Rebecca Wierks

Rebecca Wierks

Ik ben Rebecca. Samen met Niels maakten wij in 2014 een onvergetelijke reis naar Nigeria om onze dochter (6) op te halen. Inmiddels is ons zoontje in februari 2020 geboren en heeft zo ons gezin uitgebreid.

Verdriet

Onze lieve dochter is vandaag ontspannen naar school gegaan en zoonlief slaapt in de draagzak tegen me aan. Niels werkt thuis, want hij is licht verkouden. Het is gezellig. We kletsen over de afgelopen week. We zijn apetrots. We hebben hard moeten werken, maar wat gaat het inmiddels goed met ons meisje.

Ze gaat met zoveel plezier naar school. Ze speelt na school buiten met vriendjes. Ze plukt bloemetjes voor haar juf. In het weekend mist ze haar juf. Ze heeft zoveel ontspannen momenten.

Na de lunch slaat de stemming om. De Corona-uitslag is bekend en deze is positief. Eerst de ontkenning en dan de stress. Beide hebben we een hoop te regelen voor ons werk. Tegelijk met de stress, komt de paniek. Want we weten allebei wat dit gaat betekenen. Dit gaat een onwijze regressie in gedrag betekenen. Weg fijne structuur, weg fijne juf, weg fijne vriendjes. En dat opnieuw zonder enkele voorbereiding.

We zijn bang, bang dat onze ‘rek’ nog niet voldoende hersteld is van de laatste keer dat het mis ging. Hoe moeten we dit gaan doen, hoe moeten we dit aanpakken.

Tijd om haar uit school te halen. Ik leg wat knuffels klaar om uit te leggen waarom we in quarantaine moeten, maar de werkelijkheid haalt me direct in. Op het schoolplein vraagt ze namelijk of ze bij een vriendje mag spelen. Ik kom niet weg met een simpel ‘nee’ en smoesjes, daar prikt ze zo doorheen. Dan maar recht voor zijn raap. ‘Mama, ik wil niet thuis blijven, ik wil morgen weer naar school.’

De rest van de dag gaat voorbij. Ze gaat ok slapen. Het is nu ook nog niet echt anders dan anders. Rond 22:00 uur wordt ze wakker. En ze huilt, ze huilt dikke tranen. Haar tranen snijden recht door je hart. Hoe fijn ze het nu heeft op school, hoe ze haar vriendjes en vriendinnetjes moet missen. Dat ze geen schoen kan zetten. Haar verdriet is zo intens en doet letterlijk pijn.

Later bedenk ik mezelf: er is geen agressie aan te pas gekomen. Niet eerst een grote boze bui, voordat ze bij haar verdriet kon. Geen gescheld, geen klappen. Ze kon haar verdriet uiten. Wat een reuzenstap, voor dit meisje. We zien haar nog liggen in haar bedje, een paar maandjes oud. Lachend naar iedereen. Huilen, was iets wat ze nog moest gaan leren. En zie haar nu.

De komende tijd wordt pittig. Natuurlijk gaan we regressie zien in haar gedrag, natuurlijk wordt het alle zeilen bijzetten, terwijl we zelf ook niet topfit zijn, natuurlijk zullen we ook de weken na de quarantaine nog wel aan de bak moeten. Maar deze hebben we vast binnen.