Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Trauma en herstel

Een tijdje geleden was ik een avondje uit. Nou ja, voor het eerst sinds tijden ging ik eens een avond weg. Zonder man en zonder kinderen. Samen met een andere moeder, dus een gezellige rit. Naar een avond over trauma en herstel, dat wel.

Eerlijk gezegd keek ik er wel naar uit: een avond over trauma en herstel (bij adoptiekinderen) is misschien wel weer een avond met je neus op de feiten, maar misschien werkt het ook wel een beetje zoals VIB (video interactiebegeleiding) voor ons werkte: het helpt ook om te zien wat er (wel) goed gaat, dat je daar niet altijd hulp bij nodig hebt en het geeft handvatten waar je eigenlijk niet eens dacht ze nodig te hebben.
Een avond over trauma en herstel zorgt er ook voor dat ik even de verhalen, geschiedenissen van onze kinderen ‘scan’. Hoe was hun levenslijn en waar zit er (mogelijk) trauma. Geen nieuwe gedachte, maar wel een gedachte waarvoor in de waan en het ritme van de dag niet altijd tijd is.
Het heeft even tijd gekost om dit blog toch te gaan schrijven (misschien iets met de waan en het ritme van de dag en dat het functioneler is om dan ’s avonds iets anders te gaan doen). Toch ben ik het gaan schrijven. Want: heb je alles (of nog niets) stukgelezen over trauma en hechting bij adoptie? Heb je al of nog geen VIB gehad? Al zo’n behulpzaam contact gehad aan de nazorglijn van Adoptievoorzieningen of al een eigen netwerk van sparringpartners in de zorg voor je kind? Nou, dan tóch levert het wat op. Ga naar een avond over trauma en herstel of doe een cursus van een paar avonden over dit onderwerp. Meer dan lezen, levert luisteren, praten (en ervaren)  veel op! Al is het maar één inzicht in je kind en wat meer zorg voor je eigen draaglast.
De avond over trauma en herstel dus. Voor de pauze, voor die broodnodige kop zwarte koffie, ging het over trauma, na de pauze over herstel. Het deel over trauma voelde zwaar. Drie kinderen hebben wij, met drie verschillende levensverhalen. En in de verhalen, ervaringen en kennis over trauma, kon ik er in gedachte zo ieder van ons kind bij ‘pakken’.
Maar wat mij het meest aangreep van alle trauma’s, was dat hele onzichtbare trauma, dat onzichtbare kind. Ons kind dat vanaf zo heel erg piepjong, jaren in een tehuis zat. Een tehuis dat in die periode weinig middelen had en waar onvoldoende zorg was. Het trauma van langdurige verwaarlozing. Soms lijkt dat minder ‘erg’ dan alle andere dingen die onze kinderen hebben meegemaakt. Maar wat mij bijbleef was de doordringende kracht van het trauma van verwaarlozing. De diepe eenzaamheid, die zo diep is dat hij niet gevoeld kan worden.
Er was een levendig voorbeeld tijdens de bijeenkomst dat mij dat even nog wat beter deed beseffen. Maar ik zuchtte, ik zuchtte diep. Wat voelt een fractie van een trauma al zwaar op het hart! Gelukkig, gelukkig, ging een deel van de avond over herstel. Veel keuzes die we voor onze kinderen maken, blijken passend. Maar er waren ook tips die ik niet eerder gebruikt had. Met die tips zijn we thuis aan de slag gegaan. Aandacht voor onze eigen belasting, ons (secundair) trauma of in ieder geval het risico daarop. Dat als eerste om onszelf sterk te houden. En dan: af en toe een klein ‘ander’ gesprek met onze grote, maar getraumatiseerde, kleuter. Over zijn angst om alleen gelaten te worden, over zijn angst voor grote (en kleine) honden. Tegennatuurlijk heb ik meer dan ik zou willen benadrukt hoe vreselijk erg het was in dat tehuis, zonder een mama of papa en zonder zekerheid dat er eten zou komen. Tegennatuurlijk heb ik meer dan ik zou willen benadrukt hoe vreselijk eng het was om als tweejarige, net in Nederland, ergens binnen in een openbare ruimte, totaal onverwachts, omver te worden gelopen door een reuzenhond. Gepraat, verwoord heb ik het voor én met hem, rustig hebben we het gescheiden van wat nu is (afscheid op school of bijvoorbeeld buiten een kleine hond tegenkomen). En het hielp. Het hielp onze kleuter en het hielp ons. Net even wat meer aandacht voor trauma, maakt dat het trauma zelf een stuk minder hard om aandacht vraagt.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *