Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

We reizen door

In mijn vorige blog probeerde ik onze reis door Nigeria samen te vatten. 5 Maanden knippen en plakken in 1 bericht wilde niet helemaal lukken, hier het vervolg van onze adoptiereis, rootsreis, groei van ons gezin.

We reizen door en dat gaat ons goed af. Ondanks of dankzij de dingen die we doen en meemaken. We gaan naar de staat van onze middelste zoon. We hebben daar wat meer vrijheid en we leven, net als tijdens onze vorige reis, wat meer het leven in Nigeria: zelf naar de markt per min of meer gemotoriseerd verkeer. De markt, vooral de markten in Nigeria. Vol met geuren, kleuren, geluiden, mensen en dieren. Een bad aan prikkels dat tegelijkertijd geruststelt. Maar we bezoeken dan ook eindelijk weer het tehuis waar onze middelste zo lang gewoond heeft. Hij, in nieuwe situaties zo teruggetrokken en duimend, hij doet het: hij laat zich stralend optillen en rondzwaaien door de persoon die hem daar een lichtpuntje gaf in zijn tehuistijd. Iemand, voor hem voelt het als zijn Nigeria-mummy, die hem lief heeft, bij zijn naam noemt en blij is met hem. Nu niet alleen meer in Nederland door ons, maar ook in Nigeria, de cirkel is rond. Ze zingt zijn naam en hij, hij heeft eindelijk Nigeria-familie. Het enge tehuis, hij wil er gerust vaker heen en dat zullen we ook zeker doen.

Dan door naar Lagos, het beginpunt. Papa moet naar huis, want de tijd tikt door, hij vertrekt naar Nederland. Net als tijdens onze vorige reis, we merken dat de kinderen het dit keer beter snappen. Maar uiteindelijk worden het 7 weken. Zeven weken waarin de drie kinderen en ik superpowers ontwikkelen. We worden ziek en weer beter, we hebben ontploffende magnetrons (is er eindelijk eens stroom…) , opladers die in vlammen opgaan, ik leer de generator zelf opstarten en om water te bewaren voor als het misschien opraakt, of om het uit de grond tevoorschijn te toveren. Ik leer ongedierte te vernietigen, want gillend op een stoel staan is geen optie. Maar we worden ook kind aan huis bij mensen die ons lief zijn, we hebben een gezellig thuis waar de kinderen groeien en vertrouwd zijn en waar we lieve mensen om ons heen hebben, we zien kanten van Lagos die we nooit eerder zagen, we zijn een gezin dat er op uit trekt, we ‘doen’ natuur, kunst, cultuur en we eten en drinken Nigeria met overgave. We gaan naar Abuja, de hoofdstad, met het vliegtuig, met zijn viertjes en weer terug. Abuja was wachten op het aanvragen van een paspoort, maar ook kijken naar het pounden van de yam op de market, het was met zijn vieren zijwaarts op één bed slapen omdat dat het beste paste. Slapen, na maandenlang op één kamer en vaak met meer dan één in een bed, is er ook nu thuis niemand die alleen wil slapen. Gelukkig maar.

We vertrekken uit Nigeria met plezier en heel veel pijn in het hart. Tranen en een lach. Op naar papa die de laatste weken vanaf de zijlijn moest meemaken. Op naar de leerplichtambtenaar, werk, school en een fijn eigen huis. Het afscheid in Nigeria. Warm en vol emotie. De aankomst in Nederland, waar de ontvangst ook warm en welkom is.

We zijn nu 5 maanden thuis. Het gaat ons goed. Vooral in de zomervakantie waarin leren en ontwikkelen weer lekker in het eigen tempo mag. Iedereen is gegroeid, onze jongste dame natuurlijk het hardst. Wat doet ze het goed, als we achterom kijken naar de stappen die ze gezet heeft.

Iedereen vraagt ons of we weer helemaal geïntegreerd zijn, of we als het ware weer in ons oude leven ingevoegd zijn, met onze derde spruit erbij. Nee, dat zijn we niet. Maar naar volle tevredenheid: we zullen nooit meer helemaal wennen aan Nederland. We hebben Nederland én Nigeria als vaderland, als thuis. We hebben één zekerheid en het lijkt alsof de kinderen die op het moment ook alle drie zo ervaren: wij blijven voor altijd bij elkaar. Maar soms zijn we letterlijk of met het hoofd in Nigeria, soms zijn we in Nederland, het hoort allebei bij ons, bij ons allemaal.

En dat, dat was hoe onze derde reis naar Nigeria was.

Reacties (1)

  1. Avatar Josien van Dorsselaer schreef:

    Mooi…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *