Stéphanie

Even voorstellen…Ik ben Stéphanie en samen met mijn man zijn wij de trotse ouders van onze Filipijnse zoon. Wij zitten midden in een tweede adoptieprocedure en zijn in blijde afwachting van een broertje of zusje uit de Filipijnen. Al schrijvend geef ik je een kijkje in ons prachtige gezin, lees en geniet!

Vrije val

Ik zit te wachten tijdens de zwemles en heb net een volgende bladzijde volgeschreven in mijn puzzelboekje. Uit gewoonte en verveling haal ik mijn telefoon tevoorschijn om te kijken of er nog berichtjes zijn binnengekomen. Whatsapp heeft niets te melden, maar ik zie dat we een nieuwe mail hebben ontvangen. Ik open de mail en zie een bericht van onze contactpersoon bij de vergunninghouder. “Alweer een nieuwsbrief” denk ik, tot ik het onderwerp van het bericht lees: ‘approval of application’. Mijn hartslag schiet meteen omhoog! Snel open ik de mail en begin te lezen: “Jullie tweede adoptieaanvraag is goedgekeurd, gefeliciteerd, jullie staan op de matchingslijst!” Joehoe, we zijn officieel in afwachting van ons tweede kindje! De vlinders in mijn buik zijn druk aan het fladderen en snel stuur ik mijn man een berichtje: “smiley, check je mail!”

Acht jaar geleden hebben we precies hetzelfde proces doorlopen, maar het voelt nu net zo spannend als toen. We weten wat ons te wachten staat, maar het verwachten en uitzien naar de uitbreiding van ons gezin brengt dezelfde spanning, vreugde en ongeduld. Het voelt als een ervaring in een pretpark, eentje waarin je een vrije val maakt. Je staat in de rij te wachten tot het jouw beurt is deze onvergetelijke ervaring te beleven. Zodra je plaats neemt in het stoeltje, voel je je hartslag omhoog schieten. Je handen gaan zweten als je voelt dat je in beweging bent naar het hoogste punt. Op dat punt aangekomen doe je je ogen dicht en zodra je naar beneden valt gil je het uit. De adrenaline die vrij komt, keert je lijf binnenste buiten. Dan voel je weer grond onder je voeten en sta je weer met beide benen op de grond.

Mijn gedachten gaan terug naar dat moment, 3,5 jaar geleden. Die dag in april 2017 begon als een gewone maandag. Ontbijten, naar het werk en alles gereed maken voor de eerste operatie van die dag. We waren net begonnen met de operatie toen ik werd gebeld door mijn coördinator. “Je man heeft net gebeld, ik heb gezegd dat je hem terug belt zodra dat kan.” Ik wist het meteen, we hadden het telefoontje gekregen waar we zo lang, toen al 5 jaar, naar hadden uitgekeken! Ik ging eindelijk moeder worden, maar van wie eigenlijk? Een jongen of een meisje? Hoe oud? Na 5 jaar wachten kon ik het niet opbrengen 10 seconden langer af te wachten en was mijn geduld op! Ik belde direct mijn man terug. Hij had inderdaad dat geweldig bericht, we mochten ouders worden van een jongetje van 2,5 jaar!
Die datum, dat moment, de hele setting waarin het plaats vond, staat in mijn geheugen gegrift. En nu hebben we het bericht gekregen dat er in de toekomst weer zo’n zelfde moment gaat komen! Ik zit weer in dat stoeltje dat nauwelijks merkbaar langzaam omhoog gaat, afwachtend wanneer de vrije val wordt ingezet.

Ik besef ook dat mijn vreugde, verwachting en uitzien naar, samenhangt met hele andere emoties van een vrouw in een situatie die ik me niet voor kan stellen. Die vrouw, de moeder van ons toekomstige kind. Ik denk vaak aan haar. Zou ze op dit moment zwanger zijn? In welke situatie bevindt ze zich, dat ze straks de keuze gaat maken om haar kind af te staan? Ik ben ook enorm trots op haar. Ondanks de situatie waar ze zich in bevindt, maakt ze de keuze om haar kind geboren te laten worden en zoekt ze naar mogelijkheden en oplossingen die op dit moment het beste zijn voor haar en haar kind. Ik verwonder me er telkens over dat vreugde en verdriet, hoop en vrees zo duidelijk hand in hand gaan. Ze zijn onlosmakelijk als een bloedband met elkaar verbonden. Ik hoop dat ik deze vrouw ooit mag ontmoeten en dat ze mag delen in onze liefde en ons geluk.

Het wachten is begonnen, het aftellen van de 1000 nachtjes slapen is begonnen. Misschien worden het er wel 1001 of 1002. Het maakt niet uit, want het wachten is het zo waard. Ondertussen maak ik de tijd vol met het genieten van mijn heerlijke zoon die ‘grote broer’ gaat worden. Ik ben gezegend met een prachtig gezin, familie, vrienden en een leuke baan. Er is nog zoveel wat ik wil doen, beleven en schrijven. Ik kom dat wachten, soms met zwetende handen, wel door. Ik ga 1000 dagen wegdromen met mijn hoofd in de wolken en beide benen op de grond.