Avatar

Sabine van Staden

Verwachtingen

Toen wij gingen adopteren, waren wij ons er zeer van bewust dat we niet wisten wat we konden verwachten. Krijg je een jongen of een meisje? Hoe gezond is het kindje? Wat heeft het allemaal al meegemaakt? Wat voor karaktertje krijgen we in huis?

15 10 29 Sabine - foto november 2015Allemaal zaken die je je afvraagt voordat je je kindje mag gaan ophalen. Ook in de VIA werd er aandacht aan besteed. Als je een biologisch eigen kind krijgt, sijpelen er onuitgesproken verwachtingen door: hij/zij lijkt op jou of je partner of juist op opa of oma en dus… Dat dit niet zo werkt bij een kind dat door adoptie in je gezin komt, was ons wel duidelijk en daar stelden we ons dan ook zo goed mogelijk op in. Open, onbevangen. We merkten al snel dat je, als ouder zijnde, ook op zoek gaat naar overeenkomsten. Je probeert je kind te kennen door herkenning, zoiets. Dat snapt de omgeving niet altijd – toen ik opmerkte dat de zekere mate van theatraliteit van onze dochter mij ook niet vreemd was, reageerde een goede vriend als door een wesp gestoken. Dat kon niet! Wij hadden niks gemeen! Hoe kwam ik er bij! Toch denk ik dat het zo werkt: je zoekt naar overeenkomsten, naar herkenning, onder meer om de verbinding met je kind tot stand te brengen.

Desalniettemin denk ik wel dat wij kunnen stellen ‘geen verwachtingen’ van onze kinderen te hebben. We gaan er niet op voorhand van uit dat ze in onze academische voetsporen zullen treden, onze voorkeuren delen, onze motorische (on)handigheden hebben, onze sociale (on)hebbelijkheidjes delen. We stellen ons open en volgend op. Bieden zaken aan. Eten daardoor ineens met het hele gezin oesters op een Foodfestival. Ontdekken hun interesses en bedden die in. Niet ‘jij zal wel, net als opa, willen gaan tennissen’, maar ‘hee, jij zegt dat je dit leuk vindt om te doen. Goh, dat deden opa en papa vroeger ook. Zullen we het eens gaan proberen?’ – waarna de visserij zijn intrede deed in huis en de schuur overnam, maar dat terzijde.

Maar. Er blijken in dit proces ook nog andere soorten verwachtingen te zijn. Verwachtingen van jezelf, als ouder. Verwachtingen ten opzichte van je kind; ontwikkelingsverwachtingen die gebaseerd zijn op de groeiende kennis over je kind en op de ontwikkelingen die kinderen doormaken. Elke ouder loopt hier vroeg of laat en in meer of meerdere mate tegen aan. Adoptieouders, ouders van hoogbegaafde kinderen, ouders van zorgintensieve kinderen, ouders van ‘normale’ kinderen. Doen we het zoals we van onszelf verwacht hadden? Ontwikkelt ons kind zich zoals in de lijn der verwachting ligt?

Ik las een blog op Lotje & Co – een zeer informatieve website voor ouders van zorgintensieve kinderen – waarin het woord ‘gedragsteleurstellingen’ viel. Het woord resoneerde bij mij, het vond weerklank, ik herkende het. De teleurstelling die je voelt als het gedrag van je kind de flow verstoord. Dingen compliceert. Niet voorspelbaar is. Niet leuk, fijn, gezellig is terwijl dat wel in de lijn der verwachting zou liggen. De teleurstelling over je eigen reactie daarop.

Voor mijn oudste ben ik namelijk de ouder die ik wil zijn, doe ik wat ik van mezelf verwacht. Bij haar twijfel ik niet, ben ik zelden in mijzelf of haar teleurgesteld – het verloopt min of meer volgens de lijn van mijn eigen verwachtingen, met alle ups en downs. Ik kan enorm van haar genieten, ook als ze op me aan het mopperen is en ik niet aan haar verwachtingen voldoe. Ik vind het heerlijk om haar te zien groeien en te ontwikkelen. Voor mijn jongste is mijn ouder-zijn een werk-in-uitvoering. Gedragsteleurstellingen – van hem en van mij – zijn aan de orde van de dag. Dat maakt de dagen zwaar.

Het woord zette me aan het denken. Accepteer ik mijn kind wel zoals hij is, met trauma’s en al? Verwacht ik niet teveel van hem? De therapie en alle middelen die we inzetten zijn namelijk gericht op verbetering. Verbetering van zijn zelfcontrole en van zijn gedrag. Van zijn zelfvertrouwen. Maar wat nu als dit het is? Heb ik dan wel voldoende oog voor wat er ís? Verwacht ik niet teveel van mezelf? Kan ik dit wel? Hoe scheid ik mijn teleurstelling over zijn gedrag van mijn eigen teleurstelling over mijn klaarblijkelijk beperkte vermogen om met zijn gedrag om te gaan? Maar bovenal: hoe kan ik dat zó doen dat die momenten niet de hele dag verstoren en mijn eigen gezondheid onderuit halen? In haar blog Spiegel zegt de moeder dat haar zoon haar met zijn gedragsteleurstellingen een spiegel voorhoudt. Een pijnlijke spiegel op haar eigen gedrag.

Voor mij wijst mijn zoon me op de vaardigheden die ik nog verder moet ontwikkelen. Ook pijnlijk voor een perfectionist met hoge verwachtingen van zichzelf… maar ach, ik heb er mijn hele verdere leven met mijn kinderen de tijd voor.

Reacties (2)

  1. Avatar Marion schreef:

    mooi sabine! thanks Marion

  2. Avatar Anny schreef:

    Wat een eerlijk verhaal Sabine. Mooi beschreven. Anny

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *