Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Van groot naar klein

De datum waarop ons gezin van vier, gezin van vijf wordt, nadert. Hoe dichterbij die datum komt, hoe kleiner en groter tegelijk onze wereld wordt. Ons gezin gaat van drie, naar, twee, naar één slaapkamer. Van 1 kind bij papa en mama in de slaapkamer en 1 in zijn eigen bed, naar 1 kind bij papa en mama en 1 kind in broers bed. En dan uiteindelijk twee kinderen, oudste zoon en jongste zoon, op hoor-, voel- en knuffelafstand van papa en mama. De wereld wordt straks groter, dus nu even steeds kleiner.

Terwijl ik luister naar oudste zoon en jongste zoon, die langzaamaan in slaap vallen, dagdroom ik. Ik droom van de dagen waarop we ons straks even niet meer hoeven te focussen op school, werk, verplichtingen en reisvoorbereidingen, maar vooral op elkaar. We zullen in de chaos van Nigeria onze en elkaars rust vinden. Ik droom dat we in een hotel in Lagos zijn en dat er geluiden zijn en rook: bommen. De kans dat dit gebeurt is net zo reëel als de kans dat dat in onze woonplaats in Nederland gebeurt, vermoed ik. Maar ik ken deze trucjes van mijn hersenen: weet ik te midden van paniek en chaos nog wat te doen naar de kinderen, waar heen te gaan, welke ene tas mee te nemen als we ineens weg moeten? Ja, dat lukt. Daarbij vergeleken is het echte leven als vers gezin van vijf in Lagos helemaal niet zo spannend, dus dan zal dat ook wel goedkomen. Onze kleine wereld in de grote wereld.

Ik denk terug aan de afgelopen dagen. Jongste zoon leert steeds beter praten (ik denk bij deze uitdrukking altijd aan het boek ‘Kikker vindt een vriendje’). Zo goed, dat hij voor het eerst in de paar jaar dat hij bij ons is, boos op mij werd na een lange dag school en een tegenvaller op het schoolplein. Echt boos, op mama. Thuis is hij moe, wordt er veel geknuffeld en dan komt het. Het is zo fijn mama, als we allemaal samen zijn in Nigeria, ook met zusje. Dan ben ik blij mama. Maar dan mis ik wel mijn Nigeria-mummy. Ik bevestig het: je kunt inderdaad heel blij zijn met elkaar, met iedereen samen. Ondertussen kun je dat soms ook best een beetje je Nigeria-mummy missen. Maar, ik word gecorrigeerd, ik moet het nog beter benoemen: heel, heel erg mama. En nog een keer, tot het goed is: Dan mis je heel, heel vaak, je Nigeria-mummy, heel, heel erg. En dat is heel, heel verdrietig. Zo is het goed. En dan weef ik met mijn dappere, jongste zoon in de armen de drie verschillende Nigeria-verhalen aan elkaar. De verhalen moeten verteld worden. Ze maken even onze wereld kleiner en groter tegelijk.

20161107-hilde-bollenIk denk aan onze oudste zoon, die na een verjaardag in een korte autorit al even in slaap viel, helemaal tegen zijn gewoonte in. Aan tafel bij het avondeten, zegt hij het. Onze overlever, enthousiasteling, positivo, die altijd wat hulp nodig heeft om de rem te vinden en even stil te blijven staan bij. Hij zegt vanavond rustig dat hij het best wel spannend vindt als zusje straks bij ons is. We praten en vragen wat door. Het meest spannend is dat hij niet weet hoe zijn zusje zal reageren. Ze zal lief zijn en eigenwijs, wil misschien niet geholpen worden bij de dingen.

Onze oudste wordt angstig van al te spannende voorleesverhalen op school, maar thuis wil hij horen over hoe het precies zit: waarom zijn sommige mensen superrijk in Nigeria en heel veel mensen superarm? Waarom raast een snelweg vol auto’s voorbij een auto met pech in Nederland, terwijl in Nigeria heel veel mensen langslopen om even een handje te helpen? De wereld van onze oudste wordt deze weken kleiner, maar ook groter.

Nu de jongens bij ons op de kamer slapen, voel ik hoe het slaapritme van mijn oudste en jongste zoon op elkaar afgestemd raken. Eerst is er oudste, die steeds minder beweegt en steeds rustiger gaat ademen, uiteindelijk gaat snurken. Dan volgt jongste zoon, die toch al stil ligt, maar nauwelijks hoorbaar meegaat in het ritme van zijn grote broer. Hij slaapt, ze slapen. Pas als ik zeker weet dat ik niemand kan wekken, sluip ik de kamer uit. Of hij nu groter of kleiner wordt: het is een wereld van verschil.

 

Reacties (2)

  1. Avatar Josee schreef:

    Mooi beschreven, hoe je deze periode een verkleinende wereld ervaart, uitzoomt op ‘de wereld’ en inzoomt op je gezin. En hoe je met allerlei gedachten en emoties uitkijkt naar de nieuwe weg – en jullie dochter en zusje.. bijzondere tijd. Geluk gewenst!

  2. Hilde van Dijk Hilde van Dijk schreef:

    Wat lief, dankjewel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *