Avatar

Sabine van Staden

Tandje erbij

Jongste loopt bij tijd en wijle op zijn tandvlees. Als hij, zoals nu, last heeft van zijn luchtwegen bijvoorbeeld. Waar de meeste kinderen (en volwassenen) moe en hangerig worden als ze zich niet helemaal fijn voelen, zet hij er een tandje bij. Druk. Heel veel babbelen. Helpt dat niet – als in ‘hij gaat zich er niet beter door voelen’ – dan gaat hij in overdrive. Drukker dan druk. Gilletjes slaken. Loze kreten herhalen tot iedereen er gek van wordt. Voortdurend de grenzen opzoeken. Combineer dat met een puber die als ze zich niet lekker voelt, juist rust wil en op de bank wil hangen en je ziet de spagaat ontstaan en de spanning in huis oplopen.

20160119 Sabine - tandje erbij_niet moe
Twee op hun tandvlees lopende kinderen. Twee compleet verschillende reacties. En toch hebben beiden dezélfde benadering nodig. Aandacht voor het achter het gedrag liggende issue. Ruimte om het op hun eigen manier te benaderen. Knuffels. Zorg.

Bij een kind dat zich ziek ‘toont’ is dat vele malen gemakkelijker, dan bij een kind dat in de stuitermodus gaat. Ook voor professionals. Als oudste wat heeft hoef ik weinig te zeggen – artsen vliegen al. Jongste daarentegen… met diepzwarte randen onder zijn ogen en kleine oogjes presteert hij het nog om radslagen in spreekkamers te maken en de hele praktijk te laten weten dat hij er is. Onze huisarts weet dat inmiddels en handelt er naar, maar een jaar geleden liet zelfs de meest ervaren verpleegkundige zich een rad voor ogen draaien: totdat een zuurstofpercentage van 72% terugkwam vond ze ‘het allemaal wel meevallen, hij is levendig genoeg’. Het kind werd opgenomen en ze bood later haar excuses aan.

Maar ook sensitieve moeders hebben het niet gemakkelijk. Ik voel heel goed aan wanneer puberoudste even een dagje rust nodig heeft en wanneer het meer is dan dat. Ik benoem dat, zij bevestigt of ontkent en we handelen er vervolgens naar.
Bij jongste daarentegen: Ik voel wel dat er iets anders onder het gedrag zit, maar jongste praat niet – thuhuh, natuurlijk niet! – als hij zich niet goed voelt. Hij gaat van druk via drukker naar drukst en ik van onrustig via geïrriteerd naar ontploffend vóórdat ik me bedenk ‘wacht eens even …  ‘ik zie wallen onder zijn ogen’. Bultjes op het lijfje is ook zo’n fijne indicatie voor komende ellende. Dan heeft hij iets binnengekregen wat niet helemaal lekker gaat en weet ik ondertussen dat ons een week van druk-drukker-drukst te wachten staat. Een week. Of wat.
Dus dacht ik het te ondervangen. En meteen te kijken of hij zich er a) bewust van is, van dit mechanisme en b) of ik hem zélf kan inschakelen bij een langzame verandering. Zo over je lichamelijke grenzen heen gaan is namelijk niet zo goed, niet voor mama’s en meesters humeur, maar ook niet voor je gezondheid.

20160119 Sabine - tandje erbij_toch moeIk besprak het met hem. “Ik zie bultjes en donkere randen onder je ogen. Je hoest en hebt moeite met ademhalen. Je hebt een beetje verhoging. Jij bent ziek. Jij gaat dan normaal veel drukker doen, maar je moet eigenlijk leren dan een stapje terug te doen. Dat is beter voor je lichaam en voor de drukte in je hoofd. Ik wil dat je vandaag van school thuis blijft.” Klinkt goed, toch? Duidelijk ook. Maar wat ik kan, kan hij dus ook. Want ik kreeg als antwoord: “Mama, ik heb als klein kind geleerd dat ik geen eten krijg als ik rustig word of ziek ben. Ik heb geleerd drukker te worden en te doen. Het is voor mij heeeeeeeeeeeeeeel moeilijk om dat af te leren. En ik wil wél naar school. Want daar voel ik me fijn en kan ik lekker werkjes doen. Ik voel me niet fijn als ik rustig moet doen. Dus ik ga me nu aankleden. Maar als ik me ziek voel op school zal ik het tegen meester zeggen.”

Bewustzijn: check.
Veranderen: werk in uitvoering.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *