Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Vertel eens…

Ik zit in de wachtkamer van een prikpost bij een verzorgingstehuis. Onze jongste is mee, zodat hij ook eens kan zien hoe het is als niet hij maar mama geprikt wordt. Mijn man is ondertussen aan het werk en onze oudste zoon mag tot 15.00 uur op school de kleuter uithangen. Met mama meegaan naar het bloedprikken is voor onze jongste zoon vandaag dus ook de enige optie, aan onnodige oppasacties doen we nog niet in dit eerste jaar na thuiskomst uit Nigeria.

Zoals altijd zit onze kleine peuter schattig te zijn, op schoot. Hij kijkt om zich heen. Hij kijkt niet vrijuit, want hij merkt dat hij ook bekeken wordt door de veelal grijze dames om ons heen. Er wordt geprobeerd oogcontact te maken met hem, maar onze peuter doet zijn duim in zijn mond en hij draait zich wat naar mij toe. Er wordt oogcontact gemaakt met mij en vriendelijk geglimlacht, waarop ik vriendelijk teruglach en weer wegkijk.

Dan begint het gesprek tussen de twee dames: ‘Bij ons op het dorp is er ook een aangenomen kind.’ ‘Ja, bij die en die, dat is een chinees.’ ‘Kijk hem nou, wat is hij schattig he’ ‘Ja en zo verlegen.’ ‘De meeste van die kinderen komen uit China.’  Omdat ik niet van voortdurend wegkijken hou en omdat het gesprek mij wel amuseert, kijk ik eens naar de dames, die blij zijn dat ze nu eindelijk een vraag aan mij kunnen stellen.

Voor vragen of antwoorden sta ik altijd klaar. Iets over mijzelf vertellen is ook vrij makkelijk. Ik bepaal aan de hand van de  situatie of persoon welke informatie relevant is: meer of minder privé, opleidings- of werk gerelateerd, getrouwd, kinderen, woonplaats, leeftijd.

Met onze jongens ligt het ‘iets over jezelf vertellen’ iets anders. De balans is meteen al weg: aan de combinatie zoons en moeder/vader is al te zien dat er iets opvallends en dus afwijkend is. Wie ons ziet, weet meer over ons dan wij over de volledige blanke en blonde combinatie tegenover ons. Aan ons kun je zien dat mijn man en ik vermoedelijk Nederlands zijn van geboorte en dat onze zoons vermoedelijk niet oorspronkelijk uit Nederland komen en/of niet uit mijn buik afkomstig zijn. Die informatie is zichtbaar en biedt daarmee ruimte voor iedereen in het park of in de supermarkt om vragen te stellen over geboorte, afkomst, relatie, gezondheid, taalbeheersing, intelligentie, overleden familieleden, gedrag, problemen, schoolresultaten en meer. Zonder uitzondering begrens ik de ruimte om vragen te stellen wat, vooral om onze jongens te leren dat ze zelf bepalen welke informatie ze wel en niet delen. Aan de andere kant wil ik ook dat onze jongens zich vrij voelen om te kunnen zeggen wat ze willen, dus veel vragen van vreemden laat ik gewoon komen.

Terug naar de dames in de wachtkamer van de prikpost. Ik draai mijn gezicht naar ze toe, ze zijn blij dat ze eindelijk iets tegen mij in plaats van over mij en mijn zoon kunnen zeggen. De vraag die aan het gemompel en geschuifel te merken al zeker tien minuten gesteld moest worden, kan dan eindelijk gesteld worden….

‘Komt hij ook uit China?’

blog Hilde

Reacties (1)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *