Rebecca Wierks

Rebecca Wierks

Ik ben Rebecca. Samen met Niels maakten wij in 2014 een onvergetelijke reis naar Nigeria om onze dochter Evi (5) op te halen. Inmiddels is Jurre in februari geboren en heeft zo ons gezin uitgebreid.

Vrijdag

En dan is het vrijdag. Op vrijdag komen de muren op ons af. Op vrijdag worden er stiften door de kamer gegooid. Op vrijdag hoor ik zo’n dertig keer ‘hou je bek’. Op vrijdag zijn er dikke tranen van verdriet en teleurstelling, omdat er twee druppeltjes water op haar shirt zijn gevallen.

Vijf dagen eerder kregen we te horen dat de scholen sowieso drie weken dicht gingen. Terwijl Evi een vreugdedansje deed, stonden bij mij de tranen in de ogen. Drie weken, hoe dan? Hoe gaan we dat uithouden? Hoe gaan we haar er doorheen slepen? Hoe zorg ik dat ik het zelf blijf volhouden? Allemaal uitdagingen waar alle gezinnen voor staan, maar waarbij mijn hart uitgaat naar de kindjes die in de basisveiligheid gaten hebben. We halen het fundament weg, zonder enige vorm van voorbereiding, dus kunnen we ook niet verwachten dat hun huisjes blijven staan.

De start was goed. Op zondagavond bedacht ik een duidelijke dagstructuur en plakte deze op de koelkast. We schakelden ons netwerk in, met de vraag wie deze week tijd heeft om in de middag iets leuks te gaan doen met Evi. Zo zorgden we voor een balans voor mij.

Maandagochtend kwam en vol goede moed gingen we met de dagstructuur aan de slag. Het werkte! Natuurlijk was Evi af en toe aan het mopperen, want ‘wandelen is saai’ en helpen met klusjes kon ook niet helemaal haar goedkeuring hebben. Maar hé, dat is allemaal normaal. In de middag ging ze iets leuks doen met mijn zusje en dag één zat er zonder problemen op. We stuurden berichtjes naar de juf hoe goed het ging en kregen lieve reacties terug.

Gedurende de week kwam het monster van de gaten in de basisveiligheid op een sluwe manier ons leven binnen kruipen. Het begon met de nachten. Er waren meer momenten van wakker zijn, minder goed weer in kunnen slapen, precies dat gedrag laten zien in de nacht waar papa’s en mama’s met hun slaperige hoofd niet tegen kunnen, conflicten. De middagen met anderen op stap gaven mij rust, maar vergden veel van haar. Dus pasten we de dagstructuur aan. En dat was goed. We zagen dat de stress wel toe nam, maar er was ook rust. Het was allemaal nog best te handelen.

Het monster van de gaten in de basisveiligheid zorgt ervoor dat kindjes reageren of ze continu in gevaar zijn. Ze zijn super alert en kunnen niet meer ontspannen reageren. Ze reageren vanuit hun reptielenbrein. En als kindjes vanuit hun reptielenbrein reageren, heeft consequenties stellen bij gedrag geen zin meer, nee, er moet juist heel erg geknuffeld worden. En dat vergt veel van papa’s en mama’s, die continu moeten bedenken, waar komt dit gedrag vandaan? Het ingewikkelde is dat door het slaapgebrek en door het vele op elkaars lip zitten ik inmiddels ook lichtelijk vanuit mijn reptielenbrein begon te reageren. Geen goede combinatie.

Reflectie is dan nodig. Na het eten deden we twee potjes memory samen en stoeide ze nog lekker met papa. Ze ging ontspannen slapen en sliep het klokje rond. En dan is het even weekend. En gaan we weer met frisse zin op naar maandag.