Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Stoom afblazen

Het lijkt een beetje op het principe van de stoomfluit. In de stoomketel raast en kookt het van binnen. Hete stoom sist en borrelt en bouwt een grote druk op in de ketel. De druk wordt alsmaar hoger en hoger. Totdat er letterlijk stoom wordt afgeblazen door aan de stoomfluit te trekken. En met een gigantisch gegil, daalt de druk weer en wordt het weer wat rustiger in de ketel.

Zoiets gebeurt er ook in het binnenste van onze jongste. Ook daar raast en kookt het, vol van emoties en spanning. De druk wordt hoger en hoger, en uiteindelijk wordt er ontlucht, door net als een stoomfluit de spanning naar buiten te gillen. Letterlijk, keihard gillen.

Ik heb het gemeten, 115 decibel.

Ons mannetje produceert evenveel geluid als een bladblazer. En dan wel zo eentje die je in de gemeenteplantsoenen ziet. Met zo’n tweetakt motor erop. Degene die het apparaat hanteert, heeft gehoorbescherming op.

Wij niet.

Ik heb met hem te doen. We zitten al een tijd thuis, nu met de corona crisis. En hij heeft het moeilijk. Met alle macht probeert hij om te gaan met deze rare situatie. Opeens ontbreekt het aan een veilige structuur. De voorspelbaarheid van het leven is ineens verdwenen.

Voorheen was naar school gaan nog een zekerheid. Een vast schema, dezelfde juf, dezelfde vriendjes, dezelfde rituelen en handelingen. Die voorspelbaarheid geeft een gevoel van zekerheid, en controle daarop. Vooral wanneer de innerlijke veiligheid al beschadigd en kwetsbaar is, kan je in die controle, toch een gevoel van veiligheid vinden.

En nu is ineens alles anders. Weg controle, weg structuur, weg zekerheid en weg veiligheid.

De juf of meester, vriendjes en vriendinnetjes, opa’s en oma’s zijn ineens uit beeld. Of af en toe juist wel in beeld, maar dan via een schermpje op de tablet of de computer.

School is vervangen door de eettafel en een schemaatje aan de muur. En wij, ouders, hebben ineens extra verschillende petten op. Onderwijzer, speelkameraadje, therapeut, begeleider, sportinstructeur, muziekdocent en vast nog meer. Maar ook nog papa en mama. Zeer verwarrend.

Wat doe je, wanneer je de controle verliest? Stress en machteloosheid nemen de overhand. Misschien probeer je om controle te vinden in andere zaken, die eigenlijk helemaal niet zo veilig of zeker zijn. Zoeken naar voorspelbare reacties, ongeacht hoe je die reactie oproept.

Wanneer je gilt naar je ouders, dan worden ze boos. Wanneer je je zusje verveelt, dan wordt ze boos en schreeuwt ze terug. Wanneer je zelf gilt of rondspringt, dan ontlaad je een beetje spanning. Voorspelbare reacties, het geeft een beetje gevoel van controle, ‘schijn’ zekerheid.

Maar het komt er eigenlijk op neer, dat het mentale knopje in standje ‘overleven’ staat. En op zo’n moment leef je in de onderste regionen van je brein. Primaire reacties, en zeker geen tijd voor hogere, intellectuele taken. Soms lukt het niet om te spelen. En leren, dat lukt al helemaal niet.

Al krijgen ze thuis dan regelmatig les, we houden er rekening mee, dat de meeste lesstof niet zal blijven hangen. Coronatijd voelt wat dat betreft als verloren tijd. Hopelijk kan de schade later worden ingehaald. Desnoods in het volgende schooljaar.

Ik hoor regelmatig dat men nu meer tijd heeft. De wereld is tot stilstand gekomen. Er is tijd voor zelfreflectie, bezinning. Nadenken over wat nu echt belangrijk is, misschien stappen om je leven anders in te richten. Even tot rust komen, ademruimte.

Maar bij ons, gaat school gewoon door. Gaat mijn werk gewoon door. Dat is niet veranderd. Maar alles eromheen is zo anders. Die nieuwe structuur moet nog een plaats vinden, maar wanneer eenmaal dit ‘het nieuwe normaal’ wordt, dan verwacht ik toch wel dat er wat meer rust gaat komen.

Want dat gun ik ons allemaal wel. Even rust, stilte. Qua geluid, maar ook van binnen. Dat gaat uiteindelijk weer komen, het kost alleen tijd en geduld.

Totdat het moment komt, dat we weer terug de wereld in gaan. Terug naar de oude situatie. Dat is dan op zich weer een nieuwe verandering, weer het loslaten van een bekende structuur.

En misschien dan weer een tijd van stoom afblazen.

115 decibel

Tegen die tijd, ga ik het vergelijken met het geluid van een kettingzaag. Weer eens wat anders.