeert. Dat is niet echt adequaat… Jongste gaat schreeuwen. Slaan. Dingen stukmaken. Ik kan jullie verzekeren dat deze manier van reageren niet echt geaccepteerd wordt. School zou een veilige plek moeten zijn waar kinderen kunnen leren. Zaken als taal en rekenen, uiteraard, maar ook zaken als ‘omgaan met elkaar’ en ‘omgaan met teleurstelling en frustraties’ en ‘leren om hulp te vragen’ en ‘aangeven dat je rust nodig hebt’. Daar heb je goed onderlegde juffen en meesters voor nodig, die met een open – liefst kindvriendelijke – blik naar de kinderen kijken. Op school leer je namelijk meer dan alleen wat in het door de overheid voorgeschreven curriculum staat.

De schoolcarrière van oudste ging niet zonder slag of stoot. In groep 4 bleek ze een ongedefinieerd leerprobleem te hebben – ongedefinieerd als in ‘we krijgen daar geen extra geld voor als we daar aandacht aan besteden’ – waardoor haar gebruiksaanwijzing wat aangepast moest worden. Niks bijzonders: hulp bij opstarten, extra check of het wel begrepen wordt, wat vaker even vragen of er nog iets is waar je mee kan helpen. Extra instructie erbij, beetje huiswerk mee wat met mama gedaan werd en klaar. Kind weer op de rails.
De praktijk bleek weerbarstiger. Elk schooljaar weer mocht ik uitleggen aan de nieuwe juffen wat voor kind het is, op welke wijze ze het beste leert, wat voor handigheidjes we in de loop der tijden hebben ontwikkeld. Elk jaar weer bleek het sterk van de juf af te hangen of ze daar iets mee deden. Dat verbijsterde me: er was een warme overdracht, je krijgt een duidelijke toelichting over de achtergrond van je leerling – en dan gebeurt er tóch niks mee. De ene keer lag het aan de persoonlijkheid van de juf: het is moeilijk om open en warm te zijn als je zelf gesloten bent. Maar na veel gesprekjes bleek de insteek ‘als je haar helpt volgens deze methode te werken, dan bereiken we ons doel’ dé insteek om deze juf te bereiken. Meisje weer rustig.
De volgende keer troffen we een juf die blijmoedig riep ‘neee, ik heb niks gelezen, ik wil een kind eerst zélf leren kennen!’. Op de dagen dat het dametje deze juf had, bleef het mis gaan. Gesprekken hielpen niet, juf begon ons zelfs te mijden.
Totdat we aangaven, aan de juf van de ándere dagen, er genoeg van te hebben. Ineens kon het wel. Niet van harte, maar het gebeurde. Meisje weer op het juiste spoor, juf na dit schooljaar naar een andere school. De andere juf kon niet meer stuk bij ons.

Het jaar daarop kwam ze bij twee zeer ervaren juffen terecht. Appeltje eitje, dachten we. Bij de ene juf pikte onze dochter de hele tijd ‘afkeuring’ op. Dat maakten we, met veel pijn en moeite, bespreekbaar. Dat gesprek hielp enorm. Juf begreep dochterlief beter, dochterlief begreep juf beter. Fijne dagen in de week.
Op de andere dagen hadden we juf ‘kom op zeg, ik ga met pensioen!’. Dat uitte zich na drie kwart jaar in een enorme achterstand in rekenen. Op naar school. En wat ik nog echt niet eerder had meegemaakt gebeurde: mijn kind werd afgeschreven. ‘Ze kan het niet, ze zal het nooit leren, al die extra aandacht heeft toch geen zin’.
Mijn meisje, die al zoveel had overwonnen. Die al zover was gekomen. Die zo ontzettend hard werkt. Die werd afgeschreven door een juf, alleen maar omdat ze geen zin had er enige tijd in te steken. Ik ben nog nooit eerder zó kwaad geweest. Dat was het moment waarop we ernstig overwogen haar van school te trekken. Dit is ook hét moment geweest dat er later – nu – voor zorgde dat het vertrouwen in school sterk verminderde, mede omdat de signalen zó laat kwamen dat niemand er meer wat aan kon doen. We hebben haar laten zitten. Ze heeft een geweldig leuke klas én ze kon inmiddels wel wat hebben. Welkom in de echte wereld, kind. De wereld waarin mensen niet met een open blik naar een ander kijken. Mede door de juf in groep 7 – eentje met die open blik en het bijbehorende enthousiasme – heeft ze deze terugslag weten te overwinnen. Nu, in groep 8, heeft ze twee juffen zoals álle juffen in mijn ogen moeten zijn: open, gericht op de ontwikkeling van het kind, met liefde voor de kinderen én met kennis van zaken. Stevig. Vakbekwaam.

Zoonlief had dat geluk niet. Die trof op een cruciaal moment juffen die het niet begrepen. Die de handvatten van de vorige leerkracht misschien wel wilden maar niet konden toepassen. En wij durfden er niet op te vertrouwen dat dit zou verbeteren. Zoonlief had net afscheid genomen van zijn beste vriendje. Zoonlief was al instabiel. Zoonlief’s gedrag escaleerde in rap tempo. Voor hem zochten we dus – in eveneens rap tempo – een andere school. Was dat een goede beslissing? Misschien dat ik daar in het volgende blog een beetje antwoord op kan geven.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *