Hilde van Dijk

Hilde van Dijk

'Je bent de liefste mama van de wereld, die nog leeft.' Nigeria maakte ons een gezin, dat naast man en mijzelf bestaat uit drie Nigeriaanse lieverds: onze dochter van 6 en onze zoons van 7 en 10 jaar. En .... lees mee over onze vierde adoptieprocedure!

Weer naar school (2)

Met de ervaringen van onze oudste zoon (zie ook het vorige blog), waren we ons bij onze tweede zoon nog bewuster van de noodzaak om met verstand en gevoel een juiste schoolkeus te maken.
We hadden met onze tweede zoon een heel ander kind, met weer heel andere behoeften. Een rustig kind, dat in een klas makkelijk zou kunnen verdrinken. Hij heeft, ter voorbereiding op school, een korte tijd op een peutergroep gezeten. Die peutergroep was op zich best leuk voor hem. Dat wil zeggen: het samen spelen met de kleinste peuters vond hij leuk, maar in grotere en drukke situaties zat hij met zijn duim in de mond aan de kant of bij een juf. Hij ontwikkelt zich wat rustiger, niet met grote sprongen. Of misschien ook wel, maar hij moet van ver komen…

Ergens heeft het iets leuks, een scholenzoektocht. Binnenkomen bij een school waarvan je vooraf al het programma en de site hebt bekeken, om nu eens te proeven hoe het echt is. En vooral: om te bedenken of je kind zich hier acht jaar lang kan gaan ontwikkelen, er vriendjes en vriendinnetjes gaat maken. De openbare scholen waren al afgevallen in de zoektocht of schoolervaringen rondom onze oudste zoon: Montessori zou ook voor onze tweede zoon te chaotisch zijn en de school die juist niet zat te wachten op kinderen met een kleurtje, wilden we niet kiezen. De christelijke en katholieke scholen dus… De school die we bezochten had een prima programma op papier. Een grote school, maar met verschillende gebouwen en ingangen om niet te groots over te komen. Terwijl wij praatten met de directrice, speelde onze zoon met de houten trein. Hij kon nog geen treinbaan leggen, dat viel in een schoolse omgeving ineens wel op. Na een goed gesprek en een leuke ronde door de school en na wat bedenktijd, schreven we onze zoon in. Dat was wat lastig, want eigenlijk was er een wachtlijst en eigenlijk hadden we onze zoon al in moeten schrijven toen hij nog in het kindertehuis in Nigeria zat. Maar, er zou een nieuwe klas bijkomen, dus eind goed al goed.

Kort voor de start van het schooljaar, mochten alle ouders van toekomstige kleuters naar een informatieavond komen. Onze zoon zou pas in november komen, maar deze kans om een kijkje in de klas te nemen en te horen hoe het jaar er uit zal gaan zien: graag!  Op een klein krukje naar de juffen luisteren, het programma aanhoren, de letters overal zien hangen… Op de één of andere manier deed de avond wat onrust groeien. Het leek wel alsof er een afstand zat tussen waar onze peuter zich met al zijn geschiedenis en moeite om zich te ontwikkelen bevond en het programma zoals zich dat voor mijn ogen afspeelde. Ik stelde wat vragen aan de juf over het al vroeg aanleren van letters enzo, maar eigenlijk werd daarmee de afstand wat vergroot. Kon onze bijna-kleuter deze klinische kleuteromgeving, op en top gericht op ontwikkelen, leerlijnen, snel letters leren, wel aan?

Ondertussen waren we zelf al hard aan de slag gegaan: we wisten dat er voor hulp op school een duidelijk meetbare aanleiding moest zijn. Onderzoeken leverden op dat onze zoon weliswaar een schat is, maar inderdaad nog erg ver onder het niveau van de gemiddelde beginnende kleuter zat. We zijn het gesprek met de intern begeleider in gegaan. Met wat ervaring op zak, het is onze tweede, deden we dit gesprek met een ouderconsulent van het samenwerkingsverband erbij. Of liever gezegd: de school wilde met de consulent praten en ik drong mijzelf wat op om ook over onze zoon mee te praten. Het gesprek bevestigde de onrust en het gevoel. Niet alleen was onze zoon niet klaar voor deze school, deze school was helemaal niet klaar voor onze zoon. Lage scores schrokken hen af, nadruk op afwijzen in plaats van zoeken naar mogelijkheden…we wisten het: we willen onze zoon niet op zijn tenen laten lopen in een grote klas vol kinderen die al veel verder zijn. We weten dat de back-up van de leerkrachten bestond uit iemand die over onze zoon sprak als een kind met een tekort aan onderwijservaring. In zekere zin had onze zoon dat ook, vergeleken met het gemiddelde kind dat op die school kwam. Maar, wij wilden hem daar ook helemaal niet mee vergelijken. Vriendelijk, maar duidelijk hebben we aangegeven zelf op zoek te gaan naar een alternatief.

Dat alternatief kwam er en dat alternatief bleek de speciale school waar onze oudste ook al op zat. Onze tweede zoon gaat er binnenkort 2,5 jaar kleutertijd afsluiten. En wat was dat een cadeau, die kleutertijd. Natuurlijk met veel te veel personeelswisselingen (het aantal leerkrachten en onderwijsassistenten in 2,5 jaar is niet op twee  handen te tellen). Maar vooral ook met kleuterdagen zoals ze bedoeld zijn, voor kinderen die net wat minder energie hebben of wat langzamer leren. Hij speelde, hij leerde praten, hij knuffelde lekker op schoot bij de onderwijsassistent tot hij mee durfde te doen. Hij sliep lekker met zijn duim in zijn mond, op school, in bed, omdat het kon en nodig was. Wat een zoektocht levert de schooltijd soms op voor ouders en kinderen, maar wat kan het in zo’n zoektocht extra zoet proeven als de stukjes op zijn plaats vallen!

 

Reacties (1)

  1. Avatar N RIETVELD schreef:

    Wat fijn dat het nu is opgelost.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *