Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Terug naar de oorsprong

Zippin’ up my boots
Goin’ back to my roots, yeah
To the place of my birth
Back down to earth

Going back to my roots van Odissey. Dat is altijd een lekker nummer geweest, beetje disco en swingend. En de eerste twee regels had ik altijd standaard in mijn hoofd om mee te zingen. Maar nu, voor het eerst, drong de tekst wat meer tot me door. En luisterde ik met meer aandacht naar het nummer.

Terug naar je roots. Terug naar je plek waar je geboren bent.

Daar is onze oudste nu ook mee bezig. Mijn gedachten gingen naar haar uit, terwijl het nummer doorspeelde op de radio. Zij is ook bezig met haar oorsprong. Een tijdje al.

Het is niet zo dat ze het er continue over heeft. Integendeel. Wanneer je er niet open voor staat, gaat het zo aan je voorbij. Maar het zijn die kleine vragen, de subtiele verwijzingen naar China die het duidelijk maken.

Altijd is er wel ergens een link naar China die naar boven komt. Regelmatig, wanneer ze aan het tekenen is, komen er gele sterren en de rode kleur tevoorschijn, die we ook zien in de Chinese vlag. Op school, schrijft ze regelmatig haar naam op het schrift, in Chinese karakters. Tijdens internationale sportwedstrijden zoals de Olympische spelen, zoekt ze altijd naar de Chinese deelnemers. Stiekem hoopt ze dan, dat zij ook een medaille winnen. Sterker nog, wanneer ze zelf aan de Olympische Spelen gaat deelnemen, want dat wil ze, zal ze graag voor China willen uitkomen.

En continue voert ze zichzelf met weetjes en feitjes over China. Ze zoekt boeken over China in de schoolbieb en wil graag weten hoe lang de Chinese muur is. Ze spitst haar oren bij het woord China op tv.

Ain’t talkin’ ‘bout no roots in the land
Talkin’ ‘bout the roots in the man
I feel my spirit’s gettin’ old
It’s time to recharge my soul

De behoefte naar connectie met haar oorsprong, het komt van binnenuit. Het zit IN haar. China zit in haar ziel. Ik heb het al vaker gezegd, de cultuur, het land, die identiteit zit vastgebakken in haar wezen. We hebben haar dan wel meegenomen uit China, maar China is net zo goed met haar meegekomen.

En nu is ze dus bezig toe te geven aan die behoefte. Natuurlijk heeft het ook met haar leeftijd te maken. Haar wereld wordt groter, haar interesses breder en haar gedachten complexer.

Maar tot nu toe heeft ze het vooral over het land zelf waar ze in is geïnteresseerd, meer over de culturele oorsprong zeg maar. Haar biologische oorsprong, die ligt nog verborgen in een diepere laag. Daar gaat ze vast ook nog komen, voorlopig raakt ze nu en dan het oppervlak, maar ze gaat nog niet heel vaak de diepte in.

Ik las laatst met haar het eerste deel van Harry Potter. En ik keek vanuit mijn ooghoeken naar haar, toen ik vertelde over de Spiegel van Negereb. In die toverspiegel zag je je diepste verlangens. En voor Harry was dat om zijn ouders te zien, gestorven toen hij nog een baby was, hij had ze nooit gekend. En zo waren er nog meer verwijzingen naar zaken waar veel adoptiekinderen zich wel in kunnen vinden denk ik. Te vondeling gelegd worden, je biologische ouders willen leren kennen, wonen bij mensen die niet ‘echt’ je ouders zijn.

Ik had verwacht dat ze het op zichzelf zou betrekken, maar dat viel mee. Ze vond het interessanter om de toverspreuk te kennen waarmee je dingen kon laten vliegen. Maar die tijd gaat vast wel komen. Natuurlijk is ze wel erg benieuwd naar haar ouders, China mama vooral. En er zijn tijden dat ze haar ook erg mist.

Als het aan haar ligt, zou ze best naar China willen gaan, op zoek naar haar ouders. Niet alleen het land verkennen, maar dus ook zoeken naar de biologische oorsprong. Dat schijnt niet zo vanzelfsprekend te zijn, niet alle adoptiekinderen hebben dezelfde behoefte. Voor sommigen is het goed zo. Maar onze oudste, wil wel die stap zetten.

Voor onze jongste is dat een ander verhaal. Hij is nog zo jong. Hij zegt wel dat hij ook naar zijn tehuis wil gaan kijken. Maar als hij mocht kiezen, dan zou hij toch liever naar Frankrijk op vakantie willen. Of naar Duitsland. Of Engeland. Maar China? Nee, dat hoeft niet per se. Hij vindt een gewone vakantie al spannend genoeg, laat staan wanneer we zoveel verder weg gaan! Met toch een heel andere invulling, een emotionele lading. En hij is al zo’n gevoelige jongen, dat is nog veel te veel voor hem.

Dat was ook de reden dat we vorig jaar onze plannen hebben uitgesteld. We wilden wel graag naar China, onze oudste ook. Maar ons mannetje werd er zo onrustig van, en trok iedereen daarin mee, het voelde niet goed om die stap te zetten.

Maar dat was vorig jaar.

En nu zijn we een jaar verder. Onze kinderen zijn weer iets ouder. Jongste is nog steeds hieper de pieper, maar we kunnen het indammen door eerst te focussen op de roots van onze dochter. Dat is voor hem al genoeg om mee om te kunnen gaan, en om ook om aan China te wennen. Zijn tehuis en achtergrond komt later wel, wanneer hij ouder is. Dat lijkt hem wel rust te geven.

En we kunnen wel blijven uitstellen, maar soms… soms moet je gewoon eens in het diepe springen… dus…

Zippin’ up my boots
Goin’ back to my roots

Gaan we naar China!

… wordt vervolgd …

 

Reacties (2)

  1. Avatar Josien van Dorsselaer schreef:

    Oh wow, jullie gaan naar China, dat wordt voor jullie als gezin een bijzondere tijd!
    Wij hebben het twee keer gedaan nu, toen de kinderen 4 en 7 waren en vorig jaar toen ze 8 en 11 waren. We kijken er met een heel goed gevoel op terug. En van dit soort verhalen gaat het alweer kriebelen….
    Veel plezier met alle voorbereidingen!
    Groeten,
    Josien

  2. Avatar Patrick schreef:

    Dank je Josien! Het is ook spannend, hoe gaan de kids reageren. Ieder op hun unieke manier. Hopelijk wordt het een positieve ervaring voor iedereen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *