Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Voor altijd

‘Blijven jullie altijd bij ons?’
‘Ooit stoppen jullie om voor ons te zorgen.’
‘Jullie houden niet meer van ons.’

Af en toe komen deze vragen bij de kinderen naar boven. Als een soort controle vraag, om te checken of we echt voor altijd voor hen zullen zorgen. Of dat we nog genoeg van ze houden, dat we niet weggaan. Even polsen of ze nog gewenst zijn.

En natuurlijk bevestigen we elke keer, dat we ontzettend veel van ze houden. Dat we niet weg zullen gaan en dat we er altijd voor hen zullen zijn.

Sterker nog, we hebben het persoonlijk in China moeten beloven. Aan een notaris, die ons met serieuze blik vroeg of we goed voor de kinderen zullen zorgen, in voor- en tegenspoed. Officieel bezegeld op papier met handtekeningen, en flink wat rode stempels. Dat vinden de kinderen leuk om te horen.

Logisch ook, dat ze die bevestiging af en toe nodig hebben. Want het is nog steeds niet vanzelfsprekend voor hen, aangezien ze al in het prille begin van hun leven meerdere keren het tegenovergestelde hebben meegemaakt. Dus waarom zou het nu wel goed gaan? Toch nog maar eens controleren.

‘Voor altijd? Ook als we oud zijn?’
Ja hoor, voor altijd.

Ondanks die eeuwige twijfel die ze diep van binnen voelen, is het fijn om deze woorden van ons te horen. Het geeft een veilig gevoel, vertrouwen, rust, liefde. En door steeds weer die bevestiging te krijgen, raakt onze liefde en ons vertrouwen hopelijk steeds steviger verankerd in hun lijf en ziel.

Juist in deze verwarrend tijd, vol onzekerheden, scholen die dicht gaan, een besmettelijk virus, mondkapjes, angst, wantrouwen, zorgelijke nieuwsberichten. Dan is het mooi om te weten dat er altijd van je gehouden wordt. Dat er altijd iemand voor je zal zijn.

Totdat …

Er bij mama een knobbeltje in de borst wordt gevonden.

En ineens, zijn de woorden ‘voor altijd’ niet meer zo vanzelfsprekend.

Want, wat gaat er nu gebeuren? Zoveel onzekerheid. Kan het worden genezen? Of uitgesteld? Of misschien erger? Want we weten het allemaal, er zijn genoeg mensen met kanker die de eindstreep niet halen. Maar het hoeft niet. De artsen zijn gelukkig positief.

We zijn eerlijk naar de kinderen en vertellen ze hoe het zit. Het is niet iets om te verzwijgen, dat gaat ook niet. Mama was altijd in de buurt en paraat, maar dat wordt anders. Er komt een tijd van talloze ziekenhuisbezoeken, chemo, bestralingen, operatie. Dat gaat energie kosten. En tijd. Veel tijd.

Tijd om te strijden tegen die ellendige ziekte, terwijl onze kinderen, juist nu, ook meer tijd van ons nodig hebben om hier mee om te kunnen gaan. Maar het kan niet allebei tegelijk. Er moet een nieuwe balans komen.

Het komt heftig binnen bij de kinderen. Onze belofte ‘voor altijd’ wankelt en hun veilige gevoel krijgt een klap. En het vertrouwen wordt ontzettend zwaar op de proef gesteld. De rust slaat om in onrust. En de angst komt terug, want het kan dus echt, zomaar ineens. Dat ze weer in de steek worden gelaten. Dit is het bewijs! Zie je wel!

Het liefst wil je je kind graag beschermen voor dit soort gebeurtenissen. Het zijn moeilijke tijden, vol emotie, angst, verdriet. Wat zou ik ze dit graag willen besparen. Het is al allemaal moeilijk genoeg, ik gun ze zo graag een onbezorgde tijd. Even helemaal niks, gewoon lekker knus met het gezin, leuke dingen doen, van elkaar genieten, tijd en aandacht voor elkaar. Geen zorgen, geen angsten, maar juist luchtig en vrolijk. Zonder toestanden.

Maar helaas kan je dit niet even op een zijspoor zetten, totdat het voorbij is. Nee, we gaan er vol in, met het hele gezin. We moeten wel, we hebben geen keus.

De prognoses zijn goed, maar het zal heftig worden. Voor iedereen.

Uiteindelijk zal de rust wel weer terugkeren. De kinderen zullen zich aanpassen aan de nieuwe situatie, net zoals ze dat hebben gedaan tijdens de Corona tijd. Maar het blijft fragiel en er zullen wel een paar nieuwe krassen of littekens in hun basisvertrouwen bij komen.

En het besef dat ‘voor altijd’ wel eens korter kan zijn dan verwacht.
Maar zelfs dan, blijft onze belofte staan.

We zijn er voor jullie, tot het eind, voor altijd.