Patrick Matheeuwsen

Patrick Matheeuwsen

Ik ben Patrick. Samen met Alinda heb ik twee prachtige kinderen uit China. Een dochter uit het Zuiden en een zoon uit het Noordoosten van China. Ik schrijf over de perikelen in ons gezin en in hoeverre adoptie een rol in ons leven speelt.

Voorlezen

Je kind voorlezen kan soms best ingewikkeld zijn.

Elke dag lezen we voor aan onze kinderen, voor het slapen gaan. Even een rustmomentje, voordat ze knus onder de dekens kruipen. We hebben al veel verschillende boeken gehad, van Wipneus en Pim tot Mees Kees. Of hele oude Okkies of Taptoes uit mijn lagereschooltijd, tot de Donald Duck. En Harry Potter natuurlijk.

Maar de boeken van Roald Dahl zijn toch wel favoriet. Het maakt niet uit welk boek, ze zijn allemaal even leuk. Nou vooruit, ik denk wanneer de kinderen mogen kiezen, dat Sjakie en de Chocoladefabriek op de eerste plaats staat. Maar ook zijn andere boeken lezen we met plezier. Op dit moment heb ik samen met mijn jongste het boek Mathilda uitgelezen.

Vaak leven we ons leven, gaat alles zijn gangetje, totdat ineens, PATS, er een onverwacht moment komt dat je ineens stilstaat en zegt: ‘Och ja! Ik heb geen standaard kinderen, ze hebben een extra bijsluiter!’ En dan moeten mijn hersens even snel schakelen om op de situatie in te spelen. En dat gebeurde ook bij het voorlezen uit Mathilda.

Het gaat om het slot van het boek. Mathilda ziet dat haar verschrikkelijke, narcistische, onverschillige en criminele ouders hun koffers pakken om naar Spanje te vluchten. Ze moet mee, maar ze wil niet! Begrijpelijk, want haar ouders keken nooit naar haar om. En dus wilde ze graag bij haar juf blijven, juffrouw Engel, waar ze een goede band mee heeft.

Na de vraag of ze bij haar juffrouw mocht blijven, antwoordden haar ouders:
‘Laat haar maar gaan als ze dat zo graag wil. Dat is weer een minder om voor te zorgen.’
‘Ik moet het vliegtuig halen, als ze wil blijven, dan blijft ze maar.’
Om daarna keihard voorgoed weg te racen, zonder ook maar om te kijken naar Mathilda.

En meteen besef ik de lading van het einde:

Haar ouders laten haar achter.

Een realiteit van veel adoptiekinderen. In een grappig verhaal gegoten weliswaar, maar toch. Ik had het niet verwacht eigenlijk. Hoe pakt mijn mannetje het op? Je zag hem diep nadenken.

‘Maar papa, gaan ze zomaar weg? Zonder haar?’

Ik kon het alleen maar bevestigen. En stotterde even wat, want in mijn hoofd kwam een zin op, die ik net niet uitsprak en half weer inslikte.

‘Ja, ze laten haar achter, maar … in het echt gebeurt dit natuurlijk nooit zo …’

Maar nee, stop. Dat klopt natuurlijk niet. Want in het echt kan het best zo gebeuren! Mijn kids hebben twee unieke levensverhalen, waarin dit enigszins aan de orde is! Hoe of op wat voor manier, dat weten we niet, maar ergens zijn ze gescheiden van hun ouders. Waar kwam die gedachte van mij toch vandaan? Het floepte er zomaar uit.

Ik hield het voor me en bevestigde zijn vraag. En wilde hem vertellen, dat dit toch wel een hele aparte en overdreven situatie was.

‘Haar ouders waren wel heel erg vervelend hè? Ze waren zo erg, ze gaven helemaal niets om haar! Daarom lieten ze haar achter ….’

Nee, nee, ook niet goed om te zeggen. Hij zou verkeerde ideeën kunnen vormen over zijn biologische ouders, wanneer hij dit zou vertalen naar zijn eigen situatie. Het idee dat zijn ouders dan ook niets om hem gaven bijvoorbeeld. Zo lastig! Dus ook deze woorden hield ik in mijn hoofd.

Dat zo’n einde, grappig en absurd bedoeld, zulke gedachten kan losmaken. Althans, bij mij.

Onze jongste had er zijn eigen ideeën over, maar hij gaf wel toe, dat hij toch moest denken aan zijn eigen verhaal. Daar hadden we het kort over. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat Mathilda het erg fijn vond om bij juffrouw Engel te blijven en dat ze erg gelukkig bij haar zou zijn. Dat vond hij wel een fijne gedachte. En die ouders, tja, hij dacht dat ze uiteindelijk wel in de gevangenis zouden belanden. En dat vond hij best terecht.

De volgende keer lezen we een ander boek. Eentje zonder link met adoptie. Liefst wel weer eentje van Roald Dahl.

Zoals de GVR, waarbij een weesmeisje uit een tehuis … of nee, toch maar niet.
Misschien het boek ‘ De Heksen’, over een jongetje dat zijn ouders heeft verloren en … hm.
Of wacht, ‘De reuzenperzik’, die is ook leuk! Over James, een jongetje dat bij twee tantes woont, omdat zijn ouders zijn omgekomen door …

Ach, laat ook maar. We lezen wel een Donald Duck, altijd leuk! Geen moeilijke vragen, gewoon luchtig en grappig.

‘Papa, waarom wonen Kwik, Kwek en Kwak bij hun oom?’
‘En waar zijn hun ouders?’
‘Zijn ze weeskinderen?’

Welterusten jongen, lekker slapen maar.