Avatar

Sabine van Staden

Uit het dagelijks leven van Sabine

Hebben jullie dat nou ook, dat na een paar drukke weken (of soms al na een niet zo druk weekend..), je innig geliefde (adoptie)kind ineens een ‘terugval’ vertoont?
Zo eentje met de nodige huilbuien, onaardigheidjes, nachtzweten, zwaan-kleef-aan (hier in huis ‘octopusje spelen’ genoemd) gedrag, boze blikken, grote monden, wegduwen en vasthouden, baby of anderszins jong kind gedrag, pap weer uit een fles willen en vooral veel, heel veel bevestiging nodig hebben?
Dat er weer babyfoto’s gekeken moeten worden, het ‘onze eerste dag’ verhaal verteld moet worden, dat alles alles alles benoemd moet worden om paniekaanvallen te voorkomen?
Dat er, zeg maar, ‘arbeidsintensief’ gedrag vertoond wordt.
Wat je niet meer gewend was, omdat je moppie alweer ‘zo lang’ (3 jaar alweer, de tijd vliegt!) bij je is en het zo lekker in de dagelijkse gang van zaken meegaat.
En dat je dan éffe niet meer weet hoe te reageren?
Dat je even niet meer weet of dit nu ‘normaal’ (voor elke gegeven definitie van normaal, uiteraard..) is, of dat je je zorgen moet gaan maken? Is het een terugval, een voorbereiding op een groeisprong, rouw? Worstelt ze ergens mee, hebben we haar te zwaar belast, heeft ze iets onder de leden?

En dus ga je op zoek naar de trigger – buitenlands bezoek, babyprojecten op school, reünie, teveel leuke dingen in een weekend, teveel niet leuke dingen in een weekend, hoe ging het ook al weer op school, is er soms iets met vriendjes/vriendinnetjes, is er soms iets met óns wat er opgepikt wordt.
En dan dénk je ‘m gevonden te hebben. In casu een combinatie van virusjes, babyproject op school (mama, waarom heb ik geen broertje of zusje? Ik mis ze zo!) en een veel te lange spanningsboog voor een (geweldige overigens!) toneelvoorstelling. En een papa en mama die allerhande ongein in een 2e procedure moe beginnen te worden.
Blijkt het toch wat anders te liggen.

Blijkt dat vrijwel élke oudste kleuter in de klas de laatste weken hetzelfde soort gedrag vertoond te hebben.
Blijken een behoorlijk aantal van haar klasgenootjes dezelfde grote mond en nachtelijk gespook te vertonen.
Blijkt het doodgewoon een doodnormale ontwikkelingssprong te zijn.
En heel fijn om te merken: blijkt je genuanceerde en doordachte reactie ook úitstekend te werken bij vooruitgang…

Het bovenstaande schreef ik in oktober 2010.
Nu, in mei 2015, blijken we hetzelfde proces door te gaan met onze jongste. Onze kleine man die chronisch getraumatiseerd is. Die alles 20 keer zo heftig doet en ervaart als een ander. Die zó vast komt te zitten in zijn stress dat hij soms geen andere uitweg heeft dan mama pijn te doen. Wat mama heuls niet fijn vindt, maar waarvan mama inmiddels begrijpt dat hij het doet om een ‘patroon’ te triggeren: het patroon waarbij een volwassene boos op hem wordt en de wereld weer enigszins begrijpelijk wordt.

Want oh, wat is die wereld groot. En wat wordt er veel van je verwacht en gevraagd. En wat blijkt het uit te maken of je een klein schattig meiske bent dat huilt of dat je een stevig mannetje bent dat boos gaat kijken. Want dat laatste, daar hebben mensen beduidend minder geduld mee.. en veel te vaak naar haar eigen verdriet bevestigd mama jouw bestaande ‘imprint’ door te laat door te hebben wat er gebeurd en boos te worden.

Maar vandaag niet. Vandaag verbijt mama haar eigen oplaaiende boosheid en paniek en frustratie om jouw paniek en frustratie en verdriet en boosheid aan te kunnen spreken.
Mama neemt je mee uit de klas – buiten bereik van goedbedoelende juffen die je vast willen houden en voor de klas waar iedereen het kan zien je gaan vragen wat er dan toch is en waarom je zo boos kijkt – om in alle rust je te kunnen vragen wat je nodig hebt om toch weer naar binnen te gaan.
Waarna je laat zien wát voor een enorme sprongen je gemaakt hebt, de laatste 3,5 jaar. En je me verteld wat je nodig hebt. Mijn hart juicht, mijn buik wordt rustiger. Ik ‘voel’dat dit het ook echt is.
Je kijkt me verbaasd aan als ik zeg ‘dat kan geregeld worden’ – en ziet hoe het geregeld wordt.
Dapper stap je op je stoeltje af, ruimt je etui op en gaat rustig zitten.
Doorbreken van patronen, stap 1001: check.
Trotse mama – die voor de rest van de ochtend er wel weer even klaar mee is: check.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *