Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Verdriet om het onbekende

Ik zou graag willen dat het vaak heel simpel is. Dat ik naar mijn kinderen kijk en dat ik een simpel optelsommetje kan maken: 1 + 1 = 2.
“Ah, kijk, hij lacht. “ + “Hij speelt gezellig met zijn speelgoed. “ = “Hij is vrolijk en heeft het naar zijn zin. “

Maar af en toe is het meer een wiskundige vergelijking, met variabelen die onbekend zijn. En dan ziet het er ineens een heel stuk ingewikkelder uit: a + b = x.
“Ah, kijk, zij lacht!” + “Ze schopt me onophoudelijk keihard tegen mijn schenen om me pijn te doen.” = “Is ze vrolijk of is er iets anders aan de hand?”

En vaak is er dan inderdaad iets anders aan de hand. Maar voordat je de oorzaak hebt gevonden, zitten er al flink wat blauwe plekken op je schenen en ook op andere plaatsen van je lichaam. En wat is die oorzaak dan? Dat kan verschillen. Maar vaak is het verdriet. Niet zomaar verdriet, maar rouw. Om een onbekende ouder, ergens ver weg.
En ook die rouw is ingewikkeld. Want dit is verdriet om iets wat niet echt tastbaar is. Verdriet bij overlijden bijvoorbeeld, dan heb je iets concreets waar je verdrietig om kan zijn. Een ziektebed misschien, waar je bij bent geweest. Een begrafenis waar je afscheid kan nemen. Foto’s, herinneringen, verhalen. Maar hoe kan je verdriet hebben over iets, wat je nooit hebt gekend of gezien? Er zijn geen foto’s, geen verhalen of levende herinneringen. Je kan het niet vastpakken, je weet niet wie of wat het is. Het heeft letterlijk geen gezicht. Maar tegelijkertijd is het wel een wezenlijk deel van mijn kinderen. Het is een stuk dat mist, maar het is wel heel erg aanwezig. Heel abstract eigenlijk.

20161024-patrick-leegte

Ik moet een beetje denken aan de term ‘negatieve ruimte’ in de grafische wereld of bij fotografie. Het kan bijvoorbeeld de lege ruimte zijn, rondom het onderwerp. Op het eerste gezicht lijkt het leeg, maar het bepaalt samen met het onderwerp de vorm en betekenis. Het een kan niet zonder het ander. Net zoals de letters in het plaatje hierboven. Je ziet alleen de schaduwzijde als het onderwerp. Maar de negatieve, lege witte ruimte eromheen, zorgt ervoor dat het samen een woord vormt. De lege ruimte en de donkere vormen kunnen niet zonder elkaar en vormen een geheel, geven het een betekenis.

Zal het zo ook bij onze kinderen zijn? Die leegte, dat stuk wat ze missen, waar dat verdriet heerst. Het is lege, witte ruimte, er zit niks. Maar het bepaalt onlosmakelijk hoe onze kinderen zijn, hoe ze zich voelen en gedragen.
Hoe ga je hier als ouder mee om? Ik vind dat behoorlijk lastig. Ik ben nog steeds op zoek naar een gebruiksaanwijzing waarin alles stap voor stap staat uitgelegd. Maar dat zit er helaas niet in, we zullen het zelf moeten uitzoeken en doen.

20161024-patrick-wensballonHet belangrijkste lijkt me, dat dit verdriet er mag zijn. Niet goedpraten of bagatelliseren, maar erkennen dat het er is. Zonder oordeel. Maar dat is best pittig. En verder benoemen we het verdriet en geven het handvaten om het toch concreet te maken. Erover praten, een kaarsje opsteken, een tekening maken. Of een wensballon met een boodschap voor China de lucht in sturen. En soms, kunnen we er ook helemaal niks mee. Dan is er geen mogelijkheid om er iets mee te doen, is er geen contact en moet het gewoon uitrazen en tieren, totdat het weer voorbij is. Dat zijn voor mij de moeilijkste momenten. Want ik wil zo graag dat mijn kinderen het goed hebben, dat ze goed in hun vel zitten of dat ze in ieder geval sterk zijn om ermee om te kunnen gaan. Maar ze zijn nog zo jong, en ze hebben nog zo veel te verwerken en te leren. Ze hebben nog veel steun nodig om verder te kunnen gaan.
En we doen ons best om er voor ze te zijn. Maar ik besef me wel, die lege plek diep van binnen, die kunnen wij niet alleen vullen. We kunnen helpen om er af en toe een deksel op te leggen, zodat ze er niet in kunnen vallen. Of we vullen die lege plek met liefde en aandacht. Maar om iets goed te kunnen vullen, moet er ook een bodem zijn. En die bodem, die moet nog vorm krijgen.

Misschien vinden we die bodem ooit, ergens in China na een lange zoektocht. Of groeit hij langzaam maar zeker, in de vorm van acceptatie of berusting. Al is het maar een hele fragiele bodem, met hier en daar wat gaten. Ik hoop dat we genoeg kunnen meegeven en helpen om die bodem te laten ontstaan. Maar het zal nog een hele tijd duren voordat het zover zal zijn.

Tot die tijd doen we ons best. En gaan we zo goed mogelijk om met momenten waarop het verdriet en verlangen naar China weer naar boven komt. Zoals laatst, tijdens het eten, toen de oudste in een emotionele bui uitriep dat ze niet meer bij ons wilde zijn, en dat ze voortaan in China wilde wonen. Weg van ons!

Gelukkig kwamen we al snel achter de onderliggende reden.
“Omdat ik daar wel twee toetjes mag eten!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *