Avatar

Karen Visser

Moeder van drie: zoon Casper '02 (thuis geboren), dochter Ying Xin ('04, Wenzhou/Zhejiang, China, special need) en zoon Hong Jie ('06, Hangzhou/Zhejiang, China, special need). Karen heeft geblogd van juli 2015 tot december 2016.

Vakantie nemen van adoptie

Adoptie is zo verweven met je gezin, dat je er soms niet eens meer bij stil staat. Oja, dat is waar: twee van onze kinderen zijn niet hier geboren. Ik zeg net zo hard ‘Je bent net je vader!’ tegen de middelste (geadopteerd) als ik tegen de oudste (biologisch eigen) zou zeggen. Wat is adoptie, wat zou er anders ook zijn geweest? Geen idee, het mengt zich. Toch zijn er drie situaties waarin ik wel eens vakantie zou willen nemen van het hele onderwerp adoptie.

  1. Als wildvreemden graag een langdurig gesprek willen aangaan over adoptie en special need, maar ik daar helemaal geen behoefte aan heb

Ik probeer altijd wel in mijn hoofd te houden dat voorlichten een beetje hoort bij je rol als adoptieouder. Althans, zo zie ik het: adoptieouders genoeg die nooit antwoorden op deze vragen, omdat ze zichzelf die rol helemaal niet toedichten. Net als ouders van biologisch eigen kinderen geen voorlichting over de bloemetjes en de bijtjes hoeven te geven.

In de nu 13 jaar dat we in adoptieland verkeren – gerekend vanaf het eerste formulier om een BKA-nummer aan te vragen – heb ik gemerkt dat vertellen over adoptie en over special need echt kan helpen om iemands perspectief te veranderen. Mensen genoeg die een ander beeld hebben gekregen over ‘gehandicapt’ sinds ze mijn kinderen kennen.

Ik kom heus ook botte vragen tegen, of botte conclusies uit het uiterlijk van mijn kinderen. ‘Hou je nou van allebei evenveel?’ van de servicebalie bij de lokale supermarkt – ach, dat kan ik nog wel gooien op haar jonge leeftijd en de korte afstand tussen brein en mond die sommige mensen hebben. ‘Goh, zeker doelbewust verminkt in China? Dat brengt meer op met bedelen, toch?’ al wijzend op de korte arm van mijn dochter… Tsja, die scharen we toch in het genre ‘WTF’!

  1. Als mensen voortdurend een verband zien tussen het gedrag van mijn kinderen en hun adoptie

Natuurlijk moet je een open oog houden voor dingen die anders zijn, die een probleem opleveren… Er zijn zoveel dingen gebeurd in hun leven waarom ze niet hebben gevraagd. Zoveel keren afscheid moeten nemen, zoveel keren dat mensen iets beloven en het toch anders blijkt te gaan. Bevestiging is nodig: zo gaat het, dit gaan we doen, en niet anders.

Hoewel dat ook weer verschilt per kind. Waar middelste veel behoefte heeft aan controle (net als haar niet-biologisch eigen moeder…) zeilt de jongste overal makkelijk doorheen en heeft hij – nu in elk geval – weinig dingen in zijn gedrag waarover we ons zorgen maken. Of het moet zijn dat hij in China flink verwend is geweest en nog steeds probeert om overal mee weg te komen.

Als dan een kleuterjuf een verband denkt te zien tussen zijn adoptie en het feit dat hij op zijn mouw kauwt… Ja, dat is voor mij een ‘diepe zucht-moment’. Niet álles is adoptie! Er is soms een dunne lijn tussen ‘alert zijn’ en ‘medicaliseren’.

  1. Als er weer eens de pleuris uitbreekt in adoptieland

20160818 Karen - voetenDat gebeurt nogal eens. Ik bevind me niet echt meer ‘aan het voorfront’ van allerlei discussies, ook omdat onze procedures al ver achter ons liggen, ik weet waar ik hulp kan vragen als ik iets nodig heb en ik mezelf beschouw als aardig ingelezen op het onderwerp adoptie.

Ik blijf wel lezen: met name de geluiden van volwassen geadopteerden die je steeds meer tegenkomt, ook in de Nederlandse Facebookgroepen, zijn heel interessant om te lezen. Hoe ervaren zij het? Hoe gaat het in Amerika, een land waar toch met het Haagse Verdrag ook anders wordt omgesprongen als het gaat om delen van foto’s van kinderen? Wie zoekt er allemaal en wie vindt er?

Lezen en luisteren is leuk, maar ik ben wel discussieermoe. Als een vrij nieuwbakken adoptieouder op zijn of haar nummer wordt gezet in een groep, vanwege een verhaal, voornemen, foto of suggestie die niet past in de ‘politiek correcte’ stroming, dan heb ik ook zo’n ‘diepe zucht-moment’. We zijn allemaal bij elkaar gezet door adoptie in dit leven, maar verschillen soms als dag en nacht. Over politiek, over opvoeding… En hebben ook nog eens hele andere kinderen, die elk hun eigen aanpak nodig hebben. Stof genoeg voor gesprekken (graag!), discussies (mag ook!) maar liever niet voor cyberruzies…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *