Avatar

Sabine van Staden

Schoolperikelen, deel 2

Wat vooraf ging: de situatie rondom zoonlief escaleerde aan het begin van het nieuwe schooljaar dusdanig snel dat Sabine en Frank dachten dat het beter zou zijn hem versneld naar zijn nieuwe lagere school – uitgezocht op deskundigheid en nabijheid bij het nieuwe huis – over te laten gaan. *onheilspellend gelach*

‘Goedemiddag, met Sabine, de mama van Nicholas. We zouden hem graag versneld over laten gaan, de situatie is eigenlijk zoals al verwacht onhoudbaar geworden en het kind kan alleen nog maar schreeuwen en doen. Zou dat kunnen?’

Met dit telefoongesprek begon een achtbaan waar we nu pas een beetje van aan het bekomen zijn. In al onze wijsheid en betrokkenheid en zorg om onze kleine man, die op zijn oude school totaal door het lint ging en dagen nodig had om weer bij te komen, besloten we dat hij daar nú weg moest. Dit werd voor alle betrokkenen te zwaar, maar met name voor hem. De beoogde nieuwe school kon het aan, zeiden ze. Wisten wat ze moesten doen, zeiden ze. Vertelden iets over hoe ze het zouden aanpakken – en dat klonk goed en vertrouwenwekkend. We hielden onze zoon een paar dagen thuis om bij te komen en hop, daar ging hij. Halve dagen om mee te beginnen. Hij kwam redelijk rustig thuis – een graadmeter voor hoe het ging. Aan het einde van de week wilde hij de hele dag blijven. Yay! Ehm.. nee. Na 4,5 week zat hij thuis. Grensoverschrijdend gedrag en volslagen over zijn toeren. Wat ging er fout? Nou… een verschil in daad en woord. Onveiligheid op het speelplein. Onveiligheid bij gym. Onveiligheid in de groep waar elkaar pesten de normaalste zaak van de wereld werd gevonden en er geen enkele volwassene vreemd opkeek van liedjes als ‘b. is de dikste van de hele school’. Onveiligheid bij de therapeut en rolvervaging doordat een van de nieuwe juffen met alle beste bedoelingen een geleide meditatie met hem wilde doen – en vervolgens schrok van zijn gedrag en dat mee naar school nam. Ook juffen zijn maar mensen. De therapeut die gedurende die sessie in zijn ogen ‘de kant van’ de juf koos en hem volkomen negeerde. Ook therapeuten zijn maar mensen.

Wat kun je als ouders op zo’n moment nog? Wij kozen er voor om hem voorlopig thuis te houden en thuis met schoolwerk verder te gaan, in afwachting van het ‘hoe nu verder’. We belden en bekeken verschillende andere scholen. Wij zochten contact met de ouderconsulent van het samenwerkingsverband – de gedragsdeskundige, die hem eerder op de oude school had gezien, zag op de nieuwe school een totaal ander kind. We vroegen om advies. Dat is lastig, want je hebt als ouder de regie en men is heel bleven praten met de school. We snapten hun kant best – we waren het er niet mee eens, maar daar hielpen we onze zoon niet mee. Ik zocht en vond iemand die drie keer per week met zoonlief schoolwerk wilde doen – ondertussen wist ik zelf ook niet meer waar ik het zoeken moest. Dat hielp. Bij het gesprek met school ‘hoe nu verder’ gaven we aan geen vertrouwen meer te hebben in het reguliere onderwijs, nu zoonlief een vrij specifieke aanpak nodig had. We kregen toestemming om bij het speciaal en het speciaal basisonderwijs te gaan kijken. Ik belde alle scholen in de omtrek af. Waar kan een leerbaar kind, met een meer dan gemiddeld IQ, dat het 4 jaar heeft volgehouden op het regulier en met gedragsproblemen veroorzaakt door trauma’s terecht? Uiteindelijk konden we kiezen. Een SO cluster 4 en een SBO die deze combi aankon. Het werd een vertrouwenskwestie. Durfden we er nog op te vertrouwen dat een school doet wat men zegt? Dat ze naar je als ouder en ervaringsdeskundige luisteren? Dat ze iets doen met de aangeleverde gebruiksaanwijzing?

We sprongen in het diepe, nadat we zoonlief de school die we op het oog hadden lieten zien. Hij vond het plein fijn. De directeur was ‘echt lief, mama’. Hij zou daar niet meer de enige zijn waar wat mee was. Hij wilde het proberen, onze dappere dodo. Het samenwerkingsverband hielp ons door het hele papiergeneuzel tussen de scholen onderling bij ons weg te houden. Daar was namelijk ondertussen een ‘het is jullie schuld, jullie moeten betalen’-strijd ontstaan tussen de oude school en de ‘tussenschool waar we het nooit meer over gaan hebben’. Ik krijg er nu nog steeds af en toe iets van mee, verbijsterend.. maar heerlijk dat ik daar niks mee hoef. Echt, alle lof voor de mensen van het samenwerkingsverband Passend Onderwijs hier. Zijn begeleidster ging mee, de eerste week. Halve dagen. Het ging goed. We breidden uit naar hele dagen. Het ging goed. ‘Wat is het grootste verschil met je oude school, kleine man?’ ‘Ze zeggen niet meer de hele tijd dat ik alles verkeerd doe, mama’. Hij daagde uit, vertoonde gedrag wat ook voor ons niet acceptabel was. Het werd met ons besproken – hoe gaan we dit aanpakken. Samen optrekken, wauw. De aanpak werkte. Hij kwam tot rust, ook thuis. En na het tot rust komen kwam het leren. Bij de instroom op deze school had hij alle Cito’s meegedaan. Daar kwam uit wat wij al wisten: qua niveau met taal was hij stil blijven staan op halverwege groep 4, het moment van de trigger (de verhuizing van zijn beste vriendje). Rekenen en woordenschat zaten netjes op het niveau waar hij zou moeten zitten, hij had thuis dat goed bijgehouden. Op de nieuwe school werken ze met niveaugroepen. Binnen no-time schaalde hij op. Nu hij zich veilig en gezien voelt, kan hij zelfs wisselende leerkrachten aan. En het énige wat school anders voor hem deed dan voor anderen, was de pleinbegeleiding: hij heeft zijn ‘eigen’ pleinwacht. Daar gaat hij heen als er iets is én dat is de enige die hem mag aanspreken als er iets fout gaat. Het werkt.

Kleine man zou overigens kleine man niet zijn als hij niet ook hier de grenzen blijft opzoeken. Maar door de consequente en positieve aanpak zien we hem wel grote en kleine sprongen maken. Yay. Zachtjes. Want we willen natuurlijk niet de goden verzoeken. Maar hij speelt weer, hij lacht weer en hij heeft nieuwe vriendjes. Omdat de aanpak op school en thuis nu vele malen beter op elkaar aansluiten hoeft hij niet meer de hele tijd te schakelen en is hij minder in de war. Therapie laten we voorlopig even voor wat het is – eerst maar weer eens wat vertrouwen in de medemens gaan opbouwen. Rust, reinheid en regelmaat. Of zoals hij het zelf zegt: ‘ik wil gewoon lekker bezig zijn, mama, en als het even niet gaat moet je me gewoon met rust laten’. Vertrouwen in en op je kind blijkt ook een cruciaal onderdeel in dit proces. Dat geldt trouwens ook voor zijn zus – maar daarover later meer.

Sabine schreef eerder Schoolperikelen deel 1.

Reacties (4)

  1. Avatar Alinda schreef:

    Poeh, wat een pittige tijd hebben jullie gehad, Sabine. Fijn dat hij nu zijn plekje gevonden lijkt te hebben. Hopelijk blijft het zo goed gaan. Het is hem zo gegund!

  2. Avatar Alinda schreef:

    Groetjes Alinda

  3. Avatar P Stevens schreef:

    Zeer herkenbaar! Bij ons precies hetzelfde….. Zitten nu in de fase of onze zoon op SBO kan blijven of daar ook weg moet vanwege zijn gedrag! Kunnen we hier een keer contact over hebben?

  4. Avatar Jeanne schreef:

    Hoi Sabine, als school niet loopt loopt het thuis ook niet. Onze zoon heeft 5 maanden thuis gezeten zonder onderwijs. Al vanaf dag 1 liep het niet. Hij werd losgetrokken uit mijn armen, dan zijn ze het sneltst er doorheen werd mij verteld. De juf liet hem voor straf achter in de klas terwijl de rest was gymmen. Hij heeft verlatingsangst en epilepsie, Door de stress van het alleen achterlaten kreeg hij toen een aanval. Ik kreeg hem thuis enniet al te best, maar (daar kwam ik later achter) omdat hij thuis niets mocht vertellen van de juf wat er op school gebeurde, wist ik toen nog niet waarom. De jongen glipte uit mijn handen, hij ontwikkelde PNEA door deze school. Daarnaast werd hij dagelijks in een strafwolkje geplaatst, dat is een plekje op het schoolplein waar ze dan moeten staan. (Ja echt dit gebeurt in 2016!! op een SBO, en ze maken met een achtergrond als onze zoon geen verschil, het is beleid van de school zei de orthopedogoog.). Het verhaal is heel lang, maar om het kort te houden de onderwijsinspectie heeft een consulent vanuit Den Haag toegewezen en we hebben samen verschillende scholen bezocht. Uiteindelijk is het SO geworden. En daar voelt hij zich veilig, hij ontwikkelt zich weer, zowel op school maar ook thuis met sport en zelfvertouwen. Vandaag zei hij zelfs, Mam ik kan met het busje mee en kan alleen naar binnen lopen. We zijn ook nog aan het bijkomen van de nare periode. Ik heb tijdens het bezoeken van de verschillende scholen gemerkt dat sommige meegaand zijn en andere minder. Vraag naar strafplekjes, ja die zijn er maar dat staat niet in de schoolgids! Of gebruiken ze een time in in plaats van een time out. Staan ze open voor SAV of Basic Trust, staan ze open voor gewenning. Vraag en voel.
    Sterkte voor iedereen die zo’n nare periode heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *