Jouke Boerma

Jouke Boerma

Jouke heeft geblogd van juli 2015 t/m maart 2018. Ik ben Jouke en samen met Arjan help ik Tijmen (13 jaar), Siem (11 jaar) en Qiujun (8 jaar) met groter groeien. Op dit moment wachten wij op toestemming uit China om Chunlian te mogen adopteren. Chunlian is 5 jaar en komt uit hetzelfde weeshuis als Qiujun.

Trots op tranen

Het eerste jaar dat Chunlian bij ons was, huilde hij nooit. Hij is een zeer temperamentvol kind maar zijn tranen hield hij binnen. Soms kwamen ze boven maar dan blokkeerde hij de route. Zijn neus werd helemaal rood, wat best wel schattig was. Maar sinds een week of twee huilt hij echt, met grote uithalen en de tranen lopen hem over de wangen. Hij laat zich troosten en geniet daarvan, naast alle verontwaardiging of het verdriet dat hij dan voelt. Wij zijn zo trots op zijn tranen. Trots dat hij steeds meer kwetsbaar durft te zijn. Sinds kort is hij ook wel eens bang. Terwijl hij vorig jaar nog zonder enig probleem in zijn eentje op zolder ging spelen, wat altijd zo raar aanvoelde voor mij dat ik dan maar snel bij hem langs ging, is hij nu bang om in zijn eentje naar boven te gaan. Hij is ook bang in het donker, dus er moeten lichten aan en we moeten mee naar boven als hij daar even iets wil halen. Hij zegt zelf ook letterlijk dat hij bang is. Terwijl hij een jaar geleden nog bij hoog en laag beweerde nooit bang te zijn. Trots dat hij zijn angsten nu toe durft te laten en ons vertelt dat hij bang is.

Foto: Marjolein Stammen-Derkx

Foto: Marjolein Stammen-Derkx

We zijn heel zuinig op zijn kwetsbaarheid. Die koesteren we en vanuit dat punt nemen we op een later moment kleine stapjes de wereld in. Nu zijn we zo blij dat hij als een peutertje aan onze armen hangt en door alle gesprekken die we met anderen proberen te houden heen tettert. Niet altijd op datzelfde moment blij, maar als we er rustig over na denken, zijn we blij. Een soort omgekeerde ontwikkeling: van een kind dat met iedereen praat en met zijn charmes aan zijn kant probeert te krijgen want “wie voor me is, is niet tegen me”, naar een kind dat selectief is in zijn contacten, gericht op ons gezin waar hij deel van uit maakt. Nu voor het echie. De buitenwereld doet er even niet zo veel meer toe, op de mensen na die hij al goed kent. Hij nestelt zich in onze armen, tegen onze lijven aan en verkent de wereld vanaf onze schouders of op onze heup.

Onze andere kinderen maken ook grote ontwikkelingen door waar we trots op zijn. Qiujun ontspant en ontdekt zijn eigen krachten. Buitenshuis geeft hij ons soms ineens een hand. Als ik dan al lopend zijn warme hand in mijn hand voel, maakt mijn hart een sprongetje. We mogen hem nu soms ook een kusje geven en niet alleen in zijn haar. Dat vindt hij eigenlijk stiekem best wel leuk, net als knuffelen, terwijl hij er eerst van griezelde. Verder huilt hij de sterren van de hemel, grote, vaak verontwaardigde tranen, meestal vanwege plagerijtjes van zijn kleine broertje of omdat we de ellende niet erkennen waarin hij zich bevindt.

Elke week gaat Qiujun naar de circusschool en tijdens de bezigheidstherapie die ik dan aan Chunlian geef, kijk ik af en toe de zaal in om te zien wat Qiujun doet. Vorige week ontdekte hij dat hij vanuit stilstand en zonder zijn handen te gebruiken op de grote bal kan springen. En elke keer als het dan lukte, keek hij heel blij naar boven en kwam de grootste glimlach van de wereld op zijn gezicht als hij ontdekte dat ik het gezien had. Zo trots dat hij durft te voelen dat ik in zijn leven ben en belangrijk voor hem ben. Heel kwetsbaar om dat te voelen, heel bijzonder voor hem.

Om hen er niet bekaaid vanaf te laten komen in dit verhaal, we zijn ook heel trots op de twee grote broers. Ook zij maken bijzondere ontwikkelingen door. Siem herstelt van zijn schooltrauma en geniet nu hij thuisonderwijs heeft van de contacten met andere kinderen. De verslagen van zijn sportlessen, schermen en boogschieten, zitten niet langer vol irritatie over zijn collega-sporters maar vol verwondering over de gedragingen van anderen en enthousiasme over leuke contacten met andere kinderen. Dit kind, dat als peuter het liefst op een terras zat om mensen te bekijken, durft weer naar mensen te kijken vanuit een verwondering. Zijn schild van commentaar en kritiek dat hij op school had opgebouwd om daar te overleven heeft hij durven laten vallen. Zo trots op hem.

En de oudste, die op zich pas veertien is en een vooropleiding op een kunstacademie doet, komt daar na zes lesdagen tot de conclusie dat al die kunstopleidingen eigenlijk gaan over jezelf leren kennen en vanuit jezelf iets creëren. Wauw.

Natuurlijk leren, je mogen ontwikkelen vanuit je eigen intrinsieke motivatie, is de basis die wij onze vier kinderen meegeven. De oudste op een school die dat principe ook toepast, de andere drie met thuisonderwijs. Best wel spannend soms, trots zitten wezen op de tranen van mijn bijna zevenjarige, zonder zwemdiploma’s of maanroosvis certificaten. Trots zitten wezen op de grote grijns van onze bijna tienjarige die nu leert lezen. Trots zitten wezen op de twee grote broers die zoveel leren van het leven maar geen rapporten met cijfertjes mee naar huis nemen. Spannend maar o zo fantastisch om te mogen zien gebeuren. Daar ben ik mijn kinderen heel dankbaar voor!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *